บทที่ 58 ฉันจะใส่ร้ายมันนี่แหละ

"ฉัน จางอวิ๋นเซิง ทำมาหากินในตำบลซิงหลงมาก็หลายปี การที่มีคนกล้ามาตบหน้าคนของฉันถึงในถิ่น มันหมายความว่าฝ่ายตรงข้ามต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่?"

"พี่เขย... ไอ้บ้านนอกที่ตบผม มันไม่มีเบื้องหลังห่าเหวอะไรหรอกครับ มันก็แค่ยาจกจากหมู่บ้านชาวประมง"

"ต่อให้ในหมู่บ้านเดียวกัน บ้านมันก็จนที่สุดในหมู่บ้านแล้วครับ พี่เขยคิดดูสิครับว่ามันจะมีอิทธิพลอะไรได้?" เถียนไห่เฟิง รีบชี้แจง

"ไห่เฟิง แกว่าคนตบเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน งั้นก็เป็นพวกลูกชายผู้ใหญ่บ้านจอมเกเรพวกนั้นเหรอ?" เถียนเซียงเสวี่ย ถามแทรก

"ไม่ใช่พี่ มันคือ เลี่ยวเทียนติง น้องชายของนังแพศยา เลี่ยวเสวี่ย นั่นแหละ" เถียนไห่เฟิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น

"เลี่ยวเทียนติง? ไอ้ขี้โรคนั่นน่ะนะกล้าตบแก? ตระกูลเลี่ยวนี่มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว!"

"ถ้าเป็นลูกผู้ใหญ่บ้าน เราอาจจะต้องเกรงใจบ้าง แต่นี่แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนจากตระกูลยาจก ยังกล้ามารังแกตระกูลเถียนเราถึงที่ มันรนหาที่ตายชัดๆ"

"ที่รักคะ... ไอ้บ้านนอกคนเดียวรังแกเราขนาดนี้ คุณต้องจัดการให้เด็ดขาดนะคะ อย่าให้เสียชื่อนะคะ" เถียนเซียงเสวี่ยเขย่าแขนจางอวิ๋นเซิง ออเซาะเสียงหวาน

"ดูน้องชายเธอสิ ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด แค่ยาจกบ้านนอกคนเดียวยังจัดการไม่ได้ ปล่อยให้โดนตบหน้ากลับมา น่าสมเพชชะมัด" จางอวิ๋นเซิงบ่นอย่างหัวเสีย

"พี่เขย... พี่ก็พูดเกินไป ผมถึงจะเป็นรองหัวหน้า รปภ. แต่ผมไม่มีอำนาจสั่งการใครเลยนะ ไอ้พวกนั้นมันฟังแต่หัวหน้า เจียงเหอ คนเดียว"

"ก็ไอ้เจียงเหอมันจ้องจะเล่นงานผมอยู่แล้ว มันเลยสั่งให้คนอื่นไม่ฟังคำสั่งผม ถ้าพี่เขยแต่งตั้งให้ผมเป็นหัวหน้า รปภ. ตั้งแต่แรก ใครหน้าไหนจะกล้าขัดคำสั่งผม?" เถียนไห่เฟิงบ่นอุบอิบอย่างน้อยใจ

"พอได้แล้ว! ขืนให้แกเป็นหัวหน้า ร้านฉันคงเละเทะไม่เป็นท่า"

"แกอยู่เงียบๆ กินเงินเดือนรองหัวหน้าไปเถอะ เงินเดือนแกก็ไม่น้อยหน้าเจียงเหอหรอก จงพอใจในสิ่งที่ได้ซะ... แล้วตกลงแกจะเอาคืนไอ้บ้านนอกนั่นยังไง?" จางอวิ๋นเซิงตัดบทอย่างรำคาญ

ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเมียน้อยคนสวย คนไม่ได้เรื่องอย่างเถียนไห่เฟิง ไม่มีทางได้มายืนเสนอหน้าทำงานที่นี่หรอก แค่เป็น รปภ. ธรรมดายังไม่มีคุณสมบัติด้วยซ้ำ

"พี่เขย... พี่ออกคำสั่งให้เจียงเหอลากคอไอ้บ้านนอกนั่นมาที่ห้องทำงานพี่เลยครับ ผมจะให้มันคุกเข่าโขกหัวขอโทษผมต่อหน้าพี่!" เถียนไห่เฟิงแสยะยิ้มเหี้ยม

"ไร้สาระ! ฉันเป็นนักธุรกิจนะโว้ย จะให้มาทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้จับคนมาซ้อมได้ยังไง? แกนี่มันไม่มีสมองจริงๆ ยุคสมัยไหนแล้ว จะแก้แค้นต้องใช้สมอง ไม่ใช่ใช้กำลัง!" จางอวิ๋นเซิงด่ากราด

"ที่รักคะ... ฉันรู้ว่าคุณเก่งที่สุด คุณต้องมีวิธีจัดการให้น้องชายฉันหายแค้นได้แน่ๆ ใช่ไหมคะ?"

"บอกมาเร็วๆ สิคะ ว่าคุณจะจัดการมันยังไง? ดูหน้าน้องชายฉันสิคะ บวมเป่งขนาดนี้ อย่าปล่อยให้คนทำลอยนวลนะคะ" เถียนเซียงเสวี่ยรีบประจบเอาใจ

"เอาเถอะๆ เลิกออเซาะได้แล้ว ยัยจิ้งจอกเอ๊ย... ฉันคงต้องตายคาอกเธอสักวันแน่ๆ"

จางอวิ๋นเซิงผลักเถียนเซียงเสวี่ยออกเบาๆ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกและเจ้าเล่ห์

"ยังไงซะ... กล้ามาก่อเรื่องในถิ่นฉัน ฉันก็ต้องสั่งสอนให้มันรู้สำนึกซะบ้างว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นยังไง"

"บอกมาสิ ตอนนี้ไอ้บ้านนอกนั่นมันอยู่ที่ไหน?"

"พี่เขย... มันยังอยู่ชั้นล่าง กำลังเลือกซื้อโทรศัพท์อยู่ครับ" พอนึกภาพเลี่ยวเทียนติงต้องคุกเข่าขอชีวิต เถียนไห่เฟิงก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

"ยังอยู่ในร้านเหรอ? ตบคนของฉันแล้วยังกล้าเดินลอยหน้าลอยตาซื้อของต่อ ใจกล้าไม่เบานี่หว่า" จางอวิ๋นเซิงแค่นหัวเราะ

"ที่รักคะ... แล้วคุณจะจัดการมันยังไงคะ?" เถียนเซียงเสวี่ยถามด้วยความอยากรู้

"ฮึ! จัดการไอ้บ้านนอกคนเดียว จะยากอะไร? ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ บอกว่าร้านเราเงินหาย แล้วชี้ตัวว่ามันเป็นคนขโมย!" จางอวิ๋นเซิงพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

"แต่... เขาไม่ได้ขโมยนี่คะ? ใส่ร้ายแบบนี้จะเล่นงานมันได้เหรอ?" เถียนเซียงเสวี่ยถามอย่างสงสัย

"ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ได้ขโมย แต่ใส่ร้ายแล้วจะทำไม? ด้วยสถานะและชื่อเสียงของฉัน เธอคิดว่าตำรวจจะเชื่อใครระหว่างฉันกับไอ้บ้านนอกนั่น?"

"ต่อให้เอาผิดมันไม่ได้ อย่างน้อยมันก็ต้องโดนจับไปขังคุกสอบสวนสักสองสามวัน ระหว่างนั้นฉันค่อยหาวิธีเล่นงานมันต่อ"

"แค่ยาจกบ้านนอกคนเดียว คนระดับฉันบี้ให้ตายคามือยังได้"

"ถึงตำรวจจะปล่อยตัวมันออกมา ฉันแค่กระซิบสั่งลูกน้องที่เป็นขาใหญ่ในคุก ให้รับน้องมันหนักๆ สักหน่อย จับขังรวมกับพวกนักโทษโหดๆ ที่รักลองคิดดูสิ สภาพมันจะเป็นยังไง?" จางอวิ๋นเซิงยิ้มอย่างชั่วร้าย

"ที่รักคะ คุณนี่ร้ายกาจจริงๆ แผนชั่วๆ แบบนี้คิดออกมาได้ยังไงคะเนี่ย? ฉันรักคุณที่สุดเลย!" เถียนเซียงเสวี่ยร้องวี้ดว้ายด้วยความถูกใจ แล้วโผเข้ากอดจูบจางอวิ๋นเซิงฟอดใหญ่

ทันใดนั้น เถียนไห่เฟิงตาเป็นประกายขึ้นมา

"พี่เขย! แผนนี้ยอดเยี่ยมมากครับ! พอพี่พูดเรื่องแจ้งตำรวจ ผมก็นึกขึ้นได้เรื่องนึง"

"ไอ้เลี่ยวเทียนติง มันพกเงินสดติดตัวมาเป็นแสนเลยครับ! นี่มันแปลกมาก!"

"พี่ก็รู้นี่ครับว่าบ้านมันจนกรอบขนาดไหน เพื่อรักษาโรคให้มัน ที่บ้านเป็นหนี้ท่วมหัว มันจะไปเอาเงินแสนมาจากไหน? ผมสงสัยว่าเงินนั่นต้องมีที่มาไม่ชอบมาพากลแน่ๆ!" เถียนไห่เฟิงตั้งข้อสังเกต

"อะไรนะ? เลี่ยวเทียนติงมีเงินแสนติดตัว?" เถียนเซียงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"บ้านยาจกนั่นน่ะนะ? ต่อให้ขายลูกสาวกิน ก็ยังได้ไม่ถึงแสนเลยมั้ง!"

"เงินของจริงแน่นอนพี่ ผมตรวจดูเองกับมือ แบงก์ร้อยเป็นปึกๆ ทั้งหมดสิบเอ็ดหมื่นหยวน! เงินก้อนนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ!" เถียนไห่เฟิงยืนยัน

"โอ้! งั้นก็เข้าทางเราเลยสิ! ถ้ามันพกเงินสดเยอะขนาดนั้นจริงๆ พอเราแจ้งตำรวจว่าเงินหาย มันก็ดิ้นไม่หลุดแล้ว!" จางอวิ๋นเซิงยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

"งั้นพี่เขยรออะไรอยู่ล่ะครับ? รีบลงไปกันเถอะ! เดี๋ยวไอ้บ้านนอกนั่นหนีไปซะก่อน!" เถียนไห่เฟิงเร่งเร้า

...

ที่ชั้นล่าง เลี่ยวเทียนติงตัดสินใจเลือกซื้อของได้แล้ว

เขาเลือกโทรศัพท์มือถือแบรนด์ในประเทศสองเครื่อง สำหรับตัวเองหนึ่งเครื่อง และสำหรับน้องสาว เลี่ยวเสี่ยวอวี้ อีกหนึ่งเครื่อง

นอกจากนี้ เขายังเลือกซื้อโน้ตบุ๊กสเปกแรง ความจำเยอะๆ อีกหนึ่งเครื่อง

น้องสาวเขาเรียนสาขาออกแบบแฟชั่น จำเป็นต้องใช้คอมพิวเตอร์สเปกดีๆ ในการทำงาน

"คุณลูกค้าคะ รวมทั้งหมด มือถือสองเครื่องกับโน้ตบุ๊กหนึ่งเครื่อง ราคาสองหมื่นแปดพันหยวนค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะชำระด้วยเงินสดหรือสแกนจ่ายคะ?"

พนักงานขายยิ้มแก้มปริ ไม่คิดว่าหนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนนี้จะเป็นลูกค้ากระเป๋าหนักขนาดนี้ ค่าคอมมิชชันจากการขายครั้งนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลย

"เงินสดครับ จ่ายที่นี่เลยใช่ไหมครับ?"

แต่ยังไม่ทันที่เลี่ยวเทียนติงจะหยิบเงินออกมา เสียงแหลมปรี๊ดบาดหูก็ดังขัดจังหวะขึ้น

"คุณลูกค้าครับ เงินสดที่คุณพกมา อาจจะเป็นเงินที่ได้มาจากการโจรกรรม ตอนนี้คุณยังชำระเงินไม่ได้ครับ!"