บทที่ 97 เจ็บแล้วไม่จำ

เมื่อ เลี่ยวเทียนติง และ เฉียนทง เดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นชายกลุ่มหนึ่งสวมหมวกนิรภัยสีแดง กำลังรุมล้อมชายชราวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้น

ชายชราคนนั้นหน้าเขียวคล้ำ ริมฝีปากม่วงซีด ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

คนที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะเป็นบุคลากรทางการแพทย์ กำลังช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างเคร่งเครียด

"ผอ.หวัง! เกิดอะไรขึ้นครับ?" เฉียนทงถามด้วยความตกใจ

"อ้าว! คุณเฉียน... มาพอดีเลย เฮ้อ! ท่านรองอธิบดีกรมสาธารณสุขมณฑลลงมาตรวจเยี่ยมไซต์งาน จู่ๆ ก็ล้มตึงไปเฉยๆ อาการน่าเป็นห่วงมาก"

ชายวัยสี่สิบกว่าที่สวมหมวกแดงคนนั้นคือ หวังอวี่ชุน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลตำบลซิงหลง

โครงการก่อสร้างนี้คือหอพักบุคลากรโรงพยาบาลที่เฉียนทงรับเหมา โรงพยาบาลในฐานะเจ้าของโครงการจึงต้องมาคอยกำกับดูแล และวันนี้ท่านรองอธิบดีก็ลงมาตรวจงานด้วยตัวเอง แต่ดันมาเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

"ท่านผอ.ครับ อาการของท่านรองฯ ถาน แปลกมาก ไม่ใช่ลมบ้าหมูแน่นอน แต่ผมยังระบุไม่ได้ว่าเป็นอะไร ทางที่ดีรีบพาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจละเอียดด้วยเครื่องมือดีกว่าครับ จะได้รักษาได้ตรงจุด"

เสียงคุ้นหูดังขึ้น เลี่ยวเทียนติงหันไปมองแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาจำหมอคนนี้ได้แม่น หยางซิงอวี่ แพทย์อายุรกรรมมือหนึ่งของโรงพยาบาลตำบล

คราวก่อนตอนที่เลี่ยวเทียนติงรักษาท่านประธานหยาง หมอคนนี้ก็อยู่ที่นั่น คอยขัดขวางและดูถูกแพทย์แผนจีนสารพัด สุดท้ายก็โดนตอกหน้าหงายต้องหนีกลับไปแบบหมดสภาพ

"รีบเรียกรถพยาบาลเถอะ! ทุกคนช่วยกันหน่อย อย่าให้ท่านรองฯ นอนบนพื้นเย็นๆ เดี๋ยวรถมาถึงแล้วรีบส่งโรงพยาบาลทันที" ผอ.หวังสั่งการอย่างร้อนรน

"ท่านผอ.ครับ ไม่ต้องรอรถพยาบาลหรอกครับ โรงพยาบาลอยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ร้อยเมตร เดี๋ยวผมแบกท่านรองฯ วิ่งไปเอง เร็วกว่าครับ"

หยางซิงอวี่เห็นโอกาสทำคะแนน ถ้าท่านรองฯ ถานฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเขาเป็นคนแบกท่านไปส่งถึงมือหมอด้วยตัวเอง คงจะซาบซึ้งใจไม่น้อย การย้ายกลับไปทำงานในเมืองใหญ่อาจจะไม่ใช่แค่ฝันอีกต่อไป

ขณะที่หยางซิงอวี่กำลังจะแบกท่านรองฯ ถานขึ้นหลัง เสียงเรียบเฉยก็ดังขัดจังหวะ

"อาการแบบนี้คือ ลมปราณอัปมงคล แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ต่อให้ส่งโรงพยาบาล หมอแผนปัจจุบันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก วิธีแก้เดียวคือต้องขับไล่ลมปราณอัปมงคลออกไป ท่านถึงจะปลอดภัย"

คนพูดไม่ใช่ใครอื่น คือเลี่ยวเทียนติง

"ท่านอาจารย์! ท่านมีวิธีรักษาเหรอครับ? ถ้าทำได้ รีบช่วยท่านรองฯ ถานเถอะครับ!" เฉียนทงตาเป็นประกายด้วยความหวัง

ทุกสายตาจับจ้องมาที่เลี่ยวเทียนติง

ผอ.หวังและคณะแพทย์ต่างมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน

โดยเฉพาะพวกหมอที่เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ ไม่มีใครเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจ ยิ่งเห็นเด็กหนุ่มท่าทางบ้านนอกมาพูดเรื่องลมปราณอัปมงคล ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังฟังเรื่องตลก

แต่เห็นเฉียนทงให้ความเคารพขนาดนี้ พวกเขาจึงยังไม่กล้าพูดอะไรมาก

"อ้าว! ไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎนี่เอง!" หยางซิงอวี่จำเลี่ยวเทียนติงได้ทันที

ความอับอายครั้งก่อนที่ถูกหักหน้าต่อหน้าท่านประธานหยางยังฝังใจ หยางซิงอวี่รอคอยโอกาสแก้แค้นมาตลอด

"คุณหมอหยาง... รู้จักพ่อหนุ่มคนนี้เหรอ?" ผอ.หวังถาม

"เคยเจอกันครั้งหนึ่งครับ ชอบอ้างว่าเป็นหมอเทวดารักษาโรคด้วยวิธีไสยศาสตร์ จริงๆ ก็แค่พวกต้มตุ๋นหลอกกินเงินชาวบ้าน"

"คุณเฉียนครับ คุณเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่โต ทำไมถึงหลงเชื่อเด็กเมื่อวานซืนแบบนี้? เรียกมันว่าอาจารย์อีกต่างหาก ระวังจะโดนหลอกจนหมดตัวนะครับ!" หยางซิงอวี่พูดเหยียดหยาม

ครั้งก่อนเขาเสียหน้าไปเยอะ ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมพลาดอีก

"คุณหมอหยาง! กรุณาระวังคำพูดด้วย! ท่านอาจารย์คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผม เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนต้มตุ๋น!" เฉียนทงสวนกลับทันควันด้วยความไม่พอใจ

ตอนนี้เลี่ยวเทียนติงคือที่พึ่งเดียวของเขา ใครมาดูถูกอาจารย์ก็เหมือนดูถูกเขาด้วย

"คุณเฉียน... ยาดีมักขมปาก ผมหวังดีถึงได้เตือน เดี๋ยวนี้มิจฉาชีพมันเยอะ มาในรูปแบบต่างๆ คุณต้องระวังตัวให้ดี"

"ท่านผอ.ครับ อาการท่านรองฯ ถานรอไม่ได้แล้ว เรารีบพาไปโรงพยาบาลเถอะครับ อย่ามัวเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย" หยางซิงอวี่ตัดบท เตรียมจะแบกคนเจ็บอีกครั้ง

แต่เลี่ยวเทียนติงก้าวเข้ามาขวางทางไว้

"คุณนี่มัน... เจ็บแล้วไม่จำจริงๆ ลืมไปแล้วเหรอว่าคราวที่แล้วโดนตอกหน้าหงายกลับไปสภาพไหน?"

"วางคนเจ็บลงซะ! ผมรับรองว่าภายในห้านาที ท่านจะฟื้นเป็นปกติ"

"แต่ถ้าคุณดันทุรังพาไปโรงพยาบาล จะทำให้พลาดโอกาสทองในการขับลมปราณอัปมงคล ต่อให้ยื้อชีวิตไว้ได้ ท่านก็จะเจ็บป่วยเรื้อรัง ร่างกายเสียหายหนัก" เลี่ยวเทียนติงพูดเสียงเรียบ แต่แฝงอำนาจกดดัน

"ไอ้เด็กบ้า! แกกล้าดียังไงมาสั่งฉัน? หมอผู้เชี่ยวชาญอยู่ที่นี่กันเต็มไปยังจนปัญญา แกเป็นใครถึงกล้ารับประกันว่าจะรักษาหายในห้านาที?"

"คราวก่อนแกฟลุคเรื่องสมุนไพรจีน ฉันยังพอทน แต่คราวนี้มามั่วเรื่องลมปราณอัปมงคล? อะไรคือลมปราณอัปมงคล? ผีเข้าเหรอ? ไร้สาระ!"

"หลีกไป! ฉันจะพาท่านรองฯ ไปตรวจละเอียดด้วยเครื่องมือแพทย์ที่ทันสมัย! ถ้าชักช้าแล้วเกิดอะไรขึ้น แกรับผิดชอบไหวเหรอ?" หยางซิงอวี่ตวาดลั่น

"คุณหมอหยาง! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย! ทำไมต้องก้าวร้าวกับท่านอาจารย์ขนาดนี้? ท่านไปหลอกอะไรคุณหรือยัง?"

"คุณไม่ได้ยินเหรอว่าท่านอาจารย์บอกว่ารักษาได้ภายในห้านาที? ทำไมไม่ลองเปิดใจดูบ้าง? เอาแต่ดูถูกเหยียดหยามคนอื่นแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน?" เฉียนทงเริ่มโมโห

ถ้าเลี่ยวเทียนติงโกรธแล้วหนีไป เขาคงซวยไปด้วย

"ท่านผอ.หวัง... ท่านอาจารย์เลี่ยวเป็นเพื่อนผม ผมเชื่อมั่นในฝีมือท่าน ให้ท่านลองดูสักหน่อยเถอะครับ ท่านยืนยันว่าแค่ห้านาทีเอง" เฉียนทงหันไปขอร้องผอ.หวัง

"เอ่อ..."

ผอ.หวังลังเลใจ เขาไม่อยากขัดใจเฉียนทงที่เป็นผู้รับเหมาเจ้าใหญ่

"คุณหมอหยาง... ลองให้พ่อหนุ่มเขาลองดูหน่อยดีไหม? แค่ห้านาทีคงไม่เสียหายอะไรมาก ถ้าไม่ได้ผลเราค่อยพาไปโรงพยาบาล" ผอ.หวังเสนอทางออก

"ท่านผอ.! ท่านก็เชื่อเรื่องงมงายพวกนี้ด้วยเหรอครับ? ผมบอกแล้วว่าไอ้นี่มันสิบแปดมงกุฎ! มันจะไปรักษาระดับท่านรองฯ ได้ยังไง?"

"ท่านก็เป็นหมอ ท่านน่าจะรู้ดีว่าการรักษาล่าช้าแม้แต่นาทีเดียวก็มีผลต่อชีวิตคนไข้!"

"ท่านจะยอมเอาชีวิตท่านรองฯ ถานมาเสี่ยงกับเรื่องผีสางเทวดาพวกนี้จริงๆ เหรอครับ?" หยางซิงอวี่คัดค้านหัวชนฝา