บทที่ 56 ไอ้ยาจกนี่มีเงินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง

เจียงเหอ ขมวดคิ้วแน่น

ข้ออ้างของ เถียนไห่เฟิง ที่ใช้กีดกันลูกค้า ฟังยังไงก็ฟังไม่ขึ้น

มีกฎหมายข้อไหนบอกว่าลูกค้าต้องพกเงินสดติดตัวถึงจะเข้าห้างได้?

ลูกค้าอาจจะไม่ได้พกเงินสดมา แต่ขอแค่ได้ดูสินค้าก่อนไม่ได้หรือไง?

มีลูกค้ามากมายที่มาดูของไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาซื้อทีหลัง

ส่วนเรื่องที่กล่าวหาว่า เลี่ยวเทียนติง จะเข้ามาขโมยของ ยิ่งเป็นข้อหาลอยๆ ที่ไร้สาระสิ้นดี

"เถียนไห่เฟิง เมื่อกี้ฉันบอกว่าแกเป็นหมา ตอนนี้ฉันขอถอนคำพูด เพราะหมามันยังซื่อสัตย์ แต่แกนี่มันเลวบริสุทธิ์จริงๆ แกเอาอะไรมาตัดสินว่าฉันไม่มีเงิน?" เลี่ยวเทียนติงย้อนถามเสียงเรียบ

"เลี่ยวเทียนติง อย่ามาปากเก่ง มึงไปส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้างนะ ไอ้ขอทาน! ถ้ามึงมีเงินจริง ก็เอาออกมาโชว์สิวะ! ถ้ามึงมีเงิน กูจะไม่ขวางมึงเลยแม้แต่ก้าวเดียว!"

"แต่บอกไว้ก่อนนะ สินค้าร้านกูอย่างต่ำๆ ก็สองพันอัพ! อย่าเอาเศษเงินสามร้อยห้าร้อยมาโชว์ให้ขายขี้หน้า ถ้าจะซื้อของถูกๆ เชิญร้านโชห่วยข้างทางโน่น! ไอ้ยาจกอย่างมึงเหมาะกับที่นั่นมากกว่า!" เถียนไห่เฟิงพูดจาดูถูกเหยียดหยามสุดๆ

ท่ามกลางอาการเต้นเร่าๆ ของเถียนไห่เฟิง เลี่ยวเทียนติงกลับยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น

"ไอ้หมาตาต่ำ... แกคิดว่าแกเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันเปิดเผยทรัพย์สินส่วนตัว?"

"แต่เอาเถอะ ถ้าแกอยากจะรู้ว่าฉันมีปัญญาเข้าร้านแกไหม ฉันจะสงเคราะห์ให้ก็ได้ แต่ถ้าฉันเอาเงินออกมาโชว์แล้ว แกต้องคุกเข่าขอโทษฉัน ตบหน้าตัวเองสองที แล้วประกาศต่อหน้าทุกคนว่า 'ผมเป็นหมาตาต่ำ' ตกลงไหม?"

"ทุกคนช่วยเป็นพยานให้ด้วยนะครับ ไอ้หมาตัวนี้มันเห็นผมเป็นคนบ้านนอกก็เลยรังแก วันนี้ผมจะสั่งสอนให้มันหลาบจำ!"

เสียงเอะอะโวยวายดึงดูดไทยมุงให้เข้ามารุมล้อมนับสิบคน พอได้ฟังเรื่องราว ส่วนใหญ่ก็รู้สึกว่าเถียนไห่เฟิงทำเกินไปจริงๆ

พอเลี่ยวเทียนติงขอเสียงสนับสนุน ไทยมุงผู้รักความยุติธรรม (และชอบเรื่องสนุก) ก็ตะโกนเชียร์กันเกรียวกราว

"จัดไปไอ้น้อง! เดี๋ยวพี่เป็นพยานให้เอง! ร้านนี้แม่งบริการห่วยแตก รังแกคนจน!"

"สู้เขาน้องชาย! อย่าไปยอมมัน!"

"รองหัวหน้าเถียน... ขอโทษเขาไปเถอะครับ เรื่องจะได้จบๆ ขืนเรื่องบานปลายจะเสียชื่อร้านเปล่าๆ" เจียงเหอกระซิบเตือน

"เจียงเหอ! มึงหุบปากไปเลย! จะให้กูขอโทษไอ้ขี้โรคเนี่ยนะ? มึงบ้าหรือเปล่า? ศักดิ์ศรีอย่างกูไม่มีวันก้มหัวให้ไอ้กระจอกพรรค์นี้หรอก!"

เถียนไห่เฟิงมั่นใจเต็มร้อย เขาเพิ่งกวาดตามองเลี่ยวเทียนติงอย่างละเอียด เสื้อผ้าเก่าๆ หลวมโพรกพรากแบบนี้ ไม่มีทางซ่อนเงินเป็นฟ่อนๆ ได้แน่นอน

อีกอย่าง เขารู้จักครอบครัวเลี่ยวดี จนกรอบชนิดที่ว่าหนูยังร้องไห้

ต่อให้ไปกู้หนี้ยืมสินมาได้ ก็คงไม่กี่พันหยวน แล้วจะเอามาให้ไอ้ลูกชายขี้โรคพกติดตัวทำไม? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

"เลี่ยวเทียนติง! ถ้ามึงเอาเงินออกมาโชว์ได้ กูยอมตบหน้าตัวเองเลยเอ้า! แต่ถ้ามึงไม่มีเงิน... อย่าหาว่ากูใจร้ายนะเว้ย!"

"กูขอแค่นี้... ถ้ามึงไม่มีเงิน มึงต้องลอดหว่างขากู แล้วคลานออกไปเหมือนหมา! กล้าไหมล่ะ?" เถียนไห่เฟิงท้าทายพร้อมหัวเราะร่า

ทันใดนั้น รอยยิ้มทรงเสน่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าของเลี่ยวเทียนติง เขาค่อยๆ ปลดตะกร้าไม้ไผ่ออกจากไหล่

วางตะกร้าลงกับพื้น แล้วก้มลงหยิบถุงพลาสติกใสใบหนึ่งออกมา

ปากถุงถูกมัดไว้แน่น แต่ความใสของถุงพลาสติกทำให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในชัดเจน... มันคือปึกธนบัตรสีแดงสดอัดแน่นอยู่เต็มถุง!

"นี่มัน..."

เสียงหัวเราะของเถียนไห่เฟิงชะงักค้างอยู่กลางลำคอ เขาจ้องมองถุงพลาสติกนั้นตาแทบถลน

ใครจะไปนึกว่าไอ้ตะกร้าเหม็นคาวปลาใบนั้น จะซ่อนขุมทรัพย์มหาศาลไว้ข้างใน!

เขามัวแต่จ้องจับผิดเสื้อผ้าของเลี่ยวเทียนติง จนลืมมองตะกร้าใบนั้นไปสนิทใจ

"โอ้โห! พ่อหนุ่มนี่ผ้าขี้ริ้วห่อทองชัดๆ! เงินในถุงนั่นกะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะแสนกว่าได้มั้ง!"

"ใจถึงชะมัด! หอบเงินแสนใส่ถุงพลาสติกเนี่ยนะ? ไม่กลัวโดนปล้นหรือไงพ่อคุณ?"

"ไอ้หมาตาต่ำ! ยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบตบหน้าตัวเองแล้วเห่าสิ!" เลี่ยวเทียนติงเยาะเย้ย

"เป็นไปไม่ได้! เงินปลอม! มึงต้องเอาแบงก์กงเต๊กมาหลอกกูแน่ๆ! มึงกล้าเอาเงินปลอมมาใช้ ตายแน่มึง!"

"เจียงเหอ! มึงยืนบื้อทำไม? รีบแจ้งตำรวจจับมันสิ! ข้อหาใช้ธนบัตรปลอม!"

แม้หลักฐานจะคาตา แต่เถียนไห่เฟิงก็ยังไม่ยอมรับความจริง เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่ายาจกอย่างเลี่ยวเทียนติงจะมีปัญญาหาเงินแสนมาได้

"เงินปลอม?" เลี่ยวเทียนติงแค่นหัวเราะ แล้วโยนถุงเงินไปให้เจียงเหออย่างเท่ๆ

"หัวหน้าเจียงเหอ ไอ้โง่นี่มันบอกว่าเงินปลอม รบกวนช่วยตรวจสอบให้หน่อยเถอะครับ จะได้หุบปากเน่าๆ ของมันซะที"

เจียงเหอรับถุงเงินมาอย่างงงๆ เขาพิจารณาเลี่ยวเทียนติงอีกครั้ง

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา แม้จะแต่งตัวปอนๆ แต่แววตาและบุคลิกกลับดูสง่างามและน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก

คนระดับนี้ ไม่มีทางเอาเงินปลอมมาหลอกเด็กเล่นขายของแน่ๆ

เจียงเหอแก้มัดถุงออก แล้วหยิบปึกธนบัตรขึ้นมาดู

เงินทุกปึกถูกมัดด้วยแถบกระดาษของธนาคาร ปึกละหนึ่งหมื่นหยวน มีทั้งหมดสิบเอ็ดปึกพอดิบพอดี

"รองหัวหน้าเถียน... นี่มันของจริงหรือของปลอม คุณลองตรวจสอบเองดีกว่าครับ"

เจียงเหอยื่นถุงเงินส่งต่อให้เถียนไห่เฟิง เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเงินนี้เป็นของจริงแน่นอน

"ฮึ! ไอ้ลูกหมา! เดี๋ยวป๋าจะแฉให้ดู! พวกมึงคุมตัวมันไว้ อย่าให้หนี! เดี๋ยวตำรวจมาจะได้ลากคอเข้าคุก ได้รางวัลนำจับด้วยนะเว้ย!"

เถียนไห่เฟิงพูดอย่างมั่นใจ แล้วกระชากถุงเงินมาจากมือเจียงเหอ

เขากรีดนิ้วตรวจธนบัตรปึกแรกอย่างรวดเร็ว... ของจริง!

โยนปึกแรกลงถุง หยิบปึกที่สองมาดู... ของจริง!

ปึกที่สาม... สี่... ห้า...

"เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไงวะ? ของจริงหมดเลย!"

หน้าของเถียนไห่เฟิงซีดเผือก เหงื่อแตกพลั่ก

เลี่ยวเทียนติงไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้?

ครอบครัวเลี่ยวมันจนกรอบจนแทบจะไม่มีข้าวกินไม่ใช่เหรอ?

ถ้าไม่เพราะจนตรอก เลี่ยวเสวี่ยคงไม่หนีออกจากบ้านจนเสียอนาคตหรอก

แต่นี่มันเงินสดๆ กองอยู่ตรงหน้า สิบเอ็ดหมื่นหยวน!

ขนาดตัวเขาเองที่มีงานการทำมั่นคง มีพี่สาวเป็นเมียน้อยผู้จัดการ ยังไม่เคยจับเงินก้อนโตขนาดนี้มาก่อนเลย

แล้วไอ้ยาจกนี่มันไปขุดทองมาจากไหน?