บทที่ 57 จางอวิ๋นเซิง ผู้จัดการทั่วไปหงยุ่นคอมมูนิเคชั่น

เลี่ยวเทียนติง ยิ้มเย็นชาเมื่อเห็น เถียนไห่เฟิง ทำหน้าเหมือนเห็นผี

ตระกูลเลี่ยวในวันนี้ ไม่ใช่ตระกูลเลี่ยวที่ใครหน้าไหนจะมารังแกได้อีกต่อไปแล้ว

ใครก็ตามที่เคยเหยียบย่ำครอบครัวเขา เขาจะตามไปเอาคืนให้สาสมทุกคน!

"เถียนไห่เฟิง! เงินก็ตรวจสอบแล้ว ทีนี้ก็ทำตามสัญญาซะ" เลี่ยวเทียนติงสั่งเสียงเข้ม

"เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่าถ้าแพ้พนันจะตบหน้าตัวเอง แล้วเห่าว่าเป็นหมาตาต่ำ? พ่อหนุ่ม... พวกลุงๆ ป้าๆ ช่วยเป็นพยานให้แล้วนะ"

"ถ้าเป็นลูกผู้ชาย ก็รีบทำตามสัญญาซะ อย่าทำตัวตุ๊ดแต๋วไม่กล้ายอมรับความจริง!"

ไทยมุงที่เหม็นขี้หน้าเถียนไห่เฟิงอยู่แล้ว เริ่มตะโกนกดดัน

"หุบปากกันให้หมด! กูแพ้แล้วไงวะ? จะให้กูตบหน้าตัวเองต่อหน้าไอ้บ้านนอกนี่ ฝันไปเถอะ!"

"เลี่ยวเทียนติง กูบอกให้นะ ถึงมึงจะมีเศษเงินแค่นี้ ก็ยังไม่มีสิทธิ์มาทำกร่างกับกู! วันนี้กูจะไม่ตบหน้าตัวเอง มึงจะทำไมกู?"

"นี่มันถิ่นพี่เขยกู! กูจะเบี้ยวพนันซะอย่าง ใครจะทำไม?"

เถียนไห่เฟิงประกาศกร้าวอย่างหน้าด้านๆ

แต่ทันใดนั้น เสียงตวาดดุจฟ้าผ่าก็ดังขึ้น

"เถียนไห่เฟิง! กล้าสบตากูไหม?"

เสียงนั้นทรงพลังจนทำให้เถียนไห่เฟิงสะดุ้งเฮือก เผลอเงยหน้าขึ้นสบตากับเลี่ยวเทียนติงโดยไม่รู้ตัว

วินาทีที่สายตาประสานกัน เถียนไห่เฟิงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่มดปลวกตัวจ้อย ที่กำลังแหงนมองมังกรยักษ์ผู้ทรงอำนาจจากเบื้องบน

นี่คือ ปราณราชันมังกร พลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ฝึกฝนเคล็ดวิชานี้

"ตบหน้าตัวเองสองที แล้วยอมรับว่าเป็นหมาตาต่ำซะ!"

เสียงสั่งเย็นยะเยือกดังก้องในหัวของเถียนไห่เฟิง ราวกับเสียงประกาศิต

นี่คือ วิชาสะกดจิต ที่เลี่ยวเทียนติงใช้ควบคุมจิตใจ คล้ายกับตอนที่ใช้กับ จิ่วเหมิงจื่อ

เถียนไห่เฟิงรู้สึกกดดันอย่างหนัก สัญชาตญาณบอกว่าถ้าไม่ทำตามคำสั่ง มังกรยักษ์ตนนั้นจะบดขยี้เขาให้แหลกคามือ

"เพี้ยะ! เพี้ยะ!"

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เถียนไห่เฟิงเงื้อฝ่ามือซ้ายตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่สองทีซ้อน

ไทยมุงต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความงุนงง

เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย ไหงจู่ๆ ก็ยอมแพ้ง่ายๆ ซะงั้น?

"กูเป็นหมาตาต่ำ... กูขอโทษ... ยกโทษให้กูด้วย..."

เสียงของเถียนไห่เฟิงสั่นเครือ แววตาเหม่อลอย

เลี่ยวเทียนติงยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"รู้ผิดแล้วแก้ไขก็ถือว่าเป็นเด็กดี เถียนไห่เฟิง จำไว้นะ ต่อไปอย่าเที่ยวดูถูกคนอื่นอีก ไม่งั้นจะเจอหนักกว่านี้!"

สั่งสอนพอหอมปากหอมคอ เลี่ยวเทียนติงก็หยิบถุงเงินโยนกลับลงไปในตะกร้าไม้ไผ่เน่าๆ ของเขา แล้วแบกขึ้นหลังเดินอาดๆ เข้าร้านไปอย่างผู้ชนะ

"เมื่อกี้... กูทำอะไรลงไปวะ? ทำไมกูตบหน้าตัวเอง?"

เมื่อมนตร์สะกดคลายลง เถียนไห่เฟิงก็ยืนโงนเงน มองแผ่นหลังของเลี่ยวเทียนติงด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นลงไป

สายตาของไทยมุงและ รปภ. ลูกน้องที่มองมา เต็มไปด้วยความสมเพชและเยาะเย้ย โดยเฉพาะ รปภ. บางคนที่กลั้นขำจนหน้าแดง

"ไอ้เวรเอ๊ย! เลี่ยวเทียนติง! ไอ้บ้านนอก! ไอ้ขี้โรค! มึงกล้าทำให้กูขายหน้าขนาดนี้ กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่!"

เถียนไห่เฟิงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขากวาดตามองรอบๆ ด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะวิ่งหนีเข้าไปในร้าน

พนักงานในร้านเห็นสภาพใบหน้าบวมเป่งของเขา ต่างพากันหลบหน้าหลบตา ไม่อยากเข้าไปยุ่ง

ไม่ไกลนัก เลี่ยวเทียนติงกำลังเลือกซื้อโทรศัพท์อยู่อย่างสบายใจ

เถียนไห่เฟิงแค่นเสียงในลำคอ แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปที่บันได

หงยุ่นคอมมูนิเคชั่นมีทั้งหมดห้าชั้น ชั้นบนสุดคือโซนสำนักงานบริหาร ซึ่งมีทั้งห้องประชุม โรงอาหาร ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด และห้องทำงานผู้จัดการทั่วไป

เถียนไห่เฟิงตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานผู้จัดการทั่วไป แล้วผลักประตูเข้าไปอย่างแรงโดยไม่เคาะ

"ปัง!"

ภาพที่เห็นทำเอาชายหญิงคู่หนึ่งในห้องสะดุ้งโหยง ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยกำลังกอดจูบนัวเนียกับหญิงสาวแต่งหน้าจัดจ้าน

ทั้งคู่รีบผละออกจากกันด้วยความตกใจ ลนลานจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

"ไอ้ควาย! สมองมึงมีรอยหยักบ้างไหมวะ? ใครสั่งใครสอนให้มึงเข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตู!" ชายพุงพลุ้ยตวาดลั่นด้วยความโมโหที่โดนขัดจังหวะ

เขาคือ จางอวิ๋นเซิง ผู้จัดการทั่วไปของหงยุ่นคอมมูนิเคชั่น สาขาตำบลซิงหลง

"ที่รักคะ... อย่าดุน้องสิคะ ไห่เฟิงคงแค่ลืมเคาะประตู คนกันเองทั้งนั้น จะโมโหไปทำไม"

หญิงสาวที่ถูกกอดจูบเมื่อครู่รีบแก้ต่างให้ เธออายุประมาณยี่สิบสี่ปีหุ่นสะบึม แต่งตัวยั่วยวน

เธอคือ เถียนเซียงเสวี่ย พี่สาวแท้ๆ ของเถียนไห่เฟิง ตำแหน่งอย่างเป็นทางการคือเลขาของจางอวิ๋นเซิง แต่พนักงานทุกคนรู้ดีว่าเธอคือเมียน้อย

และทุกคนก็รู้ด้วยว่า จางอวิ๋นเซิงมีลูกมีเมียแล้ว

"เซียงเสวี่ย! ก็เธอดูสิ น้องชายเธอมันซื่อบื้อแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขอร้อง คนไม่ได้เรื่องแบบนี้ฉันไล่ออกไปนานแล้ว"

"ดูสารรูปมันสิ! ทำงานก็ห่วย แดกก็จุ ถ้าไปอยู่ที่อื่นคงอดตายไปแล้ว!" จางอวิ๋นเซิงยังบ่นไม่เลิก

โดนด่าเหมือนหมูเหมือนหมา เถียนไห่เฟิงไม่กล้าเถียงสักคำ ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปหาพี่สาว

เถียนเซียงเสวี่ยถอนหายใจกับความไม่ได้เรื่องของน้องชาย แต่พอสังเกตเห็นรอยนิ้วมือบนแก้มบวมๆ ของเขา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

"ไห่เฟิง! หน้าไปโดนอะไรมา? ใครกล้าตบน้องชายฉัน?"

ได้ทีขี่แพะไล่ เถียนไห่เฟิงรีบบีบน้ำตาเล่าความเท็จ

"พี่ครับ... พี่เขย... ผมไม่ได้ตั้งใจจะไม่เคาะประตู แต่ผมโดนรังแกมาครับ!"

"เมื่อกี้มีไอ้บ้านนอกคนนึง แบกตะกร้าเหม็นเน่าจะเข้าร้าน ผมกลัวมันจะรบกวนลูกค้าคนอื่นเลยเข้าไปห้าม แต่มันกลับตบหน้าผม! ดูสิครับ หน้าผมบวมหมดแล้ว!"

"ที่รักคะ! ดูสิคะ! น้องชายฉันโดนรังแกขนาดนี้! เขามาตบน้องฉันถึงหน้าร้าน ก็เท่ากับตบหน้าคุณด้วยนะคะ!"

"ทุกคนรู้กันทั่วว่าฉันเป็นอะไรกับคุณ แต่คนนี้ยังกล้ามาหยามเกียรติคุณถึงถิ่น ถ้าคุณไม่จัดการให้เด็ดขาด ฉันไม่ยอมจริงๆ ด้วย!" เถียนเซียงเสวี่ยร้องห่มร้องไห้กอดแขนจางอวิ๋นเซิงออเซาะ

จางอวิ๋นเซิงหน้ามืดครึ้มลงทันที

โบราณว่า ตีสุนัขให้ดูเจ้าของ การที่มีคนกล้ามาอาละวาดทำร้ายคนของเขาถึงในร้าน มันเป็นการหยามหน้ากันชัดๆ

"ใครวะ? กล้าดีมาจากไหน?" จางอวิ๋นเซิงคำรามเสียงต่ำ