บทที่ 155 โก่งราคาแย่งคน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เซียงเฉ่า นอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของ เลี่ยวเทียนติง ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข รอยยิ้มหวานหยดย้อยประดับบนริมฝีปากอิ่ม

เลี่ยวเทียนติงค่อยๆ ขยับแขนเซียงเฉ่าออกอย่างเบามือ ตั้งใจจะลุกจากเตียงโดยไม่ให้เธอตื่น แต่เซียงเฉ่าก็ลืมตาขึ้นเสียก่อน

"เซียงเฉ่า... นอนต่อเถอะครับ ผมต้องรีบกลับหมู่บ้าน พี่ไม่ต้องรีบตื่นนะ เดี๋ยวผมโทรบอกพนักงานให้เข้างานสายหน่อยก็ได้" เลี่ยวเทียนติงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ไม่เป็นไรจ้ะ... แค่มีเธออยู่ข้างๆ พี่ก็มีความสุขที่สุดแล้ว พี่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น เธอไปทำธุระของเธอเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้"