บทที่ 228 บริษัทคนโง่

เมื่อได้ยินที่ เลี่ยวซิงข่าย พูด เลี่ยวหม่านชาง ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"ลูกสาม งานนี้แกทำได้เยี่ยมมาก! คราวนี้แหละ ฉันอยากจะรอดูน้ำหน้าครอบครัวของไอ้เด็กเวร เลี่ยวเทียนติง นัก ว่ามันจะเอาอะไรมาอวดเบ่งกับครอบครัวเราอีก" เลี่ยวหม่านชางพูดด้วยความตื่นเต้น

"หึ! ตาเฒ่าหัวดื้อ เมื่อกี้ยังด่าลูกว่าไม่ได้เรื่องอยู่เลย พอตอนนี้เพิ่งจะรู้ฤทธิ์เดชของลูกสามล่ะสิ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเลี่ยวเทียนติง จะเอาอะไรมาเทียบชั้นกับลูกสามเราได้"

"ฮึ่ม! สองสามวันที่ผ่านมานี่ ฉันล่ะหงุดหงิดชะมัด พวกชาวบ้านก็เอาแต่ไปประจบประแจงเดินตามตูดครอบครัวของ เลี่ยวต้าไห่ กันต้อยๆ ดูท่าทางนัง ต่งรั่วอวิ๋น มันได้ใจซะไม่มี ฉันล่ะอยากจะรอดูนักว่าต่อไปพวกมันจะเอาอะไรมาภูมิใจอีก" หวังซิ่วอวิ๋น พูดพลางเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ

"เอาล่ะครับพ่อ แม่ ตอนนี้คนงานขนปลาขึ้นเรือใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมต้องรีบส่งของไปให้เถ้าแก่จาง เศรษฐีจากทางเหนือคนนั้นแล้วครับ"