บทที่ 98 ไอ้ต้มตุ๋น... แกมันน่ารังเกียจจริงๆ

ผอ.หวัง ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็น หยางซิงอวี่ หน้าแดงก่ำ ตะโกนโวยวายด้วยความโมโห

เขาเป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาล แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้กลับกล้าตะคอกใส่หน้า ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

"คุณหมอหยาง! ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ แค่ให้พ่อหนุ่มเขาลองดูสักหน่อย ไม่เสียเวลามากมายหรอก คุณถอยไปก่อน ให้เขารักษา ท่านรองฯ ถาน เถอะ!" ผอ.หวังพูดเสียงเย็นเฉียบ แสดงความไม่พอใจชัดเจน

"แต่ว่า..." หยางซิงอวี่จะเถียงต่อ แต่พอเห็นสีหน้าถมึงทึงของผอ.หวัง ก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอ แล้วเงียบไปอย่างไม่เต็มใจ

"ไอ้สิบแปดมงกุฎ... อย่าคิดว่าแกจะโชคดีทุกครั้งนะ แกต้องรับผิดชอบสิ่งที่แกทำ! ฉันจะบอกให้นะว่าท่านรองฯ ถานเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของมณฑล ถ้าเกิดอะไรขึ้น แกรับผิดชอบไม่ไหวหรอก!" หยางซิงอวี่หันไปขู่ เลี่ยวเทียนติง แทน

"พอได้แล้ว! เลิกพล่ามสักที รบกวนสมาธิหมอ!"

เลี่ยวเทียนติงรำคาญเต็มทน เขาเอื้อมมือไปคว้าไหล่หยางซิงอวี่ แล้วออกแรงผลักเบาๆ

แต่ "เบาๆ" ของเลี่ยวเทียนติง สำหรับคนธรรมดาอย่างหยางซิงอวี่ คือแรงผลักมหาศาล เขาเซถลาเกือบหน้าทิ่มดิน

"แก..." หยางซิงอวี่โกรธจัด ชี้หน้าจะด่า แต่ เฉียนทง รีบเอาตัวเข้าขวาง

"คุณหมอหยาง! ท่านอาจารย์กำลังทำพิธี ห้ามรบกวนเด็ดขาด!" เฉียนทงเสียงแข็ง

"พวกแก... พวกแกจะต้องเสียใจ! ไอ้นี่มันต้มตุ๋นชัดๆ!" หยางซิงอวี่ตะโกนอย่างหัวเสีย

ขณะที่คนอื่นกำลังเถียงกัน เลี่ยวเทียนติงก็เริ่มลงมือ

เขาประคองร่างของท่านรองฯ ถานขึ้นมา แล้วถ่ายทอด ปราณมังกร เข้าสู่ร่างกาย เพื่อปรับสมดุลและประคองอาการเบื้องต้น

"เอ๊ะ! ดูสิ! ตัวท่านรองฯ หยุดสั่นแล้ว!" ใครคนหนึ่งร้องทัก

เมื่อปราณมังกรไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย ความเย็นยะเยือกที่กัดกินท่านรองฯ ถานก็จางหายไปแทนที่ด้วยความอบอุ่น ร่างกายที่เคยสั่นเทิ้มจึงสงบนิ่งลง

"อย่าเพิ่งดีใจไป! การที่หยุดสั่นกะทันหันแบบนี้ อาจเป็นสัญญาณว่าอาการทรุดหนักจนระบบประสาทไม่ตอบสนองก็ได้! ปล่อยให้ไอ้ต้มตุ๋นมันถ่วงเวลาต่อไปเถอะ เดี๋ยวพวกแกจะได้ร้องไห้ไม่ออก!" หยางซิงอวี่รีบขัดลาภ

ได้ยินแบบนั้น ผอ.หวังก็เริ่มใจเสีย

เขาเป็นคนอนุญาตให้เลี่ยวเทียนติงรักษา ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่านรองฯ ถาน ความรับผิดชอบทั้งหมดจะตกอยู่ที่เขาเต็มๆ

"คุณเฉียน... ไปที่รถ เอาของที่ผมซื้อมาให้หมด!" เลี่ยวเทียนติงสั่ง

"ได้ครับท่านอาจารย์!"

เฉียนทงในเวลานี้ ไม่เหลือมาดประธานบริษัทพันล้าน กลายเป็นลูกมือผู้ซื่อสัตย์ที่วิ่งแจ้นไปที่รถ หอบเอาเลือดไก่ ข้าวสารเหนียว กระดาษยันต์ ดาบไม้ท้อ และอุปกรณ์อื่นๆ มาวางกองตรงหน้าเลี่ยวเทียนติง

เมื่อเห็นอุปกรณ์เหล่านี้ เหล่าแพทย์แผนปัจจุบันต่างพากันขมวดคิ้ว

ของพวกนี้มันอุปกรณ์หากินของพวกร่างทรงชัดๆ จะเอามารักษาคนได้ยังไง?

"เห็นไหมครับผอ.หวัง? ผมพูดผิดซะที่ไหน? ไอ้หมอนี่มันหมอผีต้มตุ๋นชัดๆ! ของพวกนี้มันจะรักษาโรคได้ยังไง?"

"ผอ.ครับ! สั่งให้มันหยุดเดี๋ยวนี้เถอะ! รีบพาท่านรองฯ ไปโรงพยาบาลดีกว่า ก่อนที่จะสายเกินแก้!" หยางซิงอวี่ได้ทีขี่แพะไล่

คราวนี้ผอ.หวังและทีมแพทย์เริ่มลังเลหนักขึ้น

ภาพลักษณ์ของเลี่ยวเทียนติงในสายตาพวกเขาตอนนี้ คือหมอผีหลอกลวงประชาชน การใช้อุปกรณ์ไสยศาสตร์มารักษาคนไข้ระดับวีไอพี มันดูไม่เข้าท่าจริงๆ

ขณะที่ผอ.หวังกำลังจะเอ่ยปากห้าม เลี่ยวเทียนติงก็เริ่มลงมือ

มือของเขาเคลื่อนไหวว่องไวราวกับร่ายรำ จุ่มนิ้วลงในชามเลือดไก่ แล้วตวัดเขียนอักขระลึกลับลงบนกระดาษยันต์สีเหลือง

ลายเส้นสีแดงชาดที่ปรากฏบนกระดาษ ดูเหมือนมีพลังชีวิตและมนตร์ขลังบางอย่างที่ดึงดูดสายตาของทุกคนให้จ้องมองตาไม่กะพริบ ราวกับต้องมนต์สะกด

แม้แต่ผอ.หวังที่ตั้งใจจะห้าม ก็ยังยืนนิ่งอึ้ง มองดูการเคลื่อนไหวอันพลิ้วไหวและทรงพลังของเลี่ยวเทียนติง

ไม่ใช่แค่ผอ.หวัง แต่ทุกคนในที่นั้นต่างตกอยู่ในภวังค์

ยกเว้นคนเดียว... หยางซิงอวี่

ในสายตาเขา เลี่ยวเทียนติงคือศัตรูคู่อาฆาต เขาจึงมองไม่เห็นความขลังใดๆ เห็นเพียงการแสดงปาหี่หลอกเด็ก

"ผอ.หวัง! ยืนบื้อกันทำไมครับ? ห้ามมันสิครับ! ปล่อยให้มันเล่นตลกแบบนี้ เสียเวลาเปล่าๆ!"

แต่เสียงตะโกนของหยางซิงอวี่ กลับไม่มีใครสนใจ ทุกคนยังคงจดจ้องไปที่ยันต์ในมือเลี่ยวเทียนติง

"เป็นบ้าอะไรกันหมดเนี่ย? ผอ.ครับ! เชื่อจริงๆ เหรอว่าไอ้หมอผีนี่จะรักษาคนได้ด้วยกระดาษใบเดียว? ถ้ามันทำได้จริง หมออย่างพวกเราก็ลาออกไปขายเต้าหู้เถอะ!"

ในที่สุด เลี่ยวเทียนติงก็เขียนยันต์เสร็จ

เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก การเขียนยันต์ด้วยพลังจิตและปราณมังกรนั้นสูบพลังงานมหาศาล

เขาถอนหายใจยาว แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ กระดาษยันต์ก็ลอยขึ้นมาอยู่ในฝ่ามืออย่างน่าอัศจรรย์

เลี่ยวเทียนติงขยำยันต์เป็นก้อนกลมๆ แล้วบีบปากท่านรองฯ ถานให้อ้าออก

"ไอ้สารเลว! หยุดนะ! แกจะทำอะไร?"

เห็นเลี่ยวเทียนติงจะยัดก้อนกระดาษเข้าปากคนไข้ หยางซิงอวี่ก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ

ผอ.หวังและคนอื่นๆ ก็ได้สติขึ้นมา ต่างขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ

"พ่อหนุ่ม... จะทำอะไรน่ะ? อย่าบอกนะว่าจะให้ท่านรองฯ กินกระดาษเข้าไป?" ผอ.หวังท้วง

"ผมว่าพอเถอะครับ รีบพาไปโรงพยาบาลดีกว่า ขืนปล่อยให้ทำบ้าๆ แบบนี้ อาการจะยิ่งทรุด" หมออีกคนเสริม

พวกเขาเป็นหมอแผนปัจจุบัน การเห็นคนไข้ถูกป้อนด้วยกระดาษยันต์เปื้อนเลือดไก่ มันขัดกับหลักการแพทย์และความรู้สึกอย่างรุนแรง เหมือนกำลังโดนดูถูกสติปัญญา

"ไอ้สิบแปดมงกุฎ! แกตายแน่! ถ้าท่านรองฯ เป็นอะไรไป แกเตรียมไปนอนคุกได้เลย! ฉันจะแจ้งตำรวจมาลากคอแกไปขัง ไม่ให้แกไปหลอกใครได้อีก!"

หยางซิงอวี่หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมกดเบอร์แจ้งตำรวจ

ผอ.หวังและคนอื่นๆ แม้จะรู้ว่าหยางซิงอวี่ทำเกินกว่าเหตุ แต่ก็ไม่มีใครห้าม

เลี่ยวเทียนติงไม่สนเสียงนกเสียงกา เขายัดก้อนยันต์เข้าปากท่านรองฯ ถาน แล้วจัดท่าให้นอนราบอย่างสบาย

"ไอ้เลว! แกกล้ายัดของสกปรกแบบนั้นเข้าปากท่านรองฯ! แกมันน่ารังเกียจจริงๆ!"

หยางซิงอวี่ด่ากราด แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปล้วงก้อนกระดาษออกจากปากคนไข้ เพื่อแสดงความจงรักภักดีและเป็นฮีโร่ในสายตาผู้ใหญ่