บทที่ 62 จางอวิ๋นเซิงถึงกับหน้าซีด

จางอวิ๋นเซิง โกรธจนหน้ามืด ตบ เถียนไห่เฟิง กระเด็นไปอีกคน

"พี่เขยบ้าบออะไร! หุบปากเน่าๆ ของพวกมึงเดี๋ยวนี้! กูจะซวยก็เพราะความโง่ของพวกมึงนี่แหละ!"

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของ สารวัตรอู๋ ก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นชื่อที่หน้าจอ สารวัตรอู๋ก็ชำเลืองมอง เลี่ยวเทียนติง ด้วยความแปลกใจ

เพราะชื่อที่โชว์คือ ลู่หยุนหลาน รองสารวัตรกองปราบมือปราบสาวสวยชื่อดังของมณฑล

"เทียนติง นี่น้องโทรหารองสารวัตรลู่เหรอ? เรื่องแค่นี้โทรหาพี่โดยตรงก็ได้ ไม่ต้องถึงมือท่านรองหรอกมั้ง"

"รองสารวัตรลู่?" เลี่ยวเทียนติงงงไปวูบหนึ่ง

แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ รองสารวัตรลู่ก็คือตำรวจหญิงที่เขาช่วยชีวิตไว้นั่นเอง

"เปล่านะครับ ผมไม่ได้โทรหา พี่ลู่ เลย ว่าแต่... อาการบาดเจ็บของพี่ลู่เป็นไงบ้างครับ?" เลี่ยวเทียนติงถามอย่างเป็นห่วง

"อาการของเธอปลอดภัยแล้วครับ ต้องขอบคุณน้องมากที่ช่วยเธอไว้ และด้วยผลงานการจับกุมครั้งใหญ่ ทางกรมตำรวจกำลังพิจารณาเลื่อนขั้นให้เธอเป็นสารวัตรกองปราบเต็มตัวแล้วครับ"

สารวัตรอู๋อธิบายจบ ก็กดรับสาย

"สารวัตรกองปราบ? พี่ลู่?" จางอวิ๋นเซิงที่กำลังเครียดจัด พอได้ยินบทสนทนานี้ หัวใจก็แทบหยุดเต้น

ไอ้ชาวประมงที่เขาดูถูกว่าเป็นคนชั้นต่ำ นอกจากจะรู้จักกับผู้จัดการฝ่ายการเงินของหงยุ่นแล้ว ยังสนิทสนมกับว่าที่สารวัตรกองปราบระดับจังหวัดถึงขั้นเรียกว่าพี่สาวน้องชาย?

"สวัสดีครับ ท่านรองลู่ ผมสารวัตรอู๋ครับ"

"อ้อ! สารวัตรอู๋ อีกหน่อยคงไม่ต้องเรียกท่านรองแล้วสินะครับ ต้องเรียกสารวัตรลู่เต็มปากได้แล้ว" สารวัตรอู๋แซว

"สารวัตรอู๋อย่าล้อเล่นสิคะ ตำแหน่งมันก็แค่หัวโขน ว่าแต่... ฉันมีเรื่องรบกวนหน่อยค่ะ สารวัตรพอจะช่วยหาเบอร์ติดต่อเลี่ยวเทียนติงให้หน่อยได้ไหมคะ? เขาช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันอยากจะขอบคุณเขาสักหน่อยน่ะค่ะ"

ลู่หยุนหลานพูดไปก็รู้สึกหงุดหงิดในใจ

เธออุตส่าห์ให้เบอร์ส่วนตัวกับเขาไปแล้ว แต่ตานั่นกลับไม่โทรหาเลยสักครั้ง ไม่คิดจะถามไถ่อาการกันบ้างเลยหรือไง?

คนสวยระดับนางงามอย่างเธอ ต้องมานั่งตามหาเบอร์ผู้ชายเองเนี่ยนะ? เสียฟอร์มชะมัด!

"จะติดต่อเทียนติงเหรอครับ? บังเอิญจัง ตอนนี้เขาก็อยู่กับผมพอดี กำลังพัวพันกับคดีเล็กๆ น้อยๆ อยู่ครับ" สารวัตรอู๋ตอบยิ้มๆ

"อะไรนะ? เทียนติงมีคดี? เขาเกี่ยวข้องมากน้อยแค่ไหนคะ?" ปลายสายถามกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน

หลังจากรอดตายมาได้ ภาพใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ช่วยชีวิตเธอก็วนเวียนอยู่ในหัวลู่หยุนหลานตลอดเวลา พอรู้ว่าเขาเดือดร้อน เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

"ท่านรองวางใจได้ครับ เท่าที่ผมดูสถานการณ์ น้องเทียนติงน่าจะโดนใส่ร้ายครับ เดี๋ยวพยานปากเอกมาถึง เขาก็น่าจะพ้นข้อหาแล้วครับ"

"โดนใส่ร้าย? ฮีโร่ผู้กล้าหาญอย่างเขา ยังมีคนกล้ามาใส่ร้ายอีกเหรอคะ? สารวัตรอู๋คะ ในนามของกองปราบจังหวัด ฉันขอฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ อย่าให้คนทำดีต้องเสียกำลังใจ ต้องสืบสวนให้ถึงที่สุด และให้ความเป็นธรรมกับเทียนติงด้วยนะคะ!" ลู่หยุนหลานสั่งเสียงเข้ม

"รับทราบครับท่านรอง ผมจะดำเนินการตามระเบียบอย่างเคร่งครัดครับ"

"ดีค่ะ... เอ้อ... สารวัตรช่วยส่งโทรศัพท์ให้เทียนติงคุยกับฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

ถ้ามีใครเห็นสีหน้าของลู่หยุนหลานตอนนี้ คงต้องตกตะลึง เพราะ "กุหลาบเหล็กแห่งกองปราบ" ผู้ดุดัน กำลังทำหน้าเขินอายเหมือนสาวน้อยแรกแย้ม

"สวัสดีครับพี่ลู่ แผลหายดีหรือยังครับ?" เลี่ยวเทียนติงรับโทรศัพท์มาคุย

"นี่ยังจำได้ด้วยเหรอว่าฉันบาดเจ็บ? ไม่เห็นโทรมาถามไถ่กันบ้างเลย นึกว่าลืมพี่สาวคนนี้ไปแล้วซะอีก"

สารวัตรอู๋ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินเสียงตัดพ้อแกมหยอกเย้าของลู่หยุนหลานชัดเจน เขาถึงกับตาโตอ้าปากค้าง

แม่เจ้าโว้ย! มือปราบสาวจอมโหด กลายเป็นแมวเชื่องๆ ขี้อ้อนไปแล้ว! โลกนี้มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ!

เลี่ยวเทียนติงเองก็คาดไม่ถึงว่าจะโดนตัดพ้อแบบนี้ รีบแก้ตัวพัลวัน

"โธ่... พี่ลู่ครับ ไม่ใช่ผมไม่อยากโทร แต่ผมไม่มีโทรศัพท์จริงๆ ครับ วันนี้ตั้งใจจะมาซื้อโทรศัพท์ แล้วจะรีบโทรหาพี่ แต่ดันมาเจอคนบ้าใส่ร้ายว่าเป็นขโมยซะก่อน" เลี่ยวเทียนติงตอบเสียงอ่อย

"ฮึ! ไม่ต้องห่วงนะเทียนติง พี่ฝากสารวัตรอู๋จัดการแล้ว คนที่ใส่ร้ายเธอต้องได้รับบทเรียน!"

ทั้งสองคุยกันอีกนิดหน่อย โดยลู่หยุนหลานกำชับว่าได้โทรศัพท์แล้วต้องรีบโทรหาเธอทันที ก่อนจะวางสายไป

พอเลี่ยวเทียนติงส่งโทรศัพท์คืน จางอวิ๋นเซิงก็รีบพุ่งเข้ามาหาทันที ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

"น้องชาย... เอ้ย คุณเลี่ยวครับ เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ผมโดนไอ้สองพี่น้องปัญญาอ่อนนั่นเป่าหู เลยหลงเชื่อว่าคุณขโมยเงิน ถ้ารู้ว่าคุณรู้จักกับผู้จัดการหยาง ผมไม่มีทางเชื่อพวกมันหรอกครับ เข้าใจผิดกันใหญ่โตแล้ว"

จางอวิ๋นเซิงหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก เขาหวาดกลัวสุดขีด

เลี่ยวเทียนติงคนนี้เส้นใหญ่คับฟ้า รู้จักทั้งผู้จัดการฝ่ายการเงินของหงยุ่น และสารวัตรกองปราบจังหวัด

แค่ข้อหาแจ้งความเท็จก็หนักหนาแล้ว ถ้าโดนขุดคุ้ยเรื่องอื่นอีก เขาคงหมดอนาคตแน่

"เข้าใจผิด? ผู้จัดการจางหมายความว่า ถ้าผมไม่รู้จักผู้จัดการหยาง ผมก็ต้องกลายเป็นแพะรับบาปในข้อหาขโมยเงินใช่ไหมครับ?" เลี่ยวเทียนติงถามย้อนเสียงเย็น

"มะ... ไม่ใช่แบบนั้นครับ..."

จางอวิ๋นเซิงกำลังจะหาข้อแก้ตัว แต่เสียงตวาดดังลั่นก็ขัดขึ้นเสียก่อน

"จางอวิ๋นเซิง! แกคงไม่อยากทำงานที่ซิงหลงแล้วสินะ! กล้าทำเรื่องชั่วๆ ใส่ร้ายป้ายสี แจ้งความเท็จ เรื่องเลวๆ แบบนี้แกยังกล้าทำ มีอะไรที่แกไม่กล้าทำอีก!"

พอเห็นเจ้าของเสียง จางอวิ๋นเซิงก็เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นทันที

"ผู้จัดการหยาง... ฟังผมก่อนครับ... เรื่องนี้เข้าใจผิดกันจริงๆ ผมแค่เชื่อลูกน้องผิดคน ผมไม่รู้จริงๆ ว่าน้องชายท่านรู้จักกับท่าน..." จางอวิ๋นเซิงร้องขอความเมตตา

"หุบปาก! จางอวิ๋นเซิง ครั้งนี้ไม่มีใครช่วยแกได้แล้ว! แกใส่ร้ายคนอื่นฉันยังพอทน แต่แกกล้าใส่ร้ายผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพ่อของท่านประธานใหญ่! เตรียมเก็บของออกจากร้านไปได้เลย!"

หยางเฮ่อ ประกาศิตเสียงดังฟังชัด แล้วสะบัดหน้าหนีจางอวิ๋นเซิง เดินตรงไปหาสารวัตรอู๋ ยื่นใบเสร็จรับเงินให้

"สารวัตรอู๋ครับ นี่คือใบสำคัญจ่ายเงินสดจำนวนหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวน ที่ผมจ่ายให้กับคุณเลี่ยวเทียนติงเมื่อสักครู่นี้ครับ ผมขอยืนยันว่าเงินทั้งหมดเป็นเงินบริสุทธิ์ที่ผมมอบให้เขาด้วยมือของผมเองครับ"

"ตุ้บ!"

จางอวิ๋นเซิงหมดแรง ทิ้งตัวนั่งแปะลงกับพื้น พึมพำเสียงหลง

"จบกัน... จบเห่แล้ว..."

เถียนเซียงเสวี่ยยังไม่รู้ชะตากรรม รีบเข้าไปประคองชู้รัก

"ที่รักคะ... เป็นอะไรไปคะ? ลุกขึ้นสิคะ..."

"เพี้ยะ!"

จางอวิ๋นเซิงตบหน้าเถียนเซียงเสวี่ยจนหน้าหัน

"นังตัวซวย! แกถามว่าฉันเป็นอะไร? ก็เพราะแกกับน้องชายโง่ๆ ของแกนั่นแหละ! พาฉันฉิบหายกันหมดแล้ว!"

จางอวิ๋นเซิงชี้หน้าด่ากราดด้วยความแค้นใจ