บทที่ 63 กรรมตามทัน

"ที่รักคะ..."

เมื่อสายตาของ จางอวิ๋นเซิง จ้องมองมาที่ เถียนเซียงเสวี่ย ผู้ซึ่งกำลังแสดงความห่วงใย ดวงตาของเขาก็แดงก่ำราวกับสัตว์ร้าย

"ก็เพราะพวกมึงสองพี่น้องโง่เง่าเต่าตุ่น! อนาคตของกู... ชีวิตที่เหลือของกู... พังพินาศหมดแล้วเพราะความโง่ของพวกมึง!"

ทันใดนั้น จางอวิ๋นเซิงที่สติแตกก็พุ่งเข้าใส่เถียนเซียงเสวี่ย มือใหญ่บีบคอเธออย่างแรง

"อึก... อึก..."

เถียนเซียงเสวี่ยไม่ทันระวังตัว โดนบีบคอจนหายใจไม่ออก หน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เธอดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือได้

"จางอวิ๋นเซิง! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" สารวัตรอู๋ ตะโกนลั่น แล้วพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อจางอวิ๋นเซิง พยายามดึงตัวเขาออกมา

แต่จางอวิ๋นเซิงในยามนี้คลุ้มคลั่งจนมีแรงมหาศาล มือยังคงกำแน่นรอบคอของเถียนเซียงเสวี่ย ราวกับจะบีบให้ตายคามือ

เถียนไห่เฟิง ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนตัวสั่น ตะโกนร้องอย่างคนเสียสติ

"บ้าไปแล้ว! ไอ้บ้านี่มันบ้าไปแล้ว! ใครก็ได้ช่วยพี่สาวผมที! ช่วยพี่สาวผมด้วย!"

ตำรวจลูกน้องอีกสองนายรีบเข้ามาช่วยสารวัตรอู๋งัดนิ้วของจางอวิ๋นเซิงออก แต่ก็สู้แรงบ้าคลั่งไม่ได้

เถียนเซียงเสวี่ยเริ่มตาเหลือก ลิ้นจุกปาก ขาถีบอากาศไปมา ท่าทางเหมือนคนกำลังจะสิ้นใจ

แม้ เลี่ยวเทียนติง จะเกลียดสองพี่น้องคู่นี้เข้าไส้ แต่เขาก็ไม่อยากเห็นใครตายต่อหน้าต่อตา จึงตัดสินใจพุ่งเข้าไป

"ตุ้บ!"

เขาใช้สันมือฟาดเข้าที่หลังคอของจางอวิ๋นเซิงอย่างแม่นยำ ทำให้จางอวิ๋นเซิงสลบเหมือดไปทันที

จากนั้นเขาก็กดจุดชีพจรที่แขนของจางอวิ๋นเซิง แล้วส่งถ่ายปราณมังกรเข้าไปคลายเส้น

มือที่กำแน่นราวกับคีมเหล็กค่อยๆ คลายออกอย่างน่าอัศจรรย์

"เฮือก... แค่กๆๆ..."

เถียนเซียงเสวี่ยที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วรีบตะเกียกตะกายหนีห่างจากร่างของจางอวิ๋นเซิงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"ฉันไม่อยากตาย... ฉันไม่อยากตาย..." เธอเพ้อออกมาเหมือนคนเสียสติ

"พี่ครับ! พี่เป็นไรไหม?" เถียนไห่เฟิงที่เพิ่งได้สติ รีบเข้าไปจับมือพี่สาวด้วยความเป็นห่วง

แต่ทว่า... เถียนเซียงเสวี่ยที่กำลังสติแตก ตกใจกลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอดิ้นรนปัดป่าย และถีบขาไปมั่วซั่ว

"อย่าเข้ามานะ! ออกไปให้พ้น! ฉันไม่อยากตาย!"

"อ๊ากกก!!!"

เสียงร้องโหยหวนดุจหมูถูกเชือดดังสนั่นหวั่นไหว

เถียนไห่เฟิงลงไปนอนดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น หน้าเขียวหน้าเหลืองด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองกุมเป้ากางเกงแน่น ตัวงอเป็นกุ้ง

เลี่ยวเทียนติงเห็นภาพนั้นถึงกับสูดปากด้วยความเสียวแทน

กรรมตามทันเร็วจริงๆ เถียนไห่เฟิงเอ๋ย... โดนส้นเข็มของพี่สาวตัวเองกระทุ้งไข่เต็มๆ แบบนี้ ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นขันทีไปเลยหรือเปล่า

เถียนเซียงเสวี่ยยังคงกรีดร้องโวยวายด้วยความกลัว ไม่รู้ตัวเลยว่าลูกถีบเมื่อกี้เกือบทำให้น้องชายตัวเองสูญพันธุ์

"เจ็บโว้ย! ช่วยด้วย! ไข่จะแตกแล้ว! ช่วยด้วย!"

สารวัตรอู๋ผู้เจนจัดในสนาม สั่งลูกน้องให้รีบเรียกรถพยาบาลทันที

ส่วนจางอวิ๋นเซิงที่สลบไป ให้หิ้วปีกพาไปโรงพักก่อน

ถึงแม้เลี่ยวเทียนติงจะไม่เอาความเรื่องใส่ร้าย แต่ข้อหาแจ้งความเท็จก็หนักพอที่จะขังคุกครึ่งเดือนได้สบายๆ

และเถียนเซียงเสวี่ยเองก็มีส่วนรู้เห็นเป็นใจ ก็ต้องโดนหางเลขไปด้วย

ส่วนเถียนไห่เฟิง... โดนเตะผ่าหมากจนสาหัสขนาดนี้ คงต้องส่งโรงพยาบาลก่อน รักษาหายเมื่อไหร่ค่อยว่ากันตามกฎหมาย

"น้องเทียนติง เรื่องนี้เคลียร์แล้ว พี่ต้องขอตัวกลับโรงพักก่อนนะ ว่างๆ เรามาประมือกันหน่อยนะ พี่คันไม้คันมืออยากลองวิชา" สารวัตรอู๋พูดด้วยแววตาเป็นประกาย

พอรู้ว่าเลี่ยวเทียนติงจัดการโจรห้าคนได้ด้วยตัวคนเดียว สารวัตรอู๋ผู้บ้าการต่อสู้ก็อยากจะลองวัดฝีมือดูสักครั้ง

เลี่ยวเทียนติงยิ้มแหยๆ

"ไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะครับสารวัตร"

หลังจากตำรวจพาทุกคนออกไป เหตุการณ์ความวุ่นวายก็จบลง

"น้องเทียนติง พี่ต้องขอโทษจริงๆ นะ ที่บริษัทเรามีคนแบบนี้ทำให้เทียนติงต้องเดือดร้อน พี่รับรองว่าทางบริษัทจะจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ใครที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการใส่ร้ายน้อง พี่ไล่ออกให้หมด! เดี๋ยวพี่จะรีบรายงานท่านประธานหยางให้ทราบเรื่องทันที" หยางเฮ่อ รับประกันอย่างจริงจัง

"พี่หยาง อย่าเกรงใจขนาดนั้นเลยครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ อุตส่าห์รบกวนพี่ให้มาถึงที่นี่ ทั้งที่งานพี่ยุ่งจะตาย" เลี่ยวเทียนติงตอบอย่างเกรงใจ

"ไม่รบกวนหรอกน่า! แต่คราวหน้าถ้าจะมาซื้อของที่ร้านในเครือเรา บอกพี่คำเดียว เดี๋ยวพี่จัดการให้ ไม่ต้องมาเจอเรื่องปวดหัวแบบนี้อีก"

หยางเฮ่อพูดจบ ก็กวาดตามองไปรอบๆ ร้าน สายตาไปหยุดที่ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบ รปภ.

"หัวหน้าเจียง รบกวนมานี่หน่อยครับ"

ชายคนนั้นคือ เจียงเหอ หัวหน้า รปภ. ที่เลี่ยวเทียนติงรู้สึกถูกชะตา

"ผู้จัดการหยาง มีอะไรให้รับใช้ครับ?" เจียงเหอถามอย่างนอบน้อม

"หัวหน้าเจียง คุณทำงานที่นี่มาห้าหกปีแล้วใช่ไหม? ผมจำได้ว่าคุณเป็นคนเก่าคนแก่ รู้ระบบงานที่นี่ดี"

"ตอนนี้จางอวิ๋นเซิงคงไม่ได้กลับมาทำงานแล้ว ผมขอแต่งตั้งคุณเป็น 'รักษาการผู้จัดการทั่วไป' ของสาขานี้ไปก่อน เดี๋ยวผมกลับไปจะเสนอชื่อคุณให้ท่านประธานหยางอนุมัติอย่างเป็นทางการ คิดว่าท่านคงไม่ขัดข้อง"

"ผู้... ผู้จัดการทั่วไป?" เจียงเหอตาโตอ้าปากค้าง

จากหัวหน้า รปภ. กระโดดข้ามขั้นมาเป็นผู้จัดการทั่วไป ทั้งเงินเดือนและสวัสดิการต่างกันราวฟ้ากับเหว นี่มันส้มหล่นลูกใหญ่ชัดๆ!

"ไม่ต้องตกใจไป ท่านประธานหยางชอบคนขยันและซื่อสัตย์ โดยเฉพาะอดีตทหารอย่างคุณ ผมเชื่อว่าคุณจะทำหน้าที่ได้ดีกว่าไอ้สวะจางอวิ๋นเซิงแน่นอน" หยางเฮ่อตบไหล่ให้กำลังใจ

"ขอบพระคุณมากครับผู้จัดการหยาง! ผมสัญญาว่าจะทำงานให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้ท่านประธานและผู้จัดการต้องผิดหวังครับ!" เจียงเหอรับคำด้วยความตื้นตัน

"ดีมาก! งั้นเริ่มงานแรกเลยนะ ผู้จัดการเจียง"

"สินค้าทั้งหมดที่น้องเทียนติงเลือกไว้ ให้ลงบัญชีบริษัทให้หมด ถือเป็นการไถ่โทษและปลอบขวัญน้องเทียนติงจากเหตุการณ์วันนี้" หยางเฮ่อสั่งการ

"เฮ้ย! ไม่ได้ครับพี่หยาง! แบบนี้ผมก็เอาเปรียบแย่สิครับ ไม่ได้ๆ ผมจ่ายเองครับ" เลี่ยวเทียนติงรีบปฏิเสธ

"น้องเทียนติง อย่าปฏิเสธน้ำใจพี่เลย ถือซะว่าช่วยพี่กำจัดเนื้อร้ายขององค์กร ถ้าปล่อยไอ้จางอวิ๋นเซิงไว้ มันคงสร้างความเสียหายให้บริษัทมากกว่านี้อีก"

"วันนี้นับว่าโชคดีที่คนที่มันหาเรื่องคือน้อง ถ้าไปเจอขาใหญ่คนอื่นเข้า บริษัทอาจจะเดือดร้อนหนักกว่านี้"

"รับไว้เถอะนะ ถ้าน้องไม่รับ พี่จะโทรฟ้องท่านประธานหยางนะ ท่านรู้เข้าต้องดุพี่แน่ๆ ที่ดูแลน้องไม่ดี" หยางเฮ่อขู่ทีเล่นทีจริง พร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา