บทที่ 233 ยอมอดทนต่อความอัปยศ

บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลประจำตำบล เลี่ยวซิงข่าย นอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยมีผ้าพันแผลพันไว้ทั่วตัวจนดูราวกับมัมมี่

รอบกายเต็มไปด้วยสายน้ำเกลือและอุปกรณ์ตรวจวัดสัญญาณชีพสารพัดชนิด

หวังซิ่วอวิ๋น ฟุบหน้าลงกับขอบเตียง พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด

เลี่ยวหม่านชาง ในเวลานี้ไม่เหลือเค้าลางของความน่าเกรงขามในฐานะผู้มีอิทธิพลประจำหมู่บ้านอีกต่อไป แผ่นหลังของเขาค่อมลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับแก่ลงไปอีกสิบกว่าปีในชั่วข้ามคืน

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักคนไข้ก็ถูกเปิดออก ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเคร่งขรึมเดินเข้ามาในห้อง