บทที่ 54 หมาดีไม่เห่าใบตองแห้ง

ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนสุดขีด เลี่ยวเทียนติง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปซัดหน้าเจ้าเตี้ยขาโก่งคนนี้ให้หายแค้น

เถียนไห่เฟิง คนบ้านเดียวกันกับเลี่ยวเทียนติง และยังมีศักดิ์เป็นหลานแท้ๆ ของ เลี่ยวหม่านชาง ผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านซานไห่

ถ้าให้เลี่ยวเทียนติงจัดอันดับคนที่เขาเกลียดที่สุดในหมู่บ้านซานไห่ อันดับหนึ่งคือ เอ้อร์ไล้จื่อ ที่เขาเพิ่งสั่งสอนไปหยกๆ ส่วนอันดับสองก็คือ เถียนไห่เฟิง คนนี้นี่เอง

หลายปีมานี้ ครอบครัวเลี่ยวเทียนติงต้องใช้เงินมหาศาลเพื่อรักษาอาการป่วยของเขา จนกลายเป็นหนี้สินรุงรัง

เจ้าหนี้รายแรกๆ ที่ครอบครัวเขาไปกู้ยืมเงินก้อนโตมา ก็คือครอบครัวของเถียนไห่เฟิง

ในตอนนั้น พ่อแม่ของเลี่ยวเทียนติง รวมทั้งตัวเขาเอง ต่างซาบซึ้งในน้ำใจของครอบครัวเถียนที่ยอมให้ความช่วยเหลือครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ครอบครัวเลี่ยวผู้ใสซื่อหารู้ไม่ว่า น้ำใจที่ครอบครัวเถียนหยิบยื่นให้นั้น ไม่ได้มาจากความเมตตา แต่มาจากความโลภที่หมายปองในตัว เลี่ยวเสวี่ย พี่สาวของเลี่ยวเทียนติง

เมื่อสามปีก่อน เลี่ยวเสวี่ยสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำของมณฑลด้วยคะแนนสูงลิ่ว

สำหรับครอบครัวเลี่ยว นี่คือข่าวดีที่สุดในรอบหลายปี เป็นความหวังและอนาคตของครอบครัว

แต่ในจังหวะนั้นเอง ครอบครัวเถียนไห่เฟิงก็เผยธาตุแท้ออกมา พวกเขาบีบบังคับให้ครอบครัวเลี่ยวคืนเงินทั้งหมดทันที

พ่อแม่ของเลี่ยวเทียนติงก้มกราบขอร้อง ยอมทำทุกอย่างเพื่อขอผ่อนผันหนี้ สัญญาว่าจะรีบหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุด

แต่คำตอบที่ได้รับจากครอบครัวเถียนกลับน่ารังเกียจ

"เงินน่ะ จะคืนหรือไม่คืนก็ได้ ขอแค่ยกเลี่ยวเสวี่ยให้แต่งงานกับลูกชายฉัน หนี้ทั้งหมดถือเป็นสินสอดทองหมั้น จบ!"

ไม่ต้องพูดถึงอนาคตที่เลี่ยวเสวี่ยกำลังจะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย แค่พูดถึงตัวเถียนไห่เฟิงเอง หน้าตาอัปลักษณ์เหมือนคางคกยังไม่พอ นิสัยยังเลวร้าย ขี้เกียจสันหลังยาว ไม่ทำมาหากิน

ถ้าเลี่ยวเสวี่ยต้องแต่งงานกับคนพรรค์นี้ ชีวิตของเธอคงจบสิ้น

ครอบครัวเลี่ยวไม่มีทางยอมรับข้อเสนอที่ไร้ยางอายแบบนี้แน่นอน

ผลจากเหตุการณ์นั้น ทำให้เลี่ยวเสวี่ยตัดสินใจหนีออกจากบ้าน ทิ้งความฝันในการเรียนมหาวิทยาลัย กลายเป็นสาวโรงงานสู้ชีวิตเพื่อหาเงินส่งกลับมาให้ที่บ้าน

ความฝันที่จะได้สวมชุดนักศึกษา กลายเป็นบาดแผลลึกในใจของเธอตลอดมา

หลังจากเลี่ยวเสวี่ยหนีไป ครอบครัวเถียนก็ยังไม่เลิกรา บุกมาอาละวาดที่บ้านเลี่ยวทุกวี่ทุกวัน

จนสุดท้าย พ่อแม่ของเลี่ยวเทียนติงต้องบากหน้าไปขอกู้ยืมเงินจากชาวบ้านทั่วหมู่บ้าน เพื่อเอามาโปะหนี้ให้ครอบครัวเถียน เรื่องราวถึงได้จบลง

ทุกครั้งที่นึกถึงพี่สาวที่ต้องเสียสละอนาคตเพราะเรื่องนี้ เลี่ยวเทียนติงจะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีมีดกรีดหัวใจ และแค้นใจจนอยากจะฆ่าล้างตระกูลเถียนให้สิ้นซาก

"หมาดีไม่เห่าใบตองแห้ง ไสหัวไปให้พ้นหน้ากูเดี๋ยวนี้" เลี่ยวเทียนติงข่มความโกรธไว้ แล้วพูดเสียงเย็นยะเยือก

เถียนไห่เฟิงถึงกับชะงัก

ในความทรงจำของเขา เลี่ยวเทียนติงเป็นแค่ไอ้ขี้โรคอ่อนแอที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มันกล้ามาทำเสียงแข็งใส่คนอื่นแบบนี้?

"เลี่ยวเทียนติง! ปีกกล้าขาแข็งนักนะมึง! กล้าพูดกับพี่เขยมึงแบบนี้เหรอวะ? ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเลี่ยวเสวี่ยเมียกูนะ กูตบมึงคว่ำไปแล้ว!"

"เพี้ยะ!"

เสียงตบหน้าดังสนั่น

เถียนไห่เฟิงหมุนติ้วเป็นลูกข่างอยู่รอบหนึ่งก่อนจะเซถลายืนโงนเงน มือกุมแก้มที่บวมเป่งขึ้นทันตา มองเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

"เถียนไห่เฟิง! ฟังให้ชัดๆ นะ นับจากนี้ถ้ามึงกล้าเอ่ยชื่อพี่สาวกูอีกแม้แต่คำเดียว กูจะตบปากมึงทุกครั้งที่ได้ยิน! ไม่เชื่อก็ลองดู!"

แววตาของเลี่ยวเทียนติงดุดันเกรี้ยวกราดราวกับสายฟ้าฟาด

"มึง... มึง..."

เถียนไห่เฟิงอยากจะสวนกลับ อยากจะกระโดดเข้าไปกระทืบเลี่ยวเทียนติงให้จมดิน

แต่พอสบตากับดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตคู่นั้น ขาเขาก็แข็งทื่อก้าวไม่ออก

"ไอ้ลูกหมา! มึงกล้าตบกู! มึงรู้ไหมว่าตอนนี้กูเป็นใคร? มึงกล้าดียังไงมาตบกู!"

เถียนไห่เฟิงตะโกนลั่นด้วยความเจ็บใจ แล้วหันไปตวาดใส่พนักงานต้อนรับสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ

"นังโง่! มึงตาบอดหรือไง? ไม่เห็นเหรอว่ากูโดนทำร้าย? ยืนบื้ออยู่ทำไม? ไปเรียก รปภ. ในร้านออกมาเดี๋ยวนี้!"

พนักงานสาวตกใจกลัวจนหน้าซีด รีบวิ่งแจ้นเข้าไปตามคนในร้านทันที

"เลี่ยวเทียนติง! ไอ้เด็กเวร! วันนี้มึงไม่ตายดีแน่! กล้าตบกูเหรอ? มึงรอก่อนเถอะ!" เถียนไห่เฟิงชี้หน้าด่ากราด

"กูบอกแล้วไงว่าหมาดีไม่เห่าใบตองแห้ง ไสหัวไป! ตบคนอย่างมึงมันสกปรกมือเปล่าๆ อย่าบีบให้กูต้องกระทืบมึงซ้ำ!"

พูดจบ เลี่ยวเทียนติงก็ก้าวเท้าเดินหน้าต่ออย่างไม่เกรงกลัว

เถียนไห่เฟิง มึงจะกลัวอะไรวะ? ไอ้เลี่ยวเทียนติงมันก็แค่ไอ้ขี้โรค ตบทีเดียวมันก็ตายคาตีนแล้ว!

เดี๋ยวนะ... หรือว่ามันจะมามุกเดิม? แกล้งโดนตบแล้วนอนชักดิ้นชักงอเรียกค่าเสียหาย?

ต้องใช่แน่ๆ! ไอ้บ้านนอกนี่มันกะจะมาไถเงินกูชัดๆ!

ฮึ! ไอ้โง่เอ๊ย! คิดจะมาลูกไม้นี้กับกูเหรอ? มึงรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? นี่มันตำบลซิงหลง ถิ่นกู! ไม่ใช่หมู่บ้านซานไห่บ้านนอกคอกนาของมึง!

คิดจะมาไถเงินกู ฝันไปเถอะ! มึงรู้ไหมว่าพี่เขยกูเป็นใคร? ผู้จัดการทั่วไปของหงยุ่นคอมมูนิเคชั่นเชียวนะเว้ย! ในตำบลนี้ใครหน้าไหนก็ต้องไว้หน้าพี่เขยกูทั้งนั้น!

พอคิดได้ว่าตัวเองมีแบคดี เถียนไห่เฟิงก็ใจกล้าขึ้นมาทันที เขาชี้หน้าด่าเลี่ยวเทียนติงที่กำลังเดินเข้ามา

"ไอ้ลูกหมา! ถ้ามึงกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ!"

"ต่อให้กูกระทืบมึงปางตาย มึงก็ทำอะไรกูไม่ได้หรอก! กูมีเงิน มีอำนาจ มีคนหนุนหลัง! คิดจะมาไถเงินกู มึงคิดผิดแล้วไอ้ควาย!"

ด้วยความมั่นใจ เถียนไห่เฟิงง้างหมัดเตรียมจะชกใส่หน้าเลี่ยวเทียนติงเต็มแรง

"ฮึ!"

เลี่ยวเทียนติงแค่นเสียงในลำคอ

ยังไม่ทันที่หมัดของเถียนไห่เฟิงจะถึงเป้าหมาย เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แก้มอีกข้างอย่างรุนแรง

"เพี้ยะ!"

คราวนี้แรงกว่าครั้งแรกหลายเท่า ร่างอ้วนป้อมของเถียนไห่เฟิงปลิวกระเด็นไปไกลเกือบห้าเมตร ก่อนจะตกลงกระแทกพื้นดังพลั่ก

"โอ๊ยยย! เจ็บฉิบหาย! เลี่ยวเทียนติง! ไอ้ลูกหมา! มึงจำไว้เลยนะ! เดี๋ยวลูกน้องกูมาเมื่อไหร่ มึงตายคาตีนแน่!"

"กูบอกแล้วไงว่าหมาดีไม่เห่าใบตองแห้ง เถียนไห่เฟิง เปรียบมึงเป็นหมายังสงสารหมาเลย หมามันยังรู้คุณคน แต่มึงมันเดรัจฉาน!"

หลังจากตบสั่งสอนไปสองฉาดใหญ่ ความโกรธในใจเลี่ยวเทียนติงก็เริ่มคลายลงบ้าง

ส่วนเสียงเห่าหอนของเถียนไห่เฟิง เขาคร้านจะใส่ใจ ขยะสังคมพรรค์นี้ ยิ่งพูดยิ่งเสียเวลา

เขารีบเดินเข้าร้านไปซื้อโทรศัพท์ดีกว่า อาเล็กคงรอแย่แล้ว

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านในร้าน

"ตึกๆๆๆ..."

กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งกรูกันออกมา