บทที่ 60 ปฏิบัติหน้าที่อย่างเที่ยงธรรม

ในฐานะร้านขายอุปกรณ์สื่อสารที่ใหญ่ที่สุดในตำบล ธุรกิจของหงยุ่นคอมมูนิเคชั่นย่อมคึกคักเป็นธรรมดา

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจึงดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมากให้เข้ามารุมล้อม

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมคนมุงเยอะจัง?"

"เห็นว่ามีคนขโมยของแล้วโดนจับได้คาหนังคาเขา ดูสิ หนุ่มคนนั้นท่าทางซื่อๆ ไม่น่าคิดสั้นเป็นโจรเลย"

"ผู้จัดการร้านแจ้งตำรวจแล้ว เดี๋ยวก็คงโดนลากตัวไป ได้ยินว่าขโมยไปเป็นแสน โทษหนักแน่ หมดอนาคตเลยทีนี้"

เมื่อเห็นฝูงชนมุงกันหนาตาขึ้นเรื่อยๆ สองพี่น้องตระกูลเถียนที่อ่อนประสบการณ์ก็เริ่มใจคอไม่ดี

"ที่รักคะ... คนเยอะขนาดนี้ ถ้าตำรวจมาจะไม่มีปัญหาเหรอคะ?" เถียนเซียงเสวี่ย กระซิบถาม จางอวิ๋นเซิง ด้วยความกังวล

เพราะถึงคนอื่นจะไม่รู้ แต่เธอกับน้องชายรู้ดีแก่ใจว่า เลี่ยวเทียนติง ไม่ได้ขโมย และนี่คือแผนใส่ร้ายป้ายสีของจางอวิ๋นเซิง

"เธอนี่ผมยาวซะเปล่าแต่สมองสั้นจริงๆ จะกลัวอะไรนักหนา? กล้องวงจรปิดฉันสั่งลูกน้องให้ปิดไปแล้ว อ้างว่าระบบเสีย"

"ทีนี้ร้านเงินหายจริง ส่วนใครขโมยก็ให้ตำรวจไปสืบเอาเอง แต่ฉันเชื่อว่าด้วยเครดิตของฉันในตำบลซิงหลง ตำรวจต้องเชื่อคำพูดฉันมากกว่าไอ้บ้านนอกนั่นอยู่แล้ว" จางอวิ๋นเซิงตอบอย่างใจเย็น

ทันใดนั้น เสียงเอะอะก็ดังมาจากวงนอก

"หลีกทางหน่อยครับ! ตำรวจมาแล้ว!"

สารวัตรอู๋ เดินนำทีมตำรวจในเครื่องแบบอีกสี่นายแหวกฝูงชนเข้ามา

"สารวัตรอู๋! ขอบคุณมากที่รีบมานะครับ" จางอวิ๋นเซิงรีบเข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้น

"ผู้จัดการจาง ไม่ต้องเกรงใจครับ มันเป็นหน้าที่ของผม เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ในพื้นที่รับผิดชอบ ผมเองก็รู้สึกผิดครับ ไหนครับ คนร้ายอยู่ไหน?" สารวัตรอู๋ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คุณตำรวจครับ! ไอ้หัวขโมยคือไอ้หมอนี่แหละครับ! เงินของกลางอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ข้างหลังมัน!" เถียนไห่เฟิง ชี้หน้าเลี่ยวเทียนติงแล้วตะโกนฟ้อง

สารวัตรอู๋มองตามนิ้วของเถียนไห่เฟิงไป พอเห็นหน้าเลี่ยวเทียนติงชัดๆ เขาก็ถึงกับผงะ

"สวัสดีครับสารวัตรอู๋ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับที่เจอกันทีไร ผมก็สร้างปัญหาให้สารวัตรต้องลำบากใจทุกที" เลี่ยวเทียนติงทักทายด้วยรอยยิ้ม

"น้องเทียนติง... คนที่พวกเขาบอกว่าเป็นขโมย... คือน้องเหรอ?" สารวัตรอู๋ถามด้วยความงุนงง

แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่จากวีรกรรมที่เลี่ยวเทียนติงช่วยตำรวจจับผู้ร้ายข้ามแดนอย่างกล้าหาญ สารวัตรอู๋มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคนอย่างเลี่ยวเทียนติงไม่มีทางเป็นขโมยกระจอกๆ แบบนี้แน่

"สารวัตรอู๋... รู้จักไอ้หัวขโมยคนนี้ด้วยเหรอครับ?" จางอวิ๋นเซิงใจหายวาบ

ที่เขากล้าใส่ร้ายเลี่ยวเทียนติง เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ชาวประมงจนๆ ไร้คนหนุนหลัง

แต่ดูท่าทางสนิทสนมระหว่างสารวัตรอู๋กับเลี่ยวเทียนติงแล้ว จางอวิ๋นเซิงเริ่มรู้สึกว่างานจะเข้าเสียแล้ว

"คุณตำรวจครับ ผู้จัดการท่านนี้กล่าวหาว่าผมขโมยเงินสดของร้านไปแสนกว่าหยวน เรื่องนี้ต้องรบกวนคุณตำรวจช่วยสืบสวนหาความจริง คืนความบริสุทธิ์ให้ผมด้วยนะครับ"

"ผมยังหนุ่มยังแน่น ยังต้องหาเมีย ถ้ามีประวัติว่าเป็นขโมย คงไม่มีใครกล้าแต่งงานด้วย เรื่องนี้ผมยอมไม่ได้จริงๆ ครับ ถ้าจำเป็นผมอาจจะต้องจ้างทนายมาสู้คดี" เลี่ยวเทียนติงพูดทีเล่นทีจริง

"เลี่ยวเทียนติง! อย่ามาทำเป็นพูดดีเข้าตัว! มึงจะขู่ใครวะ? ไอ้ชาวประมงจนๆ อย่างมึงจะมีปัญญาจ้างทนาย? ถุย! ขนาดข้าวกินยังไม่มี จะเอาเงินที่ไหนมาจ้างทนาย?"

"คุณตำรวจครับ! รีบจับมันเถอะครับ! นอกจากขโมยเงินแล้ว มันยังทำร้ายร่างกายผมด้วย ดูหน้าผมสิครับ บวมขนาดนี้ ฝีมือมันทั้งนั้น!" เถียนไห่เฟิงฟ้องแหลก

"สารวัตรอู๋ดูสิคะ น้องชายฉันโดนมันทำร้ายจนหน้าตาดูไม่ได้ คุณตำรวจต้องให้ความเป็นธรรมกับเรานะคะ ต้องจับคนร้ายมาลงโทษให้ได้นะคะ" เถียนเซียงเสวี่ยบีบน้ำตาเสริมทัพ

"คุณเป็นคนลงมือทำร้ายเขาจริงหรือเปล่า?" สารวัตรอู๋หันไปถามเลี่ยวเทียนติง

"ครับ ผมทำเอง แต่มันทำตัวเองครับ สมควรโดนแล้ว" เลี่ยวเทียนติงยอมรับหน้าตาเฉย

"สารวัตรอู๋เห็นไหมครับ! มันยอมรับเองเลย! ขโมยของแล้วยังทำร้ายเจ้าทรัพย์ ไม่สำนึกผิดสักนิด นี่มันโจรชั่วชัดๆ!" จางอวิ๋นเซิงรีบผสมโรง

แม้จะเริ่มกังวลที่สารวัตรอู๋รู้จักกับเลี่ยวเทียนติง แต่จางอวิ๋นเซิงก็ปลอบใจตัวเองว่า เลี่ยวเทียนติงเป็นแค่ชาวประมง คงแค่เคยเจอกันผิวเผิน ไม่น่าจะมีอิทธิพลอะไรมาก

สารวัตรอู๋กวาดสายตามองจางอวิ๋นเซิงและเถียนเซียงเสวี่ย เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ลางๆ

"ผู้จัดการจาง ในเมื่อมีการแจ้งความว่าเงินหาย ทางเราก็ต้องดำเนินการตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด"

"นับจากนี้ไป ทุกคำตอบของคุณ จะต้องรับผิดชอบตามกฎหมาย คุณเข้าใจนะครับ?" สีหน้าของสารวัตรอู๋เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง

"สารวัตรอู๋... หมายความว่าไงครับ? ขโมยก็ยืนหัวโด่อยู่นั่น ของกลางก็คาหลังมัน ทำไมไม่สอบสวนมัน มาสอบสวนผมทำไม?" เถียนเซียงเสวี่ยโวยวาย

"ใช่ครับคุณตำรวจ! เงินอยู่ในตะกร้ามันเห็นๆ หลักฐานคาตาขนาดนี้ จับมันเข้าคุกเลยสิครับ!" เถียนไห่เฟิงเสริม

"คุณสองคนครับ ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ กรุณาให้ความร่วมมือด้วยครับ หากยังพูดแทรกหรือก่อความวุ่นวาย ผมจะถือว่าพวกคุณขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่นะครับ" สารวัตรอู๋ตวาดเสียงเข้ม

เจอไม้นี้เข้าไป สองพี่น้องตระกูลเถียนถึงกับหุบปากฉับ หันไปมองจางอวิ๋นเซิงตาละห้อย

จางอวิ๋นเซิงขมวดคิ้ว พยายามยิ้มสู้

"สารวัตรอู๋ ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นครับ? คดีนี้มันไม่ซับซ้อนเลย หลักฐานก็ชัดเจน..."

สารวัตรอู๋ยกมือห้าม

"ผู้จัดการจางครับ โปรดเข้าใจด้วยว่านี่คือขั้นตอนการทำงานปกติ รบกวนให้ความร่วมมือด้วยครับ"

"ขอถามว่า เงินที่หายไปมีจำนวนเท่าไหร่? และหายไปจากจุดไหนครับ?"

"หายไปทั้งหมดหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนครับ หายจากลิ้นชักแคชเชียร์ด้านหน้า พนักงานเผลอลืมล็อกลิ้นชักตอนไปเข้าห้องน้ำ ไอ้หมอนี่ก็ฉวยโอกาสขโมยไป รองหัวหน้า รปภ. ของเราเห็นเหตุการณ์พอดีครับ" จางอวิ๋นเซิงตอบอย่างฉะฉาน

จางอวิ๋นเซิงเริ่มรู้ตัวว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงรีบโยนเผือกร้อนไปให้เถียนไห่เฟิงรับหน้าเสื่อแทน เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง