บทที่ 52 ผูกขาดการขาย มีเท่าไหร่ฉันเหมาหมด

"มองไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่าปากหวานขนาดนี้ แอบไปหลอกสาวน้อยมากี่คนแล้วฮึ?"

หยางรุ่ยเสวี่ย อารมณ์ดีขึ้นมากจนเผลอพูดแซวออกไป ทั้งที่ปกติเธอไม่ใช่คนที่จะคุยเล่นกับผู้ชายแบบนี้

"คุณหยางล้อเล่นแล้วครับ ปากผมมันก็พูดไปเรื่อย จะไปหลอกเด็กสาวที่ไหนได้ อีกอย่างผมไม่ชอบเด็กๆ หรอกครับ ผมชอบผู้หญิงที่มีความเป็นผู้ใหญ่แบบคุณหยางมากกว่า" เลี่ยวเทียนติง หยอดคำหวานกลับอย่างลื่นไหล

"นาย..."

หยางรุ่ยเสวี่ยคาดไม่ถึงว่าเลี่ยวเทียนติงที่ดูซื่อๆ จะกล้าโต้ตอบแบบถึงพริกถึงขิงขนาดนี้

"ฮึ! ปากดีนักนะ ดูท่าทางจะเป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อเลยสิเรา" เธอกลอกตามองบนอย่างมีจริต

"คุณหยางครับ เดี๋ยวผมใส่รองเท้าให้ดีกว่า จะได้คุยธุระกันต่อ"

เห็นหยางรุ่ยเสวี่ยอารมณ์ดี เลี่ยวเทียนติงก็ได้ใจ เขาถือวิสาสะจับข้อเท้าขาวผ่องของเธอขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงสวมรองเท้าส้นสูงให้เธออย่างนุ่มนวล

การกระทำที่อุกอาจของเขาทำให้หยางรุ่ยเสวี่ยสะดุ้ง อยากจะชักเท้ากลับ

แต่ไม่รู้ทำไม ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง เธอนั่งนิ่งปล่อยให้เขาสวมรองเท้าให้จนเสร็จ โดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย

"เอาล่ะครับคุณหยาง ลองลุกเดินดูนะครับ ว่ายังเจ็บอยู่ไหม"

หัวใจของหยางรุ่ยเสวี่ยเต้นระรัว เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าวันหนึ่งจะมีผู้ชายมานั่งคุกเข่าใส่รองเท้าให้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เธอไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีเลี่ยวเทียนติงคอยประคอง

เลี่ยวเทียนติงไม่ทันสังเกตความหวั่นไหวในใจของหญิงสาว เมื่อเห็นเธอยืนทรงตัวได้ดีแล้ว เขาก็ถอยห่างออกมาสองก้าวตามมารยาท

"เป็นไงครับ? ยืนได้มั่นคง ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมครับ?"

"อืม... ไม่เจ็บแล้ว เดินได้ปกติเลย"

"ตึกตัก... ตึกตัก..."

เสียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะได้ยิน ทำให้หยางรุ่ยเสวี่ยรู้สึกประหม่าจนไม่กล้าสบตาชายหนุ่ม

"เอ่อ... คือว่า..."

เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ แล้วดึงตัวเองกลับมาสู่โหมดนักธุรกิจ

"ปกติแล้ว ราคาหอยสังข์ในร้านเราจะแพงกว่าหอยนางรมมาก"

"และหอยสังข์ที่เธอเอามา ก็เป็นของเกรดพรีเมียมที่หาได้ยากยิ่ง เอาอย่างนี้ไหม ทางร้านยินดีรับซื้อในราคาตัวละหนึ่งร้อยหยวน"

"แต่มีข้อแม้ข้อเดียว คือต้องเหมือนกับหอยนางรม เธอต้องขายให้ร้านเราที่เดียว ห้ามเอาไปขายให้ร้านอื่นในตำบลเด็ดขาด" หยางรุ่ยเสวี่ยยื่นข้อเสนอ

"ตัวละร้อย ตกลงครับ ราคานี้สมเหตุสมผลมาก ส่วนเรื่องผูกขาดการขาย คุณหยางวางใจได้เลยครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีแผนจะขยายตลาดไปที่อื่น"

"และต่อให้ผมจะขยายตลาด ผมก็จะไม่เอาของไปขายให้ร้านอื่นในตำบลซิงหลงแน่นอนครับ ผมให้สัญญา" เลี่ยวเทียนติงตอบรับอย่างหนักแน่น

"ขยายตลาด? อย่าบอกนะว่า ของดีระดับนี้ เธอยังหามาเพิ่มได้อีก?"

หยางรุ่ยเสวี่ยถึงกับอึ้ง เพราะของดีขนาดนี้ ปกติแค่หามาได้สักร้อยสองร้อยตัวก็ถือว่าเก่งแล้ว แต่นี่เลี่ยวเทียนติงพูดเหมือนมันเป็นเรื่องง่ายๆ

เลี่ยวเทียนติงยิ้มมุมปาก

"ตอนนี้ผมอาจจะส่งให้ได้เท่านี้ แต่ในอนาคต ผมรับรองว่าปริมาณของที่จะส่งให้ต้องเพิ่มขึ้นแน่นอนครับ"

แหล่งวัตถุดิบของเขาตอนนี้มาจากสองแหล่งหลัก คือแนวปะการังที่เจอหอยนางรม และเกาะร้างกลางทะเลวิญญาณหลอน

ลำพังแค่สองแหล่งนี้ อาจจะยังไม่พอที่จะขยายตลาดใหญ่โต

แต่ใน ตำราราชันมังกร ระบุไว้ว่า หากเขาฝึกฝนจนสำเร็จขั้นแรก เขาจะสามารถสื่อสารและควบคุมสัตว์ทะเลได้

ถึงตอนนั้น แค่เขาออกคำสั่ง สัตว์ทะเลทั้งหลายก็จะมารวมตัวกันให้เขาจับได้ง่ายๆ เหมือนจับปลาในข้อง

แต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคต เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จวิชาขั้นนั้นเมื่อไหร่

ทันใดนั้น กลิ่นหอมเย้ายวนใจก็ลอยมาแตะจมูก เลี่ยวเทียนติงเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด

รู้ตัวอีกที หยางรุ่ยเสวี่ยก็มายืนประชิดตัวเขา แล้วคว้ามือเขาไปกุมไว้แน่น สายตาหวานเชื่อมจ้องมองเขาอย่างมีความหมาย

"คุณหยาง... จะทำอะไรครับ?"

แม้เขาจะชอบใจที่ได้ใกล้ชิดสาวสวย แต่สายตาที่เธอมองมามันดูแปลกๆ จนเขาเริ่มระแวง

"เรียกคุณหยางอยู่นั่นแหละ ฟังดูห่างเหินชะมัด! เทียนติง พี่ขอสั่งเธอเลยนะ ตั้งแต่นี้ไป ห้ามเรียกพี่ว่าคุณหยางอีกเด็ดขาด!"

"ให้เรียกว่า พี่รุ่ยเสวี่ย เข้าใจไหม? ถ้าขืนยังเรียกห่างเหินแบบนั้นอีก พี่จะไม่รับซื้อของเธอแล้วนะ!"

ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร มีแต่ผลประโยชน์ที่ลงตัว... ยัยนี่มาไม้ไหนอีกเนี่ย?

เลี่ยวเทียนติงเริ่มระวังตัว

เลี่ยวเทียนติงเอ๋ย... ตั้งสติให้ดีนะเว้ย ถึงเธอจะสวยหยาดเยิ้มแค่ไหน ก็อย่าเพิ่งหลงกลมารยาหญิงเด็ดขาด ระวังจะเสียท่า!

"คุณหยาง... ถ้ามีอะไรอยากให้ผมทำ ก็พูดมาตรงๆ ดีกว่าครับ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง ผมทำให้ได้หมดแหละครับ"

"นั่นไง! เรียกคุณหยางอีกแล้ว! พี่โกรธจริงๆ แล้วนะ!" หยางรุ่ยเสวี่ยทำหน้าบึ้งตึงแกล้งงอน

เลี่ยวเทียนติงเกาหัวแกรกๆ ไม่เข้าใจอารมณ์ผู้หญิง แต่ก็ยอมเรียกตามน้ำไปก่อน

"ครับๆ... พี่รุ่ยเสวี่ย"

"ดีมาก! จำไว้นะ ห้ามลืมเด็ดขาด! พี่มีพี่ชายตั้งสามคน น้องสาวอีกหนึ่งคน แต่ยังไม่เคยมีน้องชายเลยสักคน ได้ยินเธอเรียกพี่แบบนี้แล้วชื่นใจจริงๆ"

"พี่รุ่ยเสวี่ย... ตกลงพี่ต้องการอะไรกันแน่ครับ? เล่นมาทำดีด้วยแบบนี้ ผมใจคอไม่ดีเลยนะ" เลี่ยวเทียนติงยิ้มแหยๆ

"เด็กโง่... พี่รับเธอเป็นน้องชายแล้ว พี่จะไปหลอกอะไรเธอได้?"

"เธออาจจะยังไม่รู้ พี่มีเครือข่ายภัตตาคารแบบนี้อยู่เป็นสิบแห่งทั่วทั้งมณฑล"

"ถ้าเธอสามารถหาของดีๆ แบบนี้มาได้เยอะขึ้น พี่ขอร้องว่าอย่าไปขายให้คนอื่น มีเท่าไหร่เอามาขายให้พี่ให้หมด"

"ด้วยศักยภาพของหงยุ่นกรุ๊ป ต่อให้เธอขนมาเป็นภูเขาเลากา พี่ก็รับซื้อไหว"

ในฐานะนักธุรกิจมืออาชีพ หยางรุ่ยเสวี่ยรู้ดีกว่าใครว่า "วัตถุดิบ" คือหัวใจสำคัญของร้านอาหาร

วัตถุดิบระดับเทพที่เลี่ยวเทียนติงหามาได้ สามารถสร้างชื่อเสียงให้ร้านเธอที่นี่ดังเป็นพลุแตกได้

ถ้าเธอสามารถกระจายของดีแบบนี้ไปยังสาขาอื่นๆ ทั่วทั้งมณฑล กำไรมหาศาลจะหนีไปไหนเสีย

ดังนั้น เธอต้องผูกมัด "เทพเจ้าแห่งโชคลาภ" คนนี้ไว้กับตัวให้แน่นที่สุด จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

"อ๋อ... พี่รุ่ยเสวี่ยทำดีกับผม เพราะเรื่องนี้นี่เอง"

เลี่ยวเทียนติงถอนหายใจโล่งอก นึกว่าโดนแผนสาวงามพิฆาตซะแล้ว

ของดีของเขา จะขายให้ใครก็ได้เงินเหมือนกัน แต่ถ้าขายให้เจ้าใหญ่เจ้าเดียว รับซื้อไม่อั้น แถมให้ราคางามแบบนี้ เขาก็ยิ่งสบายใจ ไม่ต้องวิ่งหาตลาดให้เหนื่อย

"ได้ครับพี่รุ่ยเสวี่ย ผมรับปาก มีของดีเมื่อไหร่ ผมจะนึกถึงพี่เป็นคนแรกแน่นอนครับ"