บทที่ 53 หงยุ่นคอมมูนิเคชั่น

"เถ้าแก่เลี่ยวครับ หอยสังข์ที่คุณเอามาส่งรอบนี้ รวมทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยตัว คิดราคาตัวละร้อยหยวน ก็เป็นเงินหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนครับ เงินสดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เถ้าแก่เลี่ยวจะลองนับดูก่อนไหมครับ?"

"เถ้าแก่เลี่ยว?" เลี่ยวเทียนติง อดไม่ได้ที่จะหันไปมองข้างหลัง

ในห้องมีแค่เขากับชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเตี้ยคนนี้ แล้วเขาจะเรียกใครว่าเถ้าแก่ล่ะ?

คนนี้คือ หยางเฮ่อ ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของภัตตาคารหงยุ่น ผู้กุมบังเหียนเรื่องเงินๆ ทองๆ ทั้งหมดของร้าน

หลังจากออกจากห้องทำงาน หยางรุ่ยเสวี่ย ก็บอกให้เขาตรงดิ่งมารับเงินที่ห้องการเงินได้เลย

"ผู้จัดการหยาง ล้อผมเล่นแล้วครับ ผมจะเป็นเถ้าแก่อะไรกัน ก็แค่คนขายปลาจนๆ คนนึง" เลี่ยวเทียนติงหัวเราะแก้เขิน

"แค่คนขายปลา? โธ่... พี่ชาย อย่ามาถ่อมตัวเลยครับ พี่รู้ไหมว่าท่านประธานเรียกพี่ว่าอะไร? แล้วท่านสั่งงานผมมายังไง?"

"ท่านบอกชัดเจนเลยว่า 'นี่คือน้องชายของฉัน' และสั่งกำชับผมว่า ต่อไปถ้าเป็นเรื่องของน้องชายคนนี้ ให้ไฟเขียวได้ทันที พยายามตอบสนองทุกความต้องการ ไม่ต้องรออนุมัติด้วยซ้ำ!"

"ผมทำงานที่นี่มาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นท่านประธานใจดีกับซัพพลายเออร์เจ้าไหนขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับ"

หลังจากวางสายจากหยางรุ่ยเสวี่ย หยางเฮ่อก็รู้ทันทีว่าต้องปฏิบัติตัวยังไงกับชายหนุ่มคนนี้ เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องบริการ "คุณชาย" คนนี้ให้ดีที่สุด ห้ามทำให้ขุ่นเคืองแม้แต่นิดเดียว

แต่พอเลี่ยวเทียนติงก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมแนะนำตัวว่า "ผมคือคนขายปลา" หยางเฮ่อก็แอบอึ้งไปเหมือนกัน

หนุ่มคนนี้หน้าตาดี ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา แต่การแต่งตัวช่างดูบ้านนอกคอกนาซะเหลือเกิน

จนถึงตอนนี้ หยางเฮ่อก็ยังงงไม่หายว่าทำไมท่านประธานผู้สูงส่งถึงได้ให้ความสำคัญกับคนระดับนี้

แต่งงก็ส่วนงง ในฐานะลูกจ้างมืออาชีพที่ไต่เต้ามาจนถึงระดับผู้อำนวยการ เขารู้กฎเหล็กข้อหนึ่งดี: คำสั่งเจ้านายคือประกาศิต ต้องทำตามโดยไม่มีข้อแม้

"เถ้าแก่เลี่ยว ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ท่านประธานกำชับมาเป็นพิเศษว่าอะไรที่ช่วยได้ให้ช่วยเต็มที่"

"ผมอายุมากกว่าพี่ชายไม่กี่ปี ต่อไปอย่าเรียกผมว่าผู้จัดการหยางเลยครับ มันดูห่างเหินไปหน่อย ถ้าพี่ชายไม่รังเกียจ เรียกผมว่า พี่หยาง หรือจะเรียก ไอ้อ้วนหยาง ตาเฒ่าหยาง ก็ได้ตามสบายเลยครับ"

เมื่อมั่นใจแล้วว่าเลี่ยวเทียนติงมีความสำคัญต่อหยางรุ่ยเสวี่ยมาก เงินแค่แสนกว่าหยวนท่านประธานยังลงมาดูแลด้วยตัวเอง การผูกมิตรกับคนแบบนี้ไว้ มีแต่ได้กับได้

หยางเฮ่อผู้เจนจัดในวงการ จึงรีบตีสนิทกับเลี่ยวเทียนติงทันที

"ได้ครับพี่หยาง งั้นผมไม่เกรงใจนะ เรียกพี่หยางเลยแล้วกัน" เลี่ยวเทียนติงก็รับไมตรีไว้

หลังจากรับเงินเสร็จ เขาตั้งใจจะไปลา หลี่หรงหรง แต่พอรู้ว่าเธอกำลังยุ่งมาก ก็เลยไม่อยากรบกวน

เดินออกจากภัตตาคารหงยุ่น เลี่ยวเทียนติงรู้สึกตัวเบาหวิวเหมือนจะลอยได้

ตอนนี้เขาเป็นเศรษฐีย่อมๆ แล้วนะ ในตะกร้าไม้ไผ่บนหลังมีเงินสดตั้งแสนหนึ่งหมื่นหยวน!

ถ้ารวมกับเงินที่เอาไปใช้หนี้ เอ้อร์ไล้จื่อ เมื่อเช้า วันนี้วันเดียวเขาหาเงินได้แสนหกหมื่นกว่าหยวน!

วันละแสนหก! สิบวันล้านหก! ร้อยวันสิบหกล้าน!

พอคิดภาพว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นมหาเศรษฐี และครอบครัวจะได้สุขสบาย เลี่ยวเทียนติงก็ยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุข

"จริงสิ ต้องไปซื้อโทรศัพท์ก่อน แล้วก็ซื้อโน้ตบุ๊กให้น้อง เสี่ยวอวี้ ด้วย"

"ต่อไปธุรกิจคงขยายใหญ่โต ไม่มีโทรศัพท์มือถือคงลำบากแย่"

"ส่วนโน้ตบุ๊ก... น้องเสี่ยวอวี้เรียนออกแบบแฟชั่น ปกติน่าจะต้องมีคอมพิวเตอร์ใช้ตั้งนานแล้ว"

"แต่ที่ผ่านมาเงินทุกบาททุกสตางค์ที่บ้านหาได้ หมดไปกับการรักษาผม แค่ส่งน้องเรียนก็ลำบากเลือดตาแทบกระเด็น จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อคอมให้น้อง"

"น้องสาวที่น่ารักของพี่ ถ้ารู้ว่าพี่ซื้อโน้ตบุ๊กให้ คงดีใจจนกระโดดตัวลอยแน่ๆ"

พอนึกถึงภาพน้องสาวดีใจจนเนื้อเต้น ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาในใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาร่างกายอ่อนแอ ครอบครัวคงไม่ลำบากขนาดนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกคนต้องทนทุกข์ทรมานเพื่อเขามามากพอแล้ว

เดินคิดเพลินๆ รู้ตัวอีกที เขาก็มายืนอยู่กลางย่านการค้าที่เจริญที่สุดของตำบลซิงหลง

"หงยุ่นคอมมูนิเคชั่น? เอ๊ะ... ชื่อคุ้นๆ เหมือนร้านพี่รุ่ยเสวี่ยเลยแฮะ"

ใต้ป้ายร้านขนาดใหญ่ มีตัวหนังสือเล็กๆ ระบุบริการของร้าน

ที่นี่ขายทั้งโทรศัพท์มือถือและเครื่องใช้ไฟฟ้าครบวงจร

เอาร้านนี้แหละ มีทั้งมือถือทั้งคอม ซื้อที่เดียวจบ ไม่ต้องเดินหาให้เมื่อย

คิดได้ดังนั้น เลี่ยวเทียนติงก็ก้าวเท้าจะเดินเข้าร้าน

แต่ยังไม่ทันจะถึงประตู พนักงานต้อนรับสาวสวยที่ยืนอยู่หน้าประตูก็รีบเข้ามาขวางทาง

"ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าต้องการดูสินค้าประเภทไหนคะ? ถ้าจะเข้ามาเลือกซื้อ รบกวนช่วยวางตะกร้าไม้ไผ่ไว้ข้างนอกได้ไหมคะ?" พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความรังเกียจเล็กน้อย

ตะกร้าไม้ไผ่ที่เคยใส่หอยสังข์มาเต็มเอี๊ยด แม้ตอนนี้จะว่างเปล่า แต่กลิ่นคาวทะเลที่ติดอยู่ก็รุนแรงจนชวนคลื่นไส้

เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเข้าใจกฎกติกาของร้าน ไม่ได้โกรธเคืองอะไร

แต่ปัญหาคือ ในตะกร้านั้นมีถุงพลาสติกใส่เงินสดตั้งแสนกว่าหยวนอยู่นะสิ!

ตอนรับเงินมา เขาไม่มีกระเป๋าใส่ เลยขอถุงพลาสติกจากภัตตาคารมายัดเงินใส่ แล้วโยนลงตะกร้าไปดื้อๆ

เงินอยู่ในตะกร้า คนข้างนอกมองไม่เห็นหรอก

แต่ถ้าห้ามเอาตะกร้าเข้าไป แล้วให้เขาหิ้วถุงพลาสติกใสๆ ที่มีแบงก์ร้อยปึกใหญ่โชว์หราเดินโทงๆ เข้าไป มันจะไม่ดูอวดรวยจนน่าหมั่นไส้ไปหน่อยเหรอ? หรืออาจจะล่อตาล่อใจโจรก็ได้

"คุณลูกค้าคะ วางตะกร้าไว้ตรงมุมนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยดูให้ รับรองไม่มีใครขโมยหรอกค่ะ" พนักงานสาวแอบยิ้มขำ

จริงๆ เธออยากจะบอกว่า ตะกร้าเน่าๆ แบบนี้ จ้างให้ก็ไม่มีใครอยากขโมยหรอกย่ะ! แต่ด้วยจรรยาบรรณพนักงาน เธอเลยพูดรักษาน้ำใจไว้

ในขณะที่เลี่ยวเทียนติงกำลังลังเลว่าจะทำยังไงดี เสียงแหลมปรี๊ดบาดหูก็ดังขึ้น

"เฮ้ย! ไอ้ขอทานที่ไหนวะ? มายืนเกะกะขวางทางหน้าร้าน รีบไสหัวไปให้พ้นๆ เลยไป๊! เดี๋ยวร้านข้าจะซวยเพราะแก!"

พร้อมกับเสียงด่า ชายหนุ่มรูปร่างเตี้ยป้อม สูงไม่ถึงร้อยห้าสิบ พุงพลุ้ย ขาโก่งเป็นวงเล็บ เดินอาดๆ ออกมาจากในร้าน ชี้หน้าด่าเลี่ยวเทียนติงอย่างหยาบคาย

แค่ได้ยินเสียง เลี่ยวเทียนติงก็รู้สึกขัดหูแล้ว แต่พอเห็นหน้าคนพูด ไฟโทสะในอกก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

เจ้าเตี้ยขาโก่งพอเห็นหน้าเลี่ยวเทียนติงชัดๆ ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

"เชี่ยเอ๊ย! ซวยชิบหาย! เลี่ยวเทียนติง? ไอ้ขี้โรคอย่างแกมาทำบ้าอะไรที่นี่วะ? รีบไสหัวไปไกลๆ เลยนะเว้ย! ข้าไม่อยากติดเชื้อโรคจากแก! เดี๋ยวข้าจะพลอยซวยไปด้วย!"