บทที่ 67 เลี่ยวต้าเหอขอเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวสักครั้ง

ทุกคนหันไปมองตามเสียงตวาด เห็น เลี่ยวต้าเหอ วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานบ้านด้วยความร้อนรน

"เลี่ยวต้าเหอ! เก่งนักนะ! เดี๋ยวนี้กล้าตวาดใส่ฉันเพื่อปกป้องนังจิ้งจอกนี่เหรอ? ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ! หรือว่าแกจะทิ้งฉันไปอยู่กับนังนี่จริงๆ!"

หยางชุ่ยหัว ตะคอกกลับ พร้อมผลักอกเลี่ยวต้าเหอ แล้วทุบตีเขารัวๆ เหมือนคนบ้า

"ไอ้คนเนรคุณ! ไอ้คนอกตัญญู! กินข้าวบ้านฉัน อยู่บ้านฉัน ตระกูลหยางเลี้ยงดูแกมาตั้งกี่ปี! สุดท้ายก็เลี้ยงไม่เชื่อง กล้าทรยศเมียไปมีชู้ แถมยังทิ้งบ้านทิ้งช่อง!"

"เมื่อก่อนฉันนึกว่าแกแอบเอาเงินไปให้พี่ชายแก ที่ไหนได้ ฉันเข้าใจผิดไปเอง แกเอาเงินไปปรนเปรอนังจิ้งจอกนี่ต่างหาก!" หยางชุ่ยหัวด่าสาดเสียเทเสีย

"ป้าชุ่ยหัวคะ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ! ป้ากำลังใส่ร้ายคนอื่นอยู่นะคะ!" เซียงเฉ่า ร้องไห้โฮ ทนไม่ไหวกับการถูกเหยียดหยาม

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มทนไม่ไหว ต่างพากันส่งเสียงตำหนิ

"เมียต้าเหอ หล่อนนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ ผัวหล่อนเป็นคนยังไงใครๆ ก็รู้ ดันไปใส่ร้ายคนดีๆ อย่างเซียงเฉ่าได้ลงคอ"

"ดูสารรูปต้าเหอสิ อายุขนาดนี้ แถมยังซื่อบื้อขนาดนั้น ต่อให้เซียงเฉ่าอยากมีผัวใหม่ ก็คงไม่เลือกคนอย่างต้าเหอหรอกย่ะ!"

"ใช่ๆ พูดจาเลอะเทอะไปใหญ่แล้ว!"

"หุบปากกันให้หมด! นี่มันเรื่องผัวเมีย คนนอกอย่าแส่! ใครกล้าวิจารณ์ฉันอีก เดี๋ยวแม่จะตามไปด่าถึงหน้าบ้านเลยคอยดู!" หยางชุ่ยหัวแผดเสียงขู่ฟ่อ

เจอฤทธิ์แม่ค้าปากตลาดเข้าไป ชาวบ้านก็เริ่มถอยกรูด ไม่มีใครอยากเอาทองไปลู่กระเบื้อง

"หยางชุ่ยหัว! พอได้หรือยัง? เธอต้องการอะไรกันแน่?" เลี่ยวต้าเหอหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธจัด แต่ก็ยังทำอะไรเมียไม่ได้

"ต้องการอะไรเหรอ? วันนี้ฉันจะแฉความเลวของแกให้หมดเปลือก! บอกมาสิว่าเงินที่แกขโมยไป แกเอาไปไว้ไหนหมด? ถ้าวันนี้แกไม่พูดความจริง ฉันจะประจานแกให้ทั่วหมู่บ้านเลยคอยดู!"

"นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคนซื่อๆ อย่างแก จะแอบซ่อนลายเจ้าชู้ไว้ลึกขนาดนี้! เอาเงินเมียไปเลี้ยงผู้หญิง! จิตใจแกทำด้วยอะไรฮะ? ไอ้แก่ตัณหากลับ!"

แต่ทว่า... คราวนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง

ทันทีที่สิ้นเสียงด่า เลี่ยวต้าเหอที่เลือดขึ้นหน้าก็ง้างมือตบหน้าหยางชุ่ยหัวฉาดใหญ่

"เพี้ยะ!"

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว บ่งบอกถึงแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน

หยางชุ่ยหัวหน้าหันจนตัวเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น

ชั่วขณะนั้น ราวกับเวลาหยุดหมุน ทุกคนในลานบ้านตาค้าง อ้าปากหวอ ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เลี่ยวต้าเหอ... ไอ้คนกลัวเมียแห่งปี... กล้าตบเมีย?

"สุดยอด! ตบได้สวย!"

"ต้าเหอ! ในที่สุดแกก็เป็นลูกผู้ชายสักที!"

ชาวบ้านที่หมั่นไส้หยางชุ่ยหัวมานาน แทบจะปรบมือเชียร์ด้วยความสะใจ

เลี่ยวต้าเหอเองก็ยืนนิ่งงัน มองมือตัวเองด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ลงไป

"เลี่ยวต้าเหอ... แก... แกกล้าตบฉันเหรอ?" หยางชุ่ยหัวกุมแก้มบวมเป่ง น้ำตาคลอเบ้า มองผัวตัวเองเหมือนเห็นคนแปลกหน้า

"โอ๊ย... ตายแน่ๆ... ฉันไม่อยากอยู่แล้ว! พ่อจ๋าแม่จ๋า! ลืมตาดูสิคะ! ไอ้เนรคุณนี่มันตบลูกสาวพ่อ! มันกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา! มันนอกใจแล้วยังทำร้ายร่างกายเมีย! ไม่มีกฎหมายบ้านเมืองแล้วหรือไง!"

"พี่น้องคะ! ช่วยด้วย! ไอ้เลี่ยวต้าเหอมันจะฆ่าฉัน! ฉันไม่อยากอยู่แล้ว!"

หยางชุ่ยหัวเริ่มบทโศก ร้องห่มร้องไห้ตีอกชกตัว

"หยางชุ่ยหัว! หุบปากเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนดุจฟ้าผ่าดังลั่น

เลี่ยวต้าเหอตาแดงก่ำ จ้องหน้าหยางชุ่ยหัวเขม็ง แล้วตะคอกใส่ด้วยความเหลืออด

"หยางชุ่ยหัว! ฉันยอมเป็นวัวเป็นควายให้เธอกดขี่มาตั้งกี่ปี! ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยสักคำ! แต่เธอกลับไม่เคยเห็นหัวฉันเลย! ไม่เคยให้เกียรติความเป็นผัวของฉันเลยสักนิด!"

"เธอบอกว่าฉันกินข้าวบ้านเธอ อยู่บ้านเธอ? งั้นฉันขอถามหน่อย เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายในบ้าน เสื้อผ้าที่เธอใส่ ข้าวปลาที่เธอกิน มันมาจากน้ำพักน้ำแรงใคร?"

"ฉันอาจจะเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน แต่ถามหน่อย นอกจากตัวบ้านที่เป็นสมบัติพ่อแม่เธอแล้ว มีอะไรบ้างที่เธอหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง?"

หยางชุ่ยหัวที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายถึงกับชะงัก เธอไม่เคยเห็นผัวโกรธจัดขนาดนี้มาก่อน แววตาที่มองมามันดูน่ากลัวจนเธอไม่กล้าสบตา

"เธอหาว่าฉันขโมยเงินบ้านเธอเหรอ? ได้! วันนี้ฉันจะคิดบัญชีให้จบๆ กันไป!"

"เธอจำได้ไหมว่าฉันเอาเงินไปเท่าไหร่? วันนี้ฉันจะคืนให้หมด! แล้วฉันก็จะไปจากที่นี่ตัวเปล่า!"

"นับจากวินาทีนี้ ฉันกับเธอขาดกัน! อย่ามาวุ่นวายกับฉันอีก!"

"เทียนติง! มานี่ซิ!"

เลี่ยวเทียนติง ที่เข้ามาพร้อมอา เดินยิ้มเข้ามาหา พอเห็นอาลุกขึ้นสู้เพื่อศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย เขาก็รู้สึกภูมิใจสุดๆ

"อาเล็ก มีอะไรให้ช่วยครับ?"

เลี่ยวต้าเหอไม่พูดพร่ำทำเพลง แย่งตะกร้าไม้ไผ่มาจากมือหลานชาย แล้วล้วงมือลงไปหยิบปึกธนบัตรสีแดงออกมาสองปึก

"หยางชุ่ยหัว! เธออยากได้เงินนักใช่ไหม? นี่ไงเงิน! เอาไปซะ! แล้วจำใส่กะลาหัวไว้ด้วยนะว่าฉันคืนให้หมดแล้ว!"

"นับแต่นี้ไป เราสองคนทางใครทางมัน! อย่ามาเรียกร้องอะไรจากฉันอีก!"

"อยากได้เงินนักใช่ไหม? เอาไป! ดูซะว่าพอยัดปากเธอหรือยัง!"

เลี่ยวต้าเหอผู้โกรธแค้น ดึงธนบัตรออกมาทีละสิบกว่าใบ แล้วปาใส่หน้าหยางชุ่ยหัวอย่างแรง

"ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!"

ใบธนบัตรปลิวว่อนร่วงหล่นใส่หน้าหยางชุ่ยหัวราวกับพายุฝน

ชั่วพริบตา เงินสองหมื่นหยวนก็ถูกปาใส่หน้าจนหมด

แต่เลี่ยวต้าเหอยังไม่หนำใจ ล้วงมือลงไปหยิบออกมาอีกสองปึก

"เอาไปอีก! อยากได้นักก็เอาไปให้หมด! ฉันยอมเป็นควายให้เธอโขกสับมาทั้งชีวิต แลกกับการเดินตัวเปล่าออกจากนรกขุมนี้!"

"คนอย่างเธอ ไม่เคยเห็นค่าของคน! เห็นแต่ค่าของเงิน!"

เลี่ยวต้าเหอตะโกนด่าไป ปาเงินใส่หน้าไปอย่างบ้าคลั่ง

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำเอาชาวบ้านอ้าปากค้าง ตะลึงงันไปตามๆ กัน

"แม่เจ้าโว้ย! โคตรเท่! โคตรลูกผู้ชาย!"

"เกิดมาเพิ่งเคยเห็นคนเอาเงินฟาดหน้าเมียแบบนี้! สะใจชะมัด!"

"ถ้าผัวฉันเอาเงินมาปาใส่หน้าแบบนี้บ้าง ฉันยอมตายตาหลับเลย!"

"ว่าแต่... ต้าเหอไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ? ทำไมรวยจัง?"