บทที่ 64 หยกมังกรตอบรับ

ถ้าเป็นเมื่อหลายวันก่อน ใครเอาของแพงขนาดนี้มาให้ เลี่ยวเทียนติง คงปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด

คนไม่ทำอะไร จะรับของฟรีๆ ได้ยังไง?

แต่เลี่ยวเทียนติงในวันนี้ ไม่ใช่ไอ้ขี้โรคคนเดิมอีกแล้ว เขาคือผู้สืบทอดราชันมังกร ผู้ที่จะก้าวขึ้นเป็นบุคคลในตำนาน วิสัยทัศน์และมุมมองของเขาได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

ช่างเถอะ... ก็แค่โทรศัพท์สองเครื่องกับโน้ตบุ๊กเครื่องนึง ราคาแค่สองสามหมื่นหยวน ไม่คุ้มที่จะเอาไปรบกวนพี่รุ่ยเสวี่ยหรอก

"พี่หยาง ในเมื่อพี่หยางยืนยันจะให้ งั้นผมก็ขอรับไว้ด้วยความยินดีครับ ถ้าพี่หยางมีอะไรให้ผมช่วย ก็บอกได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

ได้ยินแบบนั้น หยางเฮ่อ ก็ยิ้มแก้มปริ

ลงทุนแค่สองหมื่นกว่าหยวน แลกกับการได้บุญคุณจากเลี่ยวเทียนติง สำหรับเขาแล้วมันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

จากนั้น หยางเฮ่อก็พาเลี่ยวเทียนติงไปเปิดเบอร์โทรศัพท์ด้วยตัวเอง บริการทุกระดับประทับใจ

เมื่อได้เบอร์ใหม่มาแล้ว เลี่ยวเทียนติงก็โทรแจ้งเบอร์กับ หยางรุ่ยเสวี่ย ลู่หยุนหลาน และ สารวัตรอู๋ ทีละคน

ส่วนโทรศัพท์และโน้ตบุ๊กของน้องสาว อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของ เลี่ยวเสี่ยวอวี้ แล้ว เขาตั้งใจจะเอาไปเซอร์ไพรส์เธอที่วิทยาลัยในตัวอำเภอด้วยตัวเอง

เดินออกมาจากหงยุ่นคอมมูนิเคชั่น เลี่ยวเทียนติงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวด้วยความตื้นตัน

เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังเป็นแค่คนป่วยใกล้ตายที่ไม่มีใครเหลียวแล

แต่เพียงไม่กี่วัน ชีวิตพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาหาเงินได้เป็นแสนอย่างง่ายดาย

ของมูลค่าหลายหมื่นก็มีคนประเคนให้ฟรีๆ เพียงเพื่อหวังผูกมิตรกับเขา

เลี่ยวเทียนติงล้วงมือเข้าไปในเสื้อ หยิบจี้หยกรูปมังกรโบราณออกมาลูบไล้อย่างทะนุถนอม

เงินทอง อำนาจ และการล้างแค้น ทั้งหมดนี้เขาได้มาเพราะหยกชิ้นนี้

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

"เจ้าหยกเอ๋ย... เจ้าไม่ได้คุยกับข้ามานานแล้วนะ เจ้าคืออะไรกันแน่? ข้าขอบคุณเจ้าจริงๆ ข้าอยากคุยกับเจ้าให้รู้เรื่องสักครั้งจัง"

สิ้นเสียงพึมพำ จี้หยกก็เปล่งแสงนวลตาออกมาวูบหนึ่ง ราวกับกำลังตอบรับคำพูดของเขา

แต่ทว่า... มันก็เงียบไป ไม่มีการตอบกลับเป็นคำพูดเหมือนครั้งแรก เลี่ยวเทียนติงผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานแววตาก็กลับมามุ่งมั่น

แสงที่เปล่งออกมาพิสูจน์แล้วว่า เสียงลึกลับนั้นได้ยินคำขอบคุณของเขา

การที่ยังไม่พูดตอบ อาจเป็นเพราะพลังของเขายังอ่อนด้อยเกินไป แต่สักวันหนึ่ง เขาจะต้องสื่อสารกับมันได้แน่

เลี่ยวเทียนติงเดินมาถึงท่าเรือตำบลซิงหลงโดยไม่รู้ตัว

"เทียนติง! หายไปไหนมาตั้งนาน? อาร้อนใจจนจะบ้าตายอยู่แล้ว! เป็นไงบ้าง? หอยสังข์ขายได้ไหม? ร้านหงยุ่นให้ราคาเท่าไหร่? เขาจ่ายเงินให้หรือยัง?"

เลี่ยวต้าเหอ ที่รออยู่นานรีบรัวคำถามใส่หลานชายทันทีที่เห็นหน้า

กระจกที่บ้านแตก เลี่ยวเทียนติงเลยวานให้อามาซื้อกระจกแผ่นใหม่ไปรอที่เรือ

"ฮ่าๆๆ! อาเล็ก ขึ้นเรือก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมมีภารกิจสำคัญจะมอบหมายให้อาทำ ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะ" เลี่ยวเทียนติงทำหน้าลึกลับ

"เจ้าเด็กนี่! มีลับลมคมในอะไรนักหนา? ภารกิจสำคัญอะไร? ให้ไปติดกระจกแค่นี้ อาทำหลับตาทำยังได้เลย!" เลี่ยวต้าเหอบ่นกระปอดกระแปด

"ไปเถอะครับ ขึ้นเรือแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง"

เลี่ยวเทียนติงลากอาขึ้นเรือ แล้วอาสาเป็นคนขับเอง

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม เรือหางยาวลำน้อยพุ่งทะยานออกจากท่า มุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านซานไห่

"เทียนติง... สรุปภารกิจสำคัญอะไรของเอ็ง? รีบบอกมาได้แล้ว อาลุ้นจนฉี่จะราดแล้วเนี่ย!" เลี่ยวต้าเหอเร่งเร้า

"อาเล็กครับ ภารกิจก็ไม่ได้ยากอะไรหรอกครับ... ระหว่างทางกลับบ้าน อาช่วยนับเงินในตะกร้าให้ผมหน่อยสิครับ เมื่อกี้ที่ร้านเขาจ่ายเงินสดมา ผมรีบออกมาเลยยังไม่ได้นับ" เลี่ยวเทียนติงพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"อะไรนะ? ในตะกร้ามีเงิน?"

เลี่ยวต้าเหอสะดุ้งโหยง

"ไอ้เด็กบ้า! ทำไมไม่บอกแต่แรก! เรือลำแค่นี้ ถ้าคลื่นซัดแรงๆ ตะกร้ากลิ้งตกน้ำไปจะทำยังไง! ไอ้หลานเวร!"

ตอนขึ้นเรือ เลี่ยวเทียนติงโยนตะกร้าลงพื้นเรืออย่างไม่ไยดี เลี่ยวต้าเหอเลยไม่ได้สนใจ พอรู้ว่าข้างในมีเงิน เขาก็แทบช็อก รีบกระโดดไปคว้าตะกร้ามากอดไว้แน่นราวกับกลัวมันจะติดปีกบินหนี

พอก้มลงมองเข้าไปในตะกร้า... เลี่ยวต้าเหอก็ตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป

"เทียนติง... เทียนติง..."

เงินสดปึกใหญ่บรรจุอยู่ในถุงพลาสติกใส มองเห็นชัดเจนเต็มสองตา

"อาเล็ก... จำได้ไหมตอนเด็กๆ อาชอบสอนผมว่า 'อย่าพูดติดอ่างตาม ตาเฒ่าเอ้อร์ ไม่งั้นโตขึ้นจะติดอ่าง' แล้วทำไมตอนนี้อาถึงพูดติดอ่างซะเองล่ะครับ?" เลี่ยวเทียนติงแซวขำๆ

เขาไม่แปลกใจเลยที่อาจะมีอาการแบบนี้

อาเล็กเป็นคนซื่อๆ ขยันทำมาหากิน แม้จะหาเงินได้พอสมควร แต่เงินทุกบาททุกสตางค์ก็เสร็จ อาสะใภ้ หมด ตัวเองแทบไม่ได้จับเงินก้อนโต

มาเจอเงินแสนกองอยู่ตรงหน้า จะไม่ให้ช็อกได้ยังไง

"เทียนติง... เอ็ง... เอ็ง..."

"เลิกล้อเล่นได้แล้ว! บอกอามาเดี๋ยวนี้ เงินพวกนี้เอ็งไปเอามาจากไหน? เอ็งไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาใช่ไหม?"

"เทียนติง! ตระกูลเราถึงจะจน แต่เราก็ซื่อสัตย์สุจริตนะเว้ย! เอ็งอย่าริทำชั่วเด็ดขาดนะ!" เลี่ยวต้าเหอหน้าซีดเผือกด้วยความกลัว

"อาเล็ก คิดมากไปได้ เงินพวกนี้เราสองคนช่วยกันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงนะครับ เงินบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์!" เลี่ยวเทียนติงหัวเราะร่า

"เราสองคนหามา? อาไปหาเงินกับเอ็งตอนไหน?"

เลี่ยวต้าเหองงเป็นไก่ตาแตก แต่พอนึกถึงตะกร้าใส่หอยสังข์เมื่อตอนเย็น เขาก็ตาโต

"เทียนติง... หรือว่า... เงินพวกนี้คือค่าหอยสังข์?" เลี่ยวต้าเหอถามเสียงสั่น

"ถูกต้องครับ! นี่คือเงินที่ภัตตาคารหงยุ่นจ่ายค่าหอยสังข์ให้เรา"

"ภารกิจที่ผมมอบหมายให้อาไงครับ นับเงินดูซิครับว่าครบหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนไหม?"

"พวกเราชาวบ้านตาดำๆ เดี๋ยวจะโดนพวกคนรวยเขาโกงเอาได้ ต้องรอบคอบไว้นะครับ" เลี่ยวเทียนติงแกล้งทำหน้าจริงจัง

"ไอ้... ไอ้เด็กบ้า! เขาจ่ายเงินให้แล้วไม่นับเลยเหรอ? ถ้าเขาเอาแบงก์ปลอมมาหลอกจะทำยังไง? เราไม่เสียแรงเปล่าเหรอ?"

"ไม่ได้การแล้ว! เงินเยอะขนาดนี้ มันต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ แค่หอยสังข์สองตะกร้าจะขายได้แพงขนาดนี้เชียวเหรอ? อาต้องเช็กดูให้ละเอียด!"

"รู้งี้อาตามไปด้วยดีกว่า เอ็งนี่มันไว้ใจคนง่ายจริงๆ!"

เลี่ยวต้าเหอบ่นพึมพำมือไม้สั่น รีบแกะถุงเงินออกมานับด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง

เลี่ยวเทียนติงมองดูอาเล็กนับเงินด้วยความเอ็นดู แล้วทอดสายตามองไปยังหมู่บ้านชาวประมงที่เริ่มปรากฏแก่สายตา

ภาพใบหน้าถมึงทึงของ อาสะใภ้ ผุดขึ้นมาในหัว

ป่านนี้ยัยป้าจอมงกคงกำลังนั่งรออยู่ที่บ้านเขา เตรียมจะอาละวาดชุดใหญ่แน่นอน

หวังว่าคราวนี้ อาเล็กจะมีความกล้าพอที่จะทำตัวเป็นลูกผู้ชายจริงๆ สักที

มีเขาคอยหนุนหลังอยู่ทั้งคน ครอบครัวเราจะยอมให้ใครมาข่มเหงไม่ได้อีกแล้ว!