บทที่ 61 ผู้จัดการหยางเฮ่อยืนยันความบริสุทธิ์ให้ผมได้

เถียนไห่เฟิง ถึงกับชะงัก

ตอนที่ใส่ร้ายเมื่อกี้ เขาไม่ได้บอกว่าเห็นกับตานี่นา

เห็นเถียนไห่เฟิงยืนบื้อ จางอวิ๋นเซิง จึงถลึงตาใส่แล้วตะคอกเตือน

"ยืนบื้อทำไม? รีบบอก สารวัตรอู๋ ไปสิว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง?"

"เอ่อ... คือ..."

"สารวัตรครับ! ตอนนั้นพนักงานแคชเชียร์ไปเข้าห้องน้ำ ไอ้ เลี่ยวเทียนติง นี่ก็อาศัยจังหวะเผลอ มุดเข้าไปที่เคาน์เตอร์แล้วกวาดเงินใส่ถุง ผมเห็นพอดีก็เลยเข้าไปห้าม"

"แต่ผมเป็นแค่ รปภ. จะไปสู้แรงโจรได้ยังไง แถมมันยังตบผมกลับมาสองทีอย่างที่เห็นนี่แหละครับ!" เถียนไห่เฟิงชี้หน้าเลี่ยวเทียนติงแล้วปั้นน้ำเป็นตัวอย่างคล่องปาก

"เคาน์เตอร์แคชเชียร์อยู่ตรงนั้นใช่ไหม?" สารวัตรอู๋ชี้ไปที่จุดเกิดเหตุ

"ใช่ครับ! มันขโมยตรงนั้นแหละ โชคดีที่ผมตาไว ไม่งั้นมันคงหนีไปแล้ว!" เถียนไห่เฟิงพยักหน้าหงึกๆ

"พื้นที่ตรงนั้นโล่งแจ้งขนาดนี้ แถมคนก็พลุกพล่าน โจรคนนี้ใจกล้าไม่เบา กล้าขโมยของกลางวันแสกๆ แถมยังทำร้ายร่างกายเจ้าทรัพย์อีก แบบนี้หาพยานได้ไม่ยากหรอก"

สารวัตรอู๋พูดจบ ก็หันไปสั่งการลูกน้อง

"หมวดหวัง คุณไปขอดูภาพจากกล้องวงจรปิด ส่วนพวกคุณสองคน ไปสอบปากคำพนักงานทุกคนที่ชั้นหนึ่ง แยกกันสอบนะ"

ตำรวจสามนายรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ทันที

"คุณครับ คำถามข้อที่สอง คุณเห็นเขาขโมยเงิน แต่คุณเห็นไหมว่าเขาขโมยไปเท่าไหร่?" สารวัตรอู๋หันมาถามเถียนไห่เฟิงต่อ

"สารวัตรอู๋ครับ เรื่องมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ยังต้องสอบสวนอะไรอีกเหรอครับ?"

จางอวิ๋นเซิงเริ่มเหงื่อตก เขารู้ดีว่าถ้ายิ่งสืบลึก ความจริงก็จะยิ่งเปิดเผย และคนที่จะซวยก็คือตัวเขาเอง

"ผู้จัดการจาง โปรดเข้าใจด้วยครับ การทำคดีต้องรอบคอบทุกรายละเอียด เราจะไม่ปรักปรำคนดี และจะไม่ปล่อยคนชั่วลอยนวล ขอให้เชื่อมั่นในการทำงานของตำรวจครับ" สารวัตรอู๋ตอบอย่างสุภาพแต่หนักแน่น

"สารวัตรอู๋ ผมไม่ได้สงสัยความสามารถของคุณ แต่หลักฐานมันกองอยู่ตรงหน้า โจรก็ยืนหัวโด่อยู่ คุณไม่สอบสวนโจร แต่ดันไปสอบพนักงาน มันหมายความว่ายังไง?"

"เราแจ้งความเพื่อให้ตำรวจมาช่วยจับโจร ไม่ใช่ให้มาจับผิดพนักงานของเรา สารวัตรคงรู้นะครับว่าร้านนี้เป็นของหงยุ่นกรุ๊ป ซึ่งเป็นผู้ลงทุนรายใหญ่ที่สุดของตำบล"

เมื่อเห็นท่าไม่ดี จางอวิ๋นเซิงจึงงัดไม้ตายออกมาใช้ นั่นคือการอ้างชื่อ หงยุ่นกรุ๊ป เพื่อกดดัน

"หงยุ่นกรุ๊ป?" สารวัตรอู๋เลิกคิ้วมองจางอวิ๋นเซิง แล้วเหลือบไปมองเลี่ยวเทียนติงที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่อย่างสบายใจ

ถ้าแกรู้ว่าคนที่แกกำลังใส่ร้าย คือผู้มีพระคุณของพ่อท่านประธานใหญ่ แกยังจะกล้าอ้างชื่อหงยุ่นกรุ๊ปมาขู่ฉันอีกไหม?

สารวัตรอู๋แอบสมเพชในใจ แล้วพูดต่อ

"ผู้จัดการจาง คุณก็เป็นคนมีการศึกษา ไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้ได้คงไม่ง่าย แต่คุณเคยคิดไหมว่า การแจ้งความเท็จและใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์ จะมีผลตามมายังไง?"

"สารวัตรอู๋! พูดอะไรระวังปากหน่อย! ใครแจ้งความเท็จ? ใครใส่ร้าย? หมายความว่าไง?" จางอวิ๋นเซิงเริ่มลนลาน แต่ยังพยายามทำใจดีสู้เสือ

"หมายความว่าไงเหรอครับ? ผู้จัดการจางยืนดูเฉยๆ เดี๋ยวก็รู้เองครับ"

สารวัตรอู๋เลิกสนใจจางอวิ๋นเซิง หันไปทางเลี่ยวเทียนติง

"คุณครับ ทางร้านกล่าวหาว่าคุณขโมยเงิน และของกลางอยู่ในตะกร้าของคุณ รบกวนช่วยเปิดตะกร้าให้ตรวจสอบหน่อยได้ไหมครับ?"

"ด้วยความยินดีครับ" เลี่ยวเทียนติงยิ้ม แล้ววางตะกร้าลง หยิบถุงพลาสติกใส่ออกมาโชว์

"นี่คงจะเป็นเงินของกลางที่ว่าสินะครับ"

"สารวัตรอู๋เห็นไหมครับ! เงินอยู่นี่แล้ว! หลักฐานคาตาขนาดนี้ จับมันเลยสิครับ!" จางอวิ๋นเซิงรีบเร่งรัด

"คุณตำรวจครับ! เงินในถุงนั่นมีสิบเอ็ดปึก แบงก์ร้อยล้วนๆ ลองนับดูได้เลย ผมเห็นกับตาว่ามันกวาดมาจากลิ้นชัก!" เถียนไห่เฟิงตะโกนเสริม

สารวัตรอู๋เมินทั้งคู่ แล้วถามเลี่ยวเทียนติงต่อ

"คุณมีอะไรจะแก้ต่างไหมครับ? คุณจะพิสูจน์ยังไงว่าเงินนี้ไม่ใช่เงินที่ขโมยมา?"

"ง่ายมากครับ เงินหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนนี้ ผู้จัดการหยางเฮ่อ ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของภัตตาคารหงยุ่น เป็นคนมอบให้ผมกับมือ ถ้าสารวัตรไม่เชื่อ โทรหาเขาได้เลยครับ นี่นามบัตรครับ"

เลี่ยวเทียนติงยื่นนามบัตรให้สารวัตรอู๋

"ผู้จัดการหยางเฮ่อ?"

เถียนไห่เฟิงกับพี่สาวอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่จางอวิ๋นเซิงถึงกับเข่าอ่อนจนแทบทรุด

หงยุ่นคอมมูนิเคชั่นเป็นแค่ธุรกิจย่อยๆ ของหงยุ่นกรุ๊ปในตำบล

แต่หยางเฮ่อ คือผู้กุมบังเหียนการเงินของหงยุ่นกรุ๊ปทั้งตำบลซิงหลง เป็นผู้บริหารระดับสูงที่จางอวิ๋นเซิงต้องก้มหัวให้

ถ้าเงินก้อนนี้มาจากหยางเฮ่อจริงๆ วันนี้เขาตายแน่!

"น้องชาย... รู้จักผู้จัดการหยางด้วยเหรอ?" จางอวิ๋นเซิงถามเสียงสั่น

"ใครเป็นน้องชายนาย? ฉันเป็นแค่โจรที่โดนพวกนายจับได้คาหนังคาเขาต่างหาก" เลี่ยวเทียนติงย้อนเจ็บแสบ

ในขณะเดียวกัน สารวัตรอู๋ก็กดโทรศัพท์ตามเบอร์บนนามบัตร

"สวัสดีครับ ผู้จัดการหยาง ผมสารวัตรอู๋จากสถานีตำรวจตำบลซิงหลงนะครับ คือเรื่องมีอยู่ว่า..."

สารวัตรอู๋เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง

"อะไรนะ! น้องชายเทียนติงโดนใส่ร้ายว่าเป็นขโมย? สารวัตรอู๋ครับ อย่าเพิ่งทำอะไรน้องเขานะครับ! ผมยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเงินนั่นผมเป็นคนให้เขาเอง! เดี๋ยวผมจะรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ครับ!"

วางสายเสร็จ สารวัตรอู๋ก็หันมายิ้มให้จางอวิ๋นเซิง

"ผู้จัดการหยางยืนยันแล้วครับว่าเป็นคนให้เงินจำนวนนี้กับเขาเอง และกำลังจะเดินทางมาที่นี่เพื่อเป็นพยานให้ครับ"

"ห๊ะ! มาเองเลยเหรอ?"

ความหวังสุดท้ายพังทลาย จางอวิ๋นเซิงขาอ่อนยวบยาบ โชคดีที่ เถียนเซียงเสวี่ย เข้ามาประคองไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงลงไปกองกับพื้นแล้ว

"ที่รักคะ เป็นอะไรไปคะ?" เถียนเซียงเสวี่ยถามด้วยความตกใจ

"เพี้ยะ!"

จางอวิ๋นเซิงตบหน้าเถียนเซียงเสวี่ยฉาดใหญ่จนหน้าหัน

"ไอ้บ้าจาง! ตบฉันทำไม? ตบฉันทำไมฮะ!" เถียนไห่เฟิงตะคอกใส่พี่เขย

"กูจะตบมันทำไมเหรอ? ก็เพราะพวกมึงสองพี่น้องโง่เง่าเต่าตุ่นไงล่ะ! จะพาความซวยมาให้กูแล้วเห็นไหม!" จางอวิ๋นเซิงชี้หน้าด่ากราด

"พี่เขย... กลัวอะไรนักหนา? อย่าไปฟังไอ้เลี่ยวเทียนติงมันโม้! ผมโตมากับมัน รู้ไส้รู้พุงมันหมด มันจะไปรู้จักคนใหญ่คนโตได้ยังไง? พี่ตื่นตูมไปเองหรือเปล่า?" เถียนไห่เฟิงพยุงพี่สาวขึ้นมา แล้วพูดอย่างไม่ยี่หระ

"เพี้ยะ!"

เสียงตบหน้าดังสนั่นอีกครั้ง