บทที่ 66 อาสะใภ้จอมโวยวาย

เฮยซ้อ พ่นน้ำลายฝอยเม้าท์มอยอยู่ตั้งนาน พอเห็น หยางชุ่ยหัวนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ก็ชักแปลกใจ

"เมียต้าเหอ เป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้าเหมือนกินยาขมแบบนั้นล่ะ?"

"ฮึ! เป็นอะไรเหรอ? ก็ตระกูลเลี่ยวมันรังแกกันเกินไปแล้วน่ะสิ! เลี่ยวต้าเหอ แอบเอาเงินไปให้บ้าน เลี่ยวเทียนติง ตั้งหลายหมื่นหยวน"

"ตอนนี้พวกมันมีเงินแล้ว แทนที่จะเอามาคืนคนกันเอง ดันเอาไปใช้หนี้คนนอกก่อน เฮยซ้อว่ามันยุติธรรมไหมล่ะ?"

"ไม่ได้การแล้ว! ฉันจะไปหาเลี่ยวเทียนติงเดี๋ยวนี้! ตระกูลเลี่ยวต้องให้คำตอบฉัน!"

พูดจบ หยางชุ่ยหัวก็กระโดดลงจากเตียงเตา ใส่รองเท้าแล้วพุ่งตัวออกจากบ้านด้วยความเร็วแสง

"เอ้า... เมียต้าเหอ! เดี๋ยวสิ! รู้งี้ฉันไม่เล่าให้ฟังดีกว่า เดี๋ยวคนก็หาว่าฉันเป็นนกต่อยุให้คนตีกันอีก" เฮยซ้อตะโกนไล่หลัง

แต่พอเห็นหยางชุ่ยหัววิ่งหน้าตั้งไปบ้านเลี่ยวเทียนติงด้วยความแค้น เฮยซ้อก็ยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

"งานนี้สนุกแน่! ตีกันบ้านแตกแน่นอน! ต้องมีคนดูเยอะๆ ถึงจะมัน!"

"ไม่ได้การ ต้องรีบไปเกณฑ์คนมาดูเรื่องตลกบ้านต้าเหอซะหน่อย ชอบคุยนักว่าผัวดีนักหนา ดูซิวันนี้จะเอาหน้าไปไว้ไหน!"

ว่าแล้วเฮยซ้อก็รีบวิ่งตามออกไป ไม่ใช่เพื่อห้าม แต่เพื่อไปกระจายข่าวเรียกชาวบ้านมามุง

...

ที่บ้านของเลี่ยวเทียนติง เซียงเฉ่า ไม่เพียงแค่ช่วยเก็บกวาดเศษกระจกที่แตก แต่ยังช่วยทำความสะอาดบ้านและถอนหญ้าในสวนจนเตียนโล่ง

"โฮ่งๆๆ!"

เจ้าดำ สุนัขของผู้ใหญ่บ้าน หลังจากจัดการ เจ้าลาสอง จนปางตาย มันก็กลับมาทำหน้าที่บอดี้การ์ดพิทักษ์เซียงเฉ่าอย่างแข็งขัน

"เลี่ยวเทียนติง! เลี่ยวต้าเหอ! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนด่าทอของหยางชุ่ยหัวดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าบ้าน

ทันใดนั้น ร่างท้วมของหยางชุ่ยหัวก็พุ่งเข้ามาในสวนด้วยความเกรี้ยวกราด ท่าทางพร้อมบวกเต็มที่

เห็นท่าไม่ดี เซียงเฉ่าหน้าถอดสี ทำตัวไม่ถูก

"กรรร... โฮ่ง!" เจ้าดำกระโจนมายืนขวางหน้าเซียงเฉ่า แยกเขี้ยวขู่คำราม หน้าตาดุร้ายน่ากลัว

"ว้าย! ช่วยด้วย!"

หยางชุ่ยหัวที่กำลังฮึกเหิม พอเจอหมาดุแยกเขี้ยวใส่ ก็เข่าอ่อน รีบถอยกรูดด้วยความตกใจกลัว

"เจ้าดำ! หยุดนะ! ห้ามขู่ ป้าชุ่ยหัว นะ!"

เซียงเฉ่ารีบปรามเจ้าดำเพราะกลัวมันจะกัดคน

"ป้าชุ่ยหัวคะ ไม่ต้องกลัวนะคะ เจ้าดำไม่กัดหรอกค่ะ"

พอโดนดุ เจ้าดำก็หมอบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย ทำหางลู่หูตก หยางชุ่ยหัวถึงค่อยโล่งใจ

"เซียงเฉ่า? หล่อนมาทำบ้าอะไรที่นี่? แล้วไอ้สองตัวนั่นหายหัวไปไหน? ไปเรียกมันออกมา!" หยางชุ่ยหัวตวาดแว้ด

ดูท่าทางแล้วไม่ได้มาดีแน่ เซียงเฉ่าจึงถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ป้าชุ่ยหัวคะ... มีธุระอะไรกับเทียนติงเหรอคะ?"

"เซียงเฉ่า! หล่อนเป็นใครมายุ่งเรื่องชาวบ้าน? เรื่องในตระกูลเลี่ยวไม่ต้องมาสอด! อ้อ... รู้ละ... ผัวตายไปนาน คงจะคันสินะ ถึงได้มาอ่อยไอ้เด็กขี้โรคถึงบ้าน! นังจิ้งจอก!"

กำลังโมโหจัด หยางชุ่ยหัวเลยพาลด่ากราดไม่เลือกหน้า

"ป้าชุ่ยหัว! ป้าพูดจาน่าเกลียดเกินไปแล้วนะคะ!" เซียงเฉ่าหน้าแดง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอาย

"น่าเกลียดเหรอ? ฉันไม่ต้องให้จิ้งจอกอย่างหล่อนมาสั่งสอน! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าหล่อนเอาผัวฉันกับไอ้หลานเวรนั่นไปซ่อนไว้ที่ไหน?"

"บอกให้มันไสหัวออกมา! วันนี้ถ้าตระกูลเลี่ยวไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ ฉันจะเผาบ้านแม่งให้วอดไปเลย!"

"ป้าชุ่ยหัวคะ ทำไมป้าไม่มีเหตุผลเลย? มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันสิคะ" เซียงเฉ่าพยายามไกล่เกลี่ย

"นังจิ้งจอก! เรื่องในครอบครัวฉัน ไม่ต้องเสือก! ทำไม? ผัวตายคนเดียวไม่พอ จะมาสูบเลือดสูบเนื้อผู้ชายบ้านอื่นต่อเหรอ? ปล่อยไอ้เทียนติงไปเถอะ! มันจะตายวันตายพรุ่งอยู่แล้ว ทนแรงราคะของหล่อนไม่ไหวหรอกย่ะ!"

หยางชุ่ยหัวขึ้นชื่อเรื่องความปากตลาดอยู่แล้ว ยิ่งหาตัวสองอาหลานไม่เจอ เธอก็ยิ่งระบายอารมณ์ใส่เซียงเฉ่าอย่างบ้าคลั่ง

"ป้าชุ่ยหัว... ป้าทำเกินไปแล้วนะ!" เซียงเฉ่าตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ น้ำตาไหลพราก

"เกินไปเหรอ? ชีวิตฉันมันบัดซบขนาดนี้ยังจะว่าเกินไปอีกเหรอ? ตระกูลเลี่ยวรังแกฉัน ผัวก็รังแกฉัน แม้แต่จิ้งจอกอย่างหล่อนก็ยังมารังแกฉัน!"

"ฉันจะอยู่ไปทำไม! ตายๆ ไปซะยังดีกว่า! พ่อแม่พี่น้องคะ! ช่วยมาดูความยุติธรรมให้ฉันหน่อยเถอะ! ตระกูลเลี่ยวมันข่มเหงคนเกินไปแล้ว!"

"นังจิ้งจอก! จำไว้นะ ถ้าฉันตาย ฉันจะลากหล่อนไปลงนรกด้วย! ตายเป็นผีฉันก็จะตามจองเวรหล่อน!"

หยางชุ่ยหัวร้องห่มร้องไห้ ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ตบตีพื้นดิน ตีอกชกตัว โวยวายเสียงดังลั่นตามสไตล์มนุษย์ป้าขาเหวี่ยง

เวลานี้เป็นเวลาอาหารเย็น ชาวบ้านส่วนใหญ่อยู่บ้านกันครบ

บวกกับเสียงตะโกนอันทรงพลังของหยางชุ่ยหัว และการกระจายข่าวอันรวดเร็วของเฮยซ้อ

ไม่นานนัก ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ก็มารุมล้อมบ้านเลี่ยวเทียนติง

"อ้าว เมียต้าเหอ เป็นอะไรไป? เซียงเฉ่าไปทำอะไรให้?" เฮยซ้อแกล้งถาม

"ฉันไม่อยากอยู่แล้ว! ฮือๆๆ... เลี่ยวต้าเหอไอ้คนเนรคุณ! แอบเอาเงินฉันไปปรนเปรอตระกูลเลี่ยวเป็นหมื่นๆ!"

"ไอ้หลานเวรเลี่ยวเทียนติงก็อกตัญญู! ยุยงให้ผัวทิ้งฉัน!"

"เอาสิ! ถ้าอยากเลิกนักก็เอาเงินมาคืนฉัน! ฉันจะไปหย่าให้พรุ่งนี้เลย! จะได้จบๆ กันไป!"

"ทุกคนดูสิคะ! เลี่ยวต้าเหอไอ้คนขี้ขลาด ถ้าพ่อฉันไม่เก็บมาเลี้ยง ป่านนี้มันคงเป็นขอทานข้างถนนไปแล้ว! บุญคุณท่วมหัวยังไม่สำนึก!"

"ตระกูลเลี่ยวมันพวกอกตัญญู! เลี้ยงไม่เชื่อง! วันนี้ถ้าไม่ได้คำตอบ ฉันไม่เลิกราแน่!"

"เลี่ยวเทียนติง! ไสหัวออกมา! มีเงินใช้หนี้เอ้อร์ไล้จื่อ แต่ไม่มีปัญญาใช้หนี้ฉันเหรอ?"

"เห็นฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวเลยรังแกกันได้ใช่ไหม? เก่งจริงออกมาสิ!"

หยางชุ่ยหัวนั่งร้องไห้ฟูมฟาย ปาดน้ำตาปนน้ำมูก เรียกร้องความสนใจสุดฤทธิ์

"ป้าชุ่ยหัวคะ เทียนติงกับอาต้าเหอไม่อยู่บ้านจริงๆ ป้าอย่าโวยวายเลยค่ะ คนดูเยอะแยะ ไม่อายเขาเหรอคะ?" เซียงเฉ่าพยายามเตือนสติ

"หุบปาก! นังแพศยา! เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับหล่อน!"

แต่ยังไม่ทันที่หยางชุ่ยหัวจะด่าจบ เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังมาจากหน้าประตู

"หยางชุ่ยหัว! เธอนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ! เรื่องในครอบครัวก็คุยกันในครอบครัวสิ! ไปด่าเซียงเฉ่าทำไม? นี่มันพาลหาเรื่องชัดๆ!"