บทที่ 68 เลี่ยวเทียนติงเก็บสมบัติได้

หยางชุ่ยหัว ที่โดน เลี่ยวต้าเหอ ใช้เงินฟาดหน้าจนมึนงง นั่งมองธนบัตรสีแดงสดที่ปลิวว่อนอยู่รอบตัว ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

"อาสะใภ้ครับ นั่งบื้ออยู่ทำไม? เงินตั้งเยอะแยะ ไม่รีบเก็บเดี๋ยวลมพัดปลิวหายหมด แล้วจะมาโทษว่าอาเล็กไม่คืนเงินไม่ได้นะครับ"

"เมื่อกี้อาเล็กปาไปสี่ปึก ปึกละหมื่น รวมเป็นสี่หมื่นหยวน"

"จำได้ว่าอาสะใภ้เคยบอกว่าอาเล็กแอบเอาเงินมาให้บ้านผมสองหมื่นเจ็ดพันหยวน นี่คืนให้สี่หมื่นถ้วน ส่วนที่เกินมาถือว่าเป็นดอกเบี้ยให้ตระกูลหยางก็แล้วกันครับ" เลี่ยวเทียนติง พูดจิกกัดด้วยรอยยิ้ม

"เลี่ยวต้าเหอ! แกบ้าไปแล้วเหรอ? นี่มันเงินนะ! เอามาปาทิ้งปาขว้างแบบนี้ได้ยังไง!"

หยางชุ่ยหัวเพิ่งได้สติ รีบตะโกนด่าผัว แล้วกุลีกุจอคลานเก็บเงินบนพื้นอย่างลนลาน

ท่าทางงกเงินจนหน้ามืดตามัวของเธอ เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากชาวบ้านรอบข้างได้เป็นอย่างดี

"พวกแก! ถอยไปให้หมด! นี่เงินฉัน! ใครห้ามแตะ! ใครกล้าหยิบไปแม้แต่ใบเดียว ฉันจะแจ้งตำรวจจับให้หมด!" หยางชุ่ยหัวกอดอกหวงแหนสมบัติ ตะโกนขู่ฟ่อ

"หยางชุ่ยหัว เชิญกอดเงินของหล่อนให้พอใจเถอะ หล่อนไม่ได้ยินเหรอว่าเลี่ยวต้าเหอเขาไม่เอาหล่อนแล้ว" เฮยซ้อ ได้ทีขี่แพะไล่

"ฮึ! เขาไม่เอาฉัน ฉันก็ไม่เอาเขาเหมือนกันย่ะ! ไอ้คนขี้ขลาดอย่างเขา ขาดฉันไปวันเดียวก็ตรอมใจตายแล้ว! คอยดูเถอะ เดี๋ยวก็ต้องซมซานกลับมาง้อฉัน!" หยางชุ่ยหัวเชิดหน้าอย่างมั่นใจ

เลี่ยวต้าเหอมองเมียตัวเองที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะเงิน ด้วยสายตาเจ็บปวดและผิดหวัง

"เทียนติง เดี๋ยวอาไปติดกระจกให้"

พูดจบ เลี่ยวต้าเหอก็อุ้มแผ่นกระจกเดินดุ่มๆ ไปทางหลังบ้าน โดยไม่ปรายตามองเมียที่กำลังคลานเก็บเงินอยู่บนพื้นแม้แต่น้อย

หัวใจของเขาตายด้านไปแล้วสำหรับผู้หญิงคนนี้

เลี่ยวเทียนติงมองตามหลังอาเล็กแล้วถอนหายใจยาว

ดูท่าว่าการจะดัดนิสัยอาสะใภ้ให้กลับมาเป็นผู้เป็นคน คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

"พี่สะใภ้เซียงเฉ่า... ขอโทษนะครับที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้"

เลี่ยวเทียนติงหันไปขอโทษ เซียงเฉ่า ที่ยืนน้ำตาคลอเบ้า ขนตายาวงอนยังเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา ดูน่าสงสารจับใจ

"เทียนติง... บอกพี่หน่อยสิ เธอไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ? เมื่อกลางวันก็เพิ่งจ่ายให้ เอ้อร์ไล้จื่อ ไปห้าหมื่นกว่า นี่เอามาคืนป้าชุ่ยหัวอีกสี่หมื่น"

"รวมๆ แล้ววันนี้เธอใช้เงินไปเกือบแสน เธอไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาใช่ไหม?" เซียงเฉ่าถามด้วยความเป็นห่วง

คำถามของเซียงเฉ่ากระตุ้นต่อมอยากรู้ของชาวบ้านขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะเฮยซ้อ ที่แอบชะโงกหน้าไปดูในตะกร้าไม้ไผ่ แล้วเห็นว่ายังมีปึกธนบัตรเหลืออยู่อีกหลายปึก

"เทียนติง! บอกมานะว่าไปทำอะไรมา? ทำไมรวยข้ามคืนแบบนี้? รวมๆ แล้ววันนี้เอ็งมีเงินแสนกว่าหยวนเชียวนะ! ไปปล้นใครมาหรือเปล่า?"

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เลี่ยวเทียนติงเป็นตาเดียว ยกเว้นหยางชุ่ยหัวที่ยังคงสาละวนกับการเก็บเงิน

"มองหน้าผมทำไมครับ? ผมบอกได้แค่ว่า เงินทุกบาททุกสตางค์ผมหามาด้วยวิธีสุจริต ส่วนจะหามายังไง... ไม่จำเป็นต้องรายงานใครมั้งครับ?" เลี่ยวเทียนติงตอบเลี่ยงๆ

"เทียนติง... หรือว่าเอ็งไปเจอสมบัติเข้า?"

"บอกว่าเป็นเงินหามาเอง ใครจะเชื่อ? เรือประมงหมู่บ้านเราออกทะเลทีนึง ได้ปลามาขายรวมกันยังได้แค่แสนกว่าบาท แถมต้องมาหารแบ่งกันตั้งยี่สิบกว่าคน"

"เอ็งคนเดียวหาเงินแสนได้ในวันเดียวเนี่ยนะ? โม้ให้ผีฟังผียังไม่เชื่อเลย!" เฮยซ้อตั้งข้อสังเกต

"เฮยซ้อพูดมีเหตุผล! เลี่ยวเทียนติงต้องไปเจอของมีค่าอะไรสักอย่างแน่ๆ ถึงได้รวยทางลัดแบบนี้"

"เทียนติง... คนกันเองทั้งนั้น บอกหน่อยสิว่าไปเจออะไรมา? แบ่งปันกันรวยบ้างสิ"

แม้แต่เซียงเฉ่าก็ยังอดสงสัยไม่ได้ เธอมองเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาคาดคั้น

เจอสมบัติ?

จินตนาการของชาวบ้านนี่ล้ำเลิศจริงๆ แต่เลี่ยวเทียนติงก็ขี้เกียจจะอธิบาย

ต่อให้บอกความจริงว่าขายหอยนางรมกับหอยสังข์ได้เงินแสน ก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี

"เอาล่ะครับพี่ป้าน้าอา ฟ้าจะมืดแล้ว ผมต้องรีบไปติดกระจกก่อน คืนนี้ยุงชุม เดี๋ยวจะนอนไม่ได้ ขอตัวนะครับ"

เลี่ยวเทียนติงตัดบท แล้วอุ้มกระจกเดินตามอาเล็กไป

พอเจ้าตัวไม่ยอมบอก ชาวบ้านก็ยิ่งมโนไปไกลกว่าเดิม

"พวกเธอเคยได้ยินตำนานหมู่บ้านเราไหม? เขาว่าบรรพบุรุษเราเคยเป็นคนในวัง อพยพหนีภัยสงครามมาอยู่ที่นี่"

"ว่ากันว่าท่านขนสมบัติจากในวังออกมาด้วย แล้วเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งบนเขานู่น"

"ฉันว่านะ... ไอ้เทียนติงมันต้องไปเจอสมบัติบรรพบุรุษเข้าแน่ๆ! ของเก่าเดี๋ยวนี้ราคาแพงจะตาย แจกันใบเดียวขายได้เป็นล้าน!" เฮยซ้อเปิดประเด็นทฤษฎีสมบัติลับ

"เออใช่! ปู่ฉันก็เคยเล่าให้ฟัง! บรรพบุรุษเราเป็นนางในกับองครักษ์ หนีออกมาพร้อมสมบัติ!"

"มิน่าล่ะมันถึงรวยผิดปกติ! ต้องใช่แน่ๆ!"

เลี่ยวเทียนติงหารู้ไม่ว่า การที่เขาไม่ยอมอธิบาย กลับทำให้ชาวบ้านปักใจเชื่อเรื่องสมบัติลับ จนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต และนำภัยมาสู่ตัวโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะจากครอบครัวผู้ใหญ่บ้านที่จ้องจะเล่นงานเขาอยู่แล้ว

"พวกแกนี่วันๆ เอาแต่นินทาชาวบ้าน ไม่ทำมาหากินกันหรือไง?"

"เทียนติงมันจะเจอสมบัติหรือเปล่า มันก็เรื่องของเขา ถึงเจอจริง เขาก็ไม่แบ่งให้พวกแกหรอกย่ะ!"

หยางชุ่ยหัวเก็บเงินเสร็จเรียบร้อย ยัดใส่กระเป๋าจนตุง แล้วเดินเชิดหน้าตะโกนด่าชาวบ้าน ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกลับบ้านไปนับเงินต่ออย่างมีความสุข

"ดูนังบ้านั่นสิ... ได้เงินแค่สี่หมื่นทำเป็นดีใจจนเนื้อเต้น"

"ถ้าเทียนติงเจอสมบัติจริง มูลค่ามันมหาศาลกว่านั้นเยอะ! ตระกูลเลี่ยวกำลังจะกลายเป็นเศรษฐีแล้ว!"

"มิน่าล่ะต้าเหอถึงกล้าตบเมีย ที่แท้ก็เพราะมีหลานรวยคอยหนุนหลังนี่เอง! มีเงินแล้วก็คงไม่ง้อเมียแก่ปากจัดแบบนี้หรอก เตรียมหาเมียใหม่สวยๆ ได้เลย!"

"มีเหตุผลแฮะ... ผู้ชายพอมีเงินก็เปลี่ยนไปทุกคนแหละ ยิ่งเมียร้ายกาจแบบหยางชุ่ยหัว เป็นฉันมีเงินฉันก็ทิ้ง!"

ชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส โดยไม่รู้เลยว่าความจริงเป็นอย่างไร