บทที่ 156 เลี่ยวซิงข่ายผู้ลำพองใจ

เมื่อเรือของ เลี่ยวซิงข่าย เทียบฝั่ง และได้ยินชาวบ้านเริ่มเอนเอียงไปทางผลประโยชน์ เขาก็ยิ้มแก้มปริด้วยความสะใจ

"พี่น้องครับ! ผมเลี่ยวซิงข่ายทำธุรกิจแบบแฟร์ๆ มีเงินก็ต้องแบ่งกันรวย! ถ้าคิดว่าขายให้ไอ้หน้าเลือดเลี่ยวเทียนติงมันถูกไป ก็เอามาขายให้ผมได้เลยครับ! ผมรับไม่อั้น!"

"เงินทองพวกนี้พี่น้องทุกคนลงแรงหามา จะให้ไอ้เด็กเวรนั่นมาชุบมือเปิบคนเดียวได้ไง? ผม เลี่ยวหม่านชาง ขอสัญญาตรงนี้เลย ใครหาของมาได้ ชั่งกิโลปุ๊บ จ่ายสดปั๊บ! ไม่มีการติดค้าง!"

เลี่ยวหม่านชางพูดจบก็ยกกระเป๋าหนังใบหนึ่งขึ้นมาเปิดโชว์

ข้างในอัดแน่นไปด้วยธนบัตรสีแดงเป็นฟ่อนๆ!