บทที่ 65 อาเล็กตามใจอาสะใภ้จนเสียคนแล้ว

"อาเล็กครับ อาว่าถ้าพ่อแม่รู้ว่าลูกชายเก่งขนาดนี้ หาเงินได้เยอะขนาดนี้ พวกท่านจะเชื่อไหมครับ? พวกท่านจะดีใจไหม?" เลี่ยวเทียนติง เหม่อมองออกไปในท้องทะเลกว้างไกลแล้วถามเสียงเบา

ชีวิตชาวประมงนั้นแสนลำบาก พ่อแม่ของเขาออกเรือไปเกือบสัปดาห์แล้วยังไม่กลับ

พอนึกถึงความเหนื่อยยากที่พ่อแม่ต้องทนลำบากเพื่อเขามาตลอดหลายปี ดวงตาของเลี่ยวเทียนติงก็เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า

"พี่รองกับพี่สะใภ้เหรอ? อย่าว่าแต่รู้ว่าเอ็งหาเงินได้เยอะเลย แค่รู้ว่าตอนนี้เอ็งหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง พวกเขาก็ดีใจจนร้องไห้โฮแล้ว"

"ถ้ารู้ว่าเอ็งเก่งขนาดนี้ หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ พวกเขาคงดีใจจนแทบเป็นบ้าแน่ๆ"

"โธ่เอ๊ย! ไอ้หลานบ้า! ชวนคุยทำไมเนี่ย? อาเลยลืมนับเลยว่าถึงเท่าไหร่แล้ว! ต้องเริ่มนับใหม่หมดเลยเนี่ย!" เลี่ยวต้าเหอ บ่นอย่างหงุดหงิด

"อาเล็ก ไม่ต้องนับแล้วครับ เงินมันครบหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวนพอดีเป๊ะ ผมแค่อยากแกล้งอาเล่นเฉยๆ อยากเห็นคนงกเงินทำหน้าตื่นเต้น" เลี่ยวเทียนติงหัวเราะ

"ฮึ! คิดว่าอาโง่หรือไง? อาก็รู้แหละว่าเอ็งนับมาแล้ว"

"อีกอย่าง ภัตตาคารหงยุ่นเป็นร้านใหญ่โต มีสาขาทั่วทั้งมณฑล บริษัทระดับนั้นเขาไม่มาโกงเงินแค่แสนเดียวหรอก"

"จริงๆ แล้วอาแค่อยากสัมผัสความรู้สึกตอนนับเงินเฉยๆ มันฟินมือดี"

"ถ้าจะพูดเรื่องงกเงิน อาเทียบชั้นอาสะใภ้เอ็งไม่ได้หรอก รายนั้นน่ะนะ แค่เงินไม่กี่พันหยวน นางยังนั่งนับเป็นสิบๆ รอบ ถ้าได้เห็นเงินกองนี้ นางคงกรี๊ดสลบแน่" เลี่ยวต้าเหอสารภาพ

"อาเล็กครับ พูดถึงอาสะใภ้แล้ว อาต้องฟังผมนะ ผมรู้นะว่าอาสะใภ้ถึงจะปากร้าย ขี้งกไปหน่อย แต่เนื้อแท้แกก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร"

"แต่ที่แกเสียนิสัย เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ เป็นเพราะอาตามใจแกมากเกินไป จนแกเคยตัว ไม่เห็นหัวอาเลย"

"จำไว้นะครับ เดี๋ยวพอกลับถึงบ้าน อาต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง" เลี่ยวเทียนติงกำชับเสียงเข้ม

"เทียนติง... อาว่าช่างมันเถอะ อาสะใภ้เอ็งน่ะนะ ถ้ารู้ว่าเอ็งหาเงินได้เยอะขนาดนี้ นางคงเกรงใจเอ็งขึ้นเยอะ ไม่กล้ารังแกเอ็งเหมือนเมื่อก่อนหรอก" เลี่ยวต้าเหอเริ่มถอดใจ

"ไม่ได้ครับอา! เรื่องนี้ผมยอมไม่ได้ ถึงผมจะยังไม่แต่งงาน แต่ผมก็รู้ว่าชีวิตคู่มันต้องให้เกียรติกันและกัน อาจะยอมให้อาสะใภ้ข่มเหงแบบนี้ตลอดไปไม่ได้"

"อาต้องทำให้แกรู้ว่า ขาดอาไปแกอยู่ไม่ได้ อาต้องทำให้แกรู้ว่า อาคือเสาหลักของครอบครัวนี้"

"เชื่อผมเถอะครับ แค่อาทำตามแผนผม ต่อไปนี้ไม่ว่าจะในบ้านหรือนอกบ้าน อาจะเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ไม่ใช่คนขี้ขลาดที่ใครๆ ก็รังแกได้อีกต่อไป"

"ก็ได้ๆ อาจะเชื่อเอ็ง แต่เอ็งก็อย่าเล่นแรงเกินไปนะ ยังไงนางก็เป็นอาสะใภ้เอ็ง เรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน" เลี่ยวต้าเหอยังอดห่วงไม่ได้

...

"เมียต้าเหอ! อยู่บ้านไหม? เรื่องใหญ่แล้ว! เรื่องใหญ่แล้ว!"

หญิงร่างท้วมในชุดลายดอก ตะโกนลั่นซอย เดินดุ่มๆ เข้ามาในบ้านของเลี่ยวต้าเหอ

ชาวบ้านเรียกเธอว่า พี่สะใภ้ดำเพราะสามีเธอมีฉายาว่า ไอ้ดำ

เฮยซ้อเป็นเจ้ากรมข่าวลือประจำหมู่บ้าน วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่นั่งจับกลุ่มนินทาชาวบ้านไปทั่ว

ตอนที่เฮยซ้อเข้ามา หยางชุ่ยหัวกำลังนั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ในห้อง

เธอโมโหที่เลี่ยวต้าเหอหายหัวไปกับเลี่ยวเทียนติงหลายชั่วโมงแล้วยังไม่กลับบ้าน จึงนั่งก่นด่าผัวตัวเองอยู่คนเดียว

"เลี่ยวต้าเหอ! ไอ้แก่ตัณหากลับ! เก่งนักก็ไม่ต้องกลับมาบ้านเลยนะ! อยากเชื่อฟังไอ้หลานขี้โรคนักใช่ไหม? เออ! งั้นก็ไปอยู่กับมันเลยไป!"

พอได้ยินเสียงเฮยซ้อตะโกนโวยวาย หยางชุ่ยหัวที่กำลังหงุดหงิดก็ตะคอกสวนกลับไป

"เฮยซ้อ! แหกปากอะไรนักหนา? ผัวแกตายหรือไงถึงได้ร้องโวยวายขนาดนี้!"

"แหม... เมียต้าเหอ ปากคอเราะร้ายจังนะ ผัวฉันยังสบายดีจ้ะ แข็งแรงปึ๋งปั๋งกว่าไอ้ผัวขี้ขลาดของหล่อนเยอะ!" เฮยซ้อเดินเข้ามาในบ้านแล้วสวนกลับทันควัน

"เฮยซ้อ! อยากมีเรื่องเหรอ? ใครว่าผัวฉันขี้ขลาด? ผัวฉันทั้งขยัน ทั้งมีฝีมือ หาเงินได้เท่าไหร่ก็เอามาให้ฉันหมด"

"ไม่เหมือนผัวหล่อนหรอก พอมีเงินหน่อยก็เที่ยวหาอีหนูไปทั่ว!" หยางชุ่ยหัวเถียงสู้ยิบตา

"นี่หล่อนบ้าหรือเปล่าเนี่ย? กัดไม่เลือกหน้าเลยนะ! ฉันอุตส่าห์เอาข่าวเด็ดมาบอก ดันมาด่าฉันซะงั้น หมดอารมณ์เลย!"

เฮยซ้อไม่ได้โกรธจริงจัง เพราะชินกับการทะเลาะเบาะแว้งประสาชาวบ้านร้านตลาด เธอเดินไปคว้าแก้วน้ำชาของหยางชุ่ยหัวมายกดื่มอึกๆ แก้กระหาย

"เมียต้าเหอ วันนี้มีข่าวใหญ่เกี่ยวกับบ้านหล่อนด้วยนะ ไม่อยากรู้เหรอ?" เฮยซ้อทำเสียงลึกลับ

"ฮึ! อยากบอกก็บอก ไม่อยากบอกก็ไสหัวไป ฉันจะทำกับข้าวให้ลูก ไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระของหล่อนหรอก" หยางชุ่ยหัวทำท่าไม่สนใจ

แต่เฮยซ้อไม่สนคำไล่ เธอยังคงโม้ต่อด้วยเสียงอันดัง

"เมียต้าเหอ หล่อนรู้ไหมว่าไอ้หลานชายขี้โรคของหล่อน เลี่ยวเทียนติง น่ะ ไปทำอะไรมาไม่รู้ รวยเละเลยนะ! วันนี้ฉันเห็นกับตาว่ามันควักเงินปึกใหญ่เป็นหมื่นๆ ออกมาจ่ายหนี้ให้ เอ้อร์ไล้จื่อ เฉยเลย!"

พอได้ยินเรื่องเงิน หยางชุ่ยหัวก็หูผึ่งตาลุกวาวทันที

โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าเลี่ยวเทียนติงมีเงินเป็นหมื่นๆ

เมื่อตอนกลางวัน หยางชุ่ยหัวรู้แค่ว่าเลี่ยวต้าเหอจะไปช่วยหลาน แต่โดนเอ้อร์ไล้จื่อตบกลับมา เธอเลยลากผัวกลับบ้าน

ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เธอไม่รู้อะไรเลย

"แปลกจริงๆ นะ วันนี้มีเรื่องแปลกๆ เต็มไปหมด"

"เลี่ยวเทียนติงเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?"

"แล้วก็เรื่อง ไอ้ขี้เมา ลูกน้องเอ้อร์ไล้จื่ออีก คนเขาเห็นกันทั่วว่ามันซ้อมลูกพี่มันปางตาย ถ้าชาวบ้านไม่เข้าไปห้าม ป่านนี้เอ้อร์ไล้จื่อคงเป็นผีเฝ้าหมู่บ้านไปแล้ว"

เฮยซ้อยังคงเม้าท์มอยต่อไปโดยไม่สังเกตสีหน้าของหยางชุ่ยหัวที่เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ

"หนอยแน่ะ... เลี่ยวเทียนติง! มิน่าล่ะวันนี้ถึงกล้าต่อปากต่อคำกับฉัน! ที่แท้ก็แอบมีเงินเก็บนี่เอง! มีเงินแล้วทำปีกกล้าขาแข็ง ไม่เห็นหัวอาสะใภ้อย่างฉันเหรอ?"

"แถมยังกล้าลากผัวฉันหายหัวไปอีก! ไอ้เด็กเวรนี่คิดจะทำอะไร? กะจะยุให้ผัวทิ้งฉันเหรอ? ตระกูลเลี่ยวมันคิดจะปฏิวัติหรือไง?"

"คอยดูเถอะ! วันนี้ถ้าฉันไม่อาละวาดให้บ้านแตก ฉันไม่ขอชื่อหยางชุ่ยหัว!"

"ส่วนเลี่ยวต้าเหอ... ไอ้ตัวดี! ถ้าแกยังกล้ากลับมาบ้าน ฉันจะจัดการให้เด็ดขาดเลย คอยดูสิว่าไอ้ขี้ขลาดอย่างแก จะมีปัญญามางัดข้อกับฉันได้ไหม!"