บทที่ 162 ตัวใครตัวมันแล้วกัน

ทันทีที่เสียงตวาดด้วยความโกรธของ เลี่ยวซิงข่าย สิ้นสุดลง เรือประมงลำใหญ่ก็เริ่มโคลงเคลงอย่างรุนแรง

"โอ๊ย!" เลี่ยวหม่านชาง ที่ยืนทรงตัวไม่อยู่ล้มคะมำหัวฟาดพื้นดาดฟ้าเรือจนปูดนูนขึ้นมาเท่าลูกไก่ในพริบตา

คนอื่นๆ ก็สภาพไม่ต่างกัน ต่างล้มระเนระนาดตะเกียกตะกายหาที่ยึดเกาะ

"เรือจะล่มแล้ว! เรือจะล่มจริงๆ ด้วย! ไอ้เทียนติงมันพูดแม่นเหมือนตาเห็นเลย!" จิ่วเหมิงจื่อ ร้องตะโกนอย่างเสียสติด้วยความหวาดกลัว

ลูกเรือและคนงานที่ผ่านการฝึกซ้อมรับมือภัยพิบัติมาบ้าง แม้จะหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ แต่ก็ยังพอมีสติรีบคว้าเสื้อชูชีพมาสวมใส่กันอย่างรวดเร็ว