บทที่ 55 กระเป๋าตังค์สะอาดกว่าหน้าอีก

เลี่ยวเทียนติง หยุดเดินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหกคนวิ่งกรูกันออกมาจากในร้าน

รปภ. ทั้งหกคนรูปร่างสูงใหญ่ราวร้อยแปดสิบเซนติเมตร ร่างกายกำยำแข็งแรง ดูทะมัดทะแมง

"ฆ่ามัน! ไอ้ขอทานนี่มันกล้ามาก่อกวนร้านเรา แถมยังกล้าตบกูด้วย! จัดการมันให้ตาย!"

พอมีพวกมาช่วย เถียนไห่เฟิง ก็ได้ใจ ชี้หน้าสั่งการเสียงดังลั่น

เลี่ยวเทียนติงสังเกตเห็นว่า ทันทีที่เถียนไห่เฟิงออกคำสั่ง สายตาของ รปภ. ห้าคนหันไปมองชายวัยกลางคนผิวคล้ำคนหนึ่งเป็นตาเดียว

ชายคนนี้ดูมีอายุมากที่สุดในกลุ่ม ท่าทางสุขุมนุ่มลึก น่าจะเป็นหัวหน้าทีม

"เจียงเหอ! ยืนบื้ออยู่ทำไมวะ? รีบจับตัวไอ้นักเลงนี่สิ!" เถียนไห่เฟิงกระโดดโลดเต้นเร่งเร้า

"หัวหน้าเถียน พวกเราเป็นแค่ รปภ. ธรรมดา ไม่มีอำนาจจับกุมใคร แต่ถ้ามีคนมาก่อความวุ่นวาย เราก็จะทำหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของร้านตามหน้าที่" เจียงเหอตอบเสียงเรียบ

"เจียงเหอ! มึงไม่อยากทำงานแล้วใช่ไหม? กล้าขัดคำสั่งกูเหรอ? มึงไม่รู้หรือไงว่ากูเป็นใคร? กูเป็นน้องเมีย ผู้จัดการชิว นะโว้ย!"

"พวกมึงแหกตาดูซะ! เห็นรอยนิ้วมือบนหน้ากูไหม? ไอ้ลูกหมานี่มันตบกู!"

"กูเป็นถึงรองหัวหน้า รปภ. ของหงยุ่น โดนคนนอกตบหน้าขนาดนี้ พวกมึงจะยืนดูเฉยๆ เหรอ? เชื่อไหมกูจะฟ้องพี่เขยให้ไล่พวกมึงออกให้หมด!" เถียนไห่เฟิงขู่ฟ่อ

เจียงเหอมองแก้มบวมๆ ของเถียนไห่เฟิง แม้ในใจจะแอบสมน้ำหน้า แต่ในฐานะหัวหน้า รปภ. ตัวจริง (โดยมีเถียนไห่เฟิงเป็นรองหัวหน้าแต่ในนาม) การที่ลูกน้องโดนทำร้ายแล้วไม่ช่วย ก็ดูจะเสียการปกครอง

"คุณเป็นคนลงมือเหรอครับ? ทำไมต้องทำร้ายพนักงานของเรา?" เจียงเหอถามเลี่ยวเทียนติง

"ผมขอถามหัวหน้าหน่อยครับ ผมตั้งใจจะมาซื้อของที่ร้านคุณ ถือว่าเป็นลูกค้าไหมครับ?" เลี่ยวเทียนติงย้อนถามด้วยรอยยิ้ม เพราะเขารู้สึกถูกชะตากับเจียงเหอ

"แน่นอนครับ ใครก็ตามที่เข้ามาใช้บริการ ย่อมถือว่าเป็นลูกค้าของเรา... แต่มันไม่เกี่ยวกับการที่คุณทำร้ายรองหัวหน้าเถียนนะครับ" เจียงเหอตอบอย่างเป็นกลาง

"เกี่ยวสิครับ ผมจะเข้าร้านมาซื้อของ แต่ไอ้โง่นี่มันดูถูกผม เห็นผมแต่งตัวซอมซ่อก็ไล่ผมอย่างกับหมูหมา ไม่เชื่อลองถามพี่สาวพนักงานต้อนรับคนนั้นดูสิครับ ว่าผมพูดจริงไหม?"

เจียงเหอหันไปมองพนักงานต้อนรับสาว เธอหลบสายตาวูบ ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวอิทธิพลของเถียนไห่เฟิง

"ใช่! กูไล่มันเองแหละ! เจียงเหอ มึงดูสภาพมันสิ! แบกตะกร้าเน่าๆ ตัวเหม็นคาวหึ่ง ให้มันเข้าไปลูกค้าคนอื่นก็หนีหมดสิวะ!"

"อีกอย่าง มึงไม่รู้หรอกว่าไอ้นี่มันเป็นใคร แต่กูรู้จักมันดี! มันคนบ้านเดียวกับกู โตมาด้วยกัน!"

"มันเป็นไอ้ขี้โรค เป็นวัณโรคหรือเปล่าก็ไม่รู้ ขืนปล่อยให้เข้าไปแพร่เชื้อโรคใส่พนักงานเราจะทำยังไง?" เถียนไห่เฟิงใส่ร้ายป้ายสีอย่างหน้าด้านๆ

แต่ยังไม่ทันขาดคำ เถียนไห่เฟิงก็ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

เลี่ยวเทียนติงที่ยืนอยู่ห่างออกไปสามสี่เมตร จู่ๆ ก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าเขาในพริบตา มือแข็งแกร่งคว้าคอเขาแล้วยกตัวลอยขึ้นจากพื้นเหมือนหิ้วลูกไก่

เถียนไห่เฟิงที่หนักกว่าเจ็ดสิบกิโล ลอยละลิ่วเท้าไม่ติดพื้น ดิ้นรนตะเกียกตะกายไปมา

เจียงเหอและ รปภ. คนอื่นๆ หน้าเปลี่ยนสีทันที

พวกเขารีบขยับตัวล้อมเลี่ยวเทียนติงไว้ ตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ท่าทางทะมัดทะแมงบ่งบอกว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

"อย่าเพิ่งลงมือ!" เจียงเหอสั่งเสียงเครียด

ความเร็วของเลี่ยวเทียนติงเมื่อกี้มันเหลือเชื่อเกินไป

แถมยังยกคนตัวอ้วนๆ ลอยได้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย

นี่ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ ต้องเป็นยอดฝีมือ!

ต่อให้พวกเขารุมหกคน ก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้

"หัวหน้าเจียงเหอไม่ต้องกังวลครับ ผมไม่ทำอะไรขยะเปียกนี่หรอก แค่อยากจะถามมันหน่อยว่า... สภาพผมตอนนี้ดูเหมือนคนป่วยใกล้ตาย เป็นวัณโรคอย่างที่มันว่าไหม?"

พูดจบ เลี่ยวเทียนติงก็ปล่อยมือ

เถียนไห่เฟิงหล่นตุ้บลงพื้น รีบคลานไปหลบหลังเจียงเหอด้วยความกลัวสุดขีด

"เจียงเหอ! ยืนบื้อทำไม? สั่งลูกน้องกระทืบมันสิโว้ย!"

"รองหัวหน้าเถียนครับ ลูกค้าท่านนี้ดูแข็งแรงดีนะครับ ไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด การที่คุณไปขวางลูกค้าไม่ให้เข้าร้านโดยไม่มีเหตุผล มันผิดกฎบริษัทนะครับ" เจียงเหอตำหนิเสียงเย็น

เขาดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเถียนไห่เฟิงหาเรื่องใส่ตัว

ไอ้หมอนี่นิสัยเสีย ใครๆ ก็รู้ ถ้าไม่เพราะพี่สาวเป็นเมียน้อยผู้จัดการ มีเหรอจะได้เป็นรองหัวหน้า

"กู..."

เถียนไห่เฟิงเถียงไม่ออก

"ต่อให้มันไม่ป่วย แต่ไอ้จนกรอบอย่างมันจะมีปัญญาซื้อของร้านเราเหรอ? สินค้าเราถูกสุดก็สามสี่พันหยวน มันดูมีพิรุธ กูสงสัยว่ามันจะมาขโมยของ ในฐานะ รปภ. กูมีสิทธิ์ป้องกันเหตุร้ายไม่ใช่เหรอ?"

เถียนไห่เฟิงแถไปน้ำขุ่นๆ โดยอ้างเรื่องการแต่งตัวของเลี่ยวเทียนติง

"ฮึ! หงยุ่นคอมมูนิเคชั่นช่างบริการประทับใจจริงๆ ตัดสินคนจากภายนอกแบบนี้เหรอ? ไปตามผู้จัดการร้านมา! ผมจะถามหน่อยว่าทำไมผมถึงเข้าร้านไม่ได้!" เลี่ยวเทียนติงโกรธจัด

"เลี่ยวเทียนติง! อย่ามาทำเป็นปากเก่ง! มึงมันลูกค้ากำมะลอ! มีเงินสักแดงไหม? สินค้าร้านกูราคาแพงระยับ มึงจะเอาอะไรมาซื้อ?"

"ทุกคนดูสิครับ! ไอ้ขอทานนี่ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ จะมีเงินพกมาสักสามสี่พันเหรอ?" เถียนไห่เฟิงชี้หน้าเยาะเย้ย

เสียงเอะอะโวยวายดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้มามุงดู

ทุกคนมองเลี่ยวเทียนติงเป็นตาเดียว

กางเกงทหารสีเขียวเก่าๆ เสื้อยืดสีน้ำเงินซีดๆ

กระเป๋าเสื้อแบนแต๊ดแต๋ ไม่มีร่องรอยของกระเป๋าสตางค์

กระเป๋ากางเกงก็ลีบแบน ดูแล้วไม่น่าจะมีเงินพกติดตัว

"เลี่ยวเทียนติง! ใบ้กินเลยเหรอ? แน่จริงก็ล้วงกระเป๋าโชว์ให้ทุกคนดูสิว่ามีเงินไหม?"

"เป็นแค่ขอทานริอ่านจะมาเป็นลูกค้า ถุย! กระเป๋าตังค์มึงสะอาดกว่าหน้ามึงอีกมั้ง!"

"ไม่มีเงินซื้อ แต่ยังด้านจะเข้าร้าน มึงกะจะเข้าไปขโมยของชัดๆ!"

พอเห็นว่าคนมุงเริ่มเข้าข้างตัวเอง เถียนไห่เฟิงก็ยิ่งได้ใจ ใส่ไฟไม่ยั้ง