บทที่ 232 อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่น่าเหลือเชื่อ

ในขณะที่เท้าของ เลี่ยวเทียนติง กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูห้องไปนั้น เขาก็หยุดชะงักลงครู่หนึ่ง

"เลี่ยวซิงข่าย ปลาดาบตั้งสี่สิบกว่าตันปล่อยให้เน่าไปทั้งหมดก็น่าเสียดายแย่ ถ้าแกหาที่ขายไม่ได้จริงๆ ก็เอามาขายให้ฉันก็ได้นะ"

"แต่ในเมื่อแกขยันหาเรื่องฉันไม่หยุดหย่อนแบบนี้ ฉันก็คงไม่ช่วยแกง่ายๆ หรอก ถ้าคนในครอบครัวแกยอมเดินมาที่บ้านฉันแล้วคุกเข่าขอร้อง ฉันอาจจะพิจารณาช่วยพวกแกสักครั้ง"

"เลี่ยวเทียนติง! เลิกฝันกลางวันต่อหน้าข้าได้แล้ว! จะให้ข้า เลี่ยวซิงข่าย คุกเข่าอ้อนวอนแกงั้นเหรอ ไม่มีวันเสียหรอก แกมันไม่คู่ควร!" เลี่ยวซิงข่ายแผดเสียงตะโกนลั่นด้วยความโกรธแค้น

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อดูเบอร์ที่โทรมาก็พบว่าเป็นพ่อของเขาเอง