บทที่ 59 สองพี่น้องหน้าด้าน

เงินที่ได้มาจากการโจรกรรม?

แม้เสียงที่พูดจะไม่ดังมาก แต่ก็เพียงพอที่จะเรียกความสนใจจากลูกค้าและพนักงานรอบๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว

"ผู้จัดการ... ผม... ผม..."

พนักงานขายที่กำลังดีใจว่าจะได้ค่าคอมมิชชันก้อนโต หน้าซีดเผือกทันที

คนที่พูดคือ จางอวิ๋นเซิง ผู้จัดการทั่วไปของหงยุ่นคอมมูนิเคชั่น ผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายในร้านนี้

นี่ฉันทำกรรมอะไรไว้เนี่ย? ดันไปบริการโจรขโมยเงินอย่างดีซะดิบดี?

"ผู้จัดการครับ... อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ?" พนักงานขายยังพยายามแย้งเสียงอ่อย ด้วยความเสียดายยอดขาย

"เข้าใจผิด? จะมีอะไรให้เข้าใจผิดอีก? แกตาบอดหรือไง? ปล่อยให้ขโมยฉกเงินไปตั้งเป็นแสน แล้วยังจะขายของให้มันอีก แกใช้สมองส่วนไหนคิดวะ?"

"โชคดีนะที่ยังไม่ได้ขายของออกไป ไม่งั้นร้านเราเสียหายหนักแน่! ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เตรียมเก็บข้าวของกลับบ้านเก่าไปได้เลย!"

เถียนไห่เฟิง ได้ทีขี่แพะไล่ ชี้หน้าด่าพนักงานขายอย่างเกรี้ยวกราด

"ผม... ผมไม่เห็นตอนเขาขโมยนี่ครับ ถ้าผมรู้ว่าเป็นขโมย ผมจะขายของให้เขาทำไม..." พนักงานขายน้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัว

"พวกคุณกล่าวหาว่าผมเป็นขโมย บอกว่าเงินผมเป็นของโจร มีหลักฐานอะไรไม่ทราบครับ?"

เลี่ยวเทียนติง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แค่เห็นหน้าสองพี่น้องตระกูลเถียน เขาก็รู้ทันทีว่านี่คือแผนการแก้แค้น

และคนที่หนุนหลังสองพี่น้องนี้อยู่ ก็คงจะเป็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่ยืนอยู่ตรงกลางนั่นแหละ

"หลักฐานเหรอ? ก็เงินในตะกร้าแกนั่นแหละคือหลักฐานที่ดีที่สุด! เลี่ยวเทียนติง! มึงกล้าเอาเงินออกมาโชว์ให้ทุกคนดูอีกรอบไหมล่ะ?"

"ช่างกล้าจริงๆ! ขโมยของกลางวันแสกๆ ในร้านเรา คิดว่า รปภ. ร้านเราเป็นหุ่นไล่กาหรือไง?" เถียนไห่เฟิงกระโดดโลดเต้นตะโกนใส่ร้าย

เลี่ยวเทียนติงปรายตามองเถียนไห่เฟิงด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับมองอากาศธาตุ แล้วหันไปจ้องหน้าจางอวิ๋นเซิง

"คุณคือผู้จัดการที่นี่เหรอครับ?"

"ใช่ ฉันเอง พ่อหนุ่ม... สุภาษิตว่าไว้ วิญญูชนรักเงินทองแต่ต้องได้มาโดยสุจริต อายุยังน้อยทำไมไม่รักดี ริอ่านเป็นขโมยขโจร รู้ไหมว่าโทษหนักแค่ไหน?" จางอวิ๋นเซิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอนแบบผู้ใหญ่

"พี่เขย! จะไปพูดดีกับมันทำไม? แจ้งตำรวจจับมันเข้าคุกไปเลยดีกว่า!" เถียนไห่เฟิงยุยง

จางอวิ๋นเซิงถลึงตาใส่น้องเมียจนเงียบกริบ แล้วหันมาพูดต่อ

"พ่อหนุ่ม ฉันจะให้โอกาสแกนะ คืนเงินมาซะ แล้วฉันอาจจะไม่เอาเรื่อง เงินเป็นแสนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ นะ ถ้าตำรวจมาถึง แกจะเสียใจภายหลัง"

จางอวิ๋นเซิงประเมินเลี่ยวเทียนติงว่าเป็นแค่เด็กบ้านนอกจนๆ คงขี้กลัว ขู่หน่อยก็น่าจะยอมจำนวนแล้ว

"คุณผู้จัดการครับ การจะกล่าวหาใคร ต้องมีหลักฐานนะครับ คุณบอกว่าผมขโมยเงิน มีหลักฐานมายืนยันไหมครับ?"

ท่าทีสงบนิ่งของเลี่ยวเทียนติง ผิดจากที่จางอวิ๋นเซิงคาดไว้มาก เด็กคนนี้ไม่กลัวคำขู่เลยสักนิด

"ท่านผู้จัดการคะ เห็นไหมคะว่าคนแบบนี้ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา พูดดีๆ ด้วยก็เสียเกียรติท่านเปล่าๆ แจ้งตำรวจเถอะค่ะ ให้กฎหมายจัดการมัน!" เถียนเซียงเสวี่ย เกาะแขนจางอวิ๋นเซิงออเซาะเสียงหวาน

"พ่อหนุ่ม แน่ใจนะว่าจะไม่คืนเงิน? อย่ามาเสียใจทีหลังนะ" จางอวิ๋นเซิงขู่เสียงเข้ม

"ผมขอยืนยันอีกครั้ง เงินทุกหยวนในตัวผม เป็นเงินบริสุทธิ์ที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง"

"ส่วนที่คุณบอกว่าระวังจะเสียใจ ผมบอกได้เลยว่าผมไม่มีวันเสียใจ"

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณมีความสัมพันธ์อะไรกับสองพี่น้องคู่นี้ แต่ผมบอกได้คำเดียวว่า สองคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร การที่คุณออกหน้าแทนคนพรรค์นี้ ระวังความหน้าด้านของพวกเขาจะพาคุณซวยไปด้วย" เลี่ยวเทียนติงตอบโต้กลับอย่างไม่เกรงกลัว

"เลี่ยวเทียนติง! มึงกล้าด่ากูหน้าด้านเหรอ? ไอ้ขอทาน! มึงมีสิทธิ์อะไรมาว่ากู?"

"ท่านผู้จัดการคะ ดูสิคะ! ไอ้หัวขโมยนี่นอกจากจะขโมยเงินเราแล้ว ยังกล้ามาดูถูกความบริสุทธิ์ของฉันกับท่านอีก! มันหมายความว่ายังไงคะเนี่ย? มันกำลังเอาเรื่องของเรามาขู่ท่านอยู่นะคะ!" เถียนเซียงเสวี่ยกรีดร้องโวยวาย

ในร้านหงยุ่นคอมมูนิเคชั่น ใครๆ ก็รู้เรื่องความสัมพันธ์ลับๆ ของเธอกับผู้จัดการ คำพูดของเลี่ยวเทียนติงจึงไปสะกิดต่อมร้อนตัวของเธอเข้าอย่างจัง

จางอวิ๋นเซิงเองก็หน้าตึงขึ้นมาทันที เขาตีความไปว่าเลี่ยวเทียนติงกำลังขู่จะแฉเรื่องชู้สาวของเขา

"ไอ้หนู! ฉันอยู่ในวงการนี้มานาน ยังไม่เคยมีใครกล้าขู่ฉันแบบนี้มาก่อน แกเป็นคนแรก! ฐานะและอิทธิพลของฉันในตำบลซิงหลง ไม่ใช่สิ่งที่เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกจะเข้าใจ วันนี้แกทำให้ฉันโกรธจริงๆ เตรียมตัวรับผลกรรมได้เลย!"

จางอวิ๋นเซิงมั่นใจในคอนเนกชันของตัวเองมาก เรื่องชู้สาวแค่นี้ ต่อให้หลุดออกไป เขาก็ปิดข่าวได้สบาย

แต่เขาหารู้ไม่ว่า เลี่ยวเทียนติงไม่ได้รู้เรื่องชู้สาวอะไรเลย แค่เตือนด้วยความหวังดีว่าอย่าไปยุ่งกับคนพาลเท่านั้นเอง

"ไอ้หนู มึงรอดูเถอะ กูจะโทรหา สารวัตรอู๋ เดี๋ยวนี้!"

พูดจบ จางอวิ๋นเซิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาเบอร์

"ฮัลโหล! สารวัตรอู๋เหรอครับ? ผมจางอวิ๋นเซิงจากหงยุ่นคอมมูนิเคชั่นนะครับ"

"อ้อ! ผู้จัดการจาง มีเรื่องอะไรให้รับใช้ครับ?" ปลายสายตอบรับอย่างเป็นกันเอง

"คืออย่างนี้นะครับสารวัตร ร้านผมโดนขโมย เงินหายไปประมาณแสนกว่าหยวน..."

ยังไม่ทันพูดจบ ปลายสายก็สวนกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"อะไรนะ! หายไปตั้งแสนกว่า! มีเบาะแสคนร้ายไหมครับ? ผู้จัดการจางใจเย็นๆ นะครับ ผมรับรองว่าจะตามจับคนร้ายและเอาเงินมาคืนให้ได้ครับ!"

ในฐานะเมืองท่องเที่ยวและเมืองต้นแบบของมณฑล คดีลักทรัพย์ถือเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งผู้เสียหายเป็นเครือข่ายธุรกิจของตระกูลหยาง ซึ่งเป็นลูกสาวอดีตผู้บังคับบัญชาของสารวัตรอู๋ด้วยแล้ว คดีนี้จึงมีความสำคัญระดับสูงสุด

"สารวัตรครับ จริงๆ แล้วทางเราควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยไว้ได้แล้วครับ แต่เราไม่มีอำนาจจัดการ เลยต้องรบกวนสารวัตรหน่อยครับ" จางอวิ๋นเซิงพูดด้วยรอยยิ้ม

"ดีมากครับ! ผู้จัดการจางบอกลูกน้องให้ระวังตัวด้วยนะครับ อย่าให้คนร้ายจนตรอกจนทำร้ายใครเข้า ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ อีกห้านาทีถึงครับ!"

สารวัตรอู๋ผู้ทำงานรวดเร็วฉับไว วางสายทันที

จางอวิ๋นเซิงเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วมองเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาเย้ยหยัน

"ไอ้หัวขโมย! ได้ยินไหม? สารวัตรอู๋เพื่อนรักของฉันกำลังมา แกกล้ามาก่อเรื่องในถิ่นฉัน ถือว่าแกโชคร้ายจริงๆ ที่ตาถั่วไม่ดูตาม้าตาเรือ!"