บทที่ 69 ผู้ใหญ่บ้านจอมปลอม

เฮยซ้อ เจ้าแม่ข่าวลือประจำหมู่บ้าน ทำหน้าที่ของเธอได้อย่างดีเยี่ยม หลังจากออกจากบ้าน เลี่ยวเทียนติง เธอก็เดินสายเล่าข่าวนี้ให้ทุกคนที่พบเจอ

"พี่สาม! รู้ข่าวยัง? ตระกูลเลี่ยวรวยเละแล้วนะ! ไอ้เทียนติงมันดวงดี ไปขุดเจอสมบัติบรรพบุรุษเข้า ตอนนี้อู้ฟู่สุดๆ!"

"ป้าสอง! ได้ยินหรือยัง? ตระกูลเลี่ยวเจอขุมทรัพย์..."

ด้วยความสามารถในการใส่สีตีไข่ของเฮยซ้อ เพียงไม่กี่ชั่วโมง ข่าวลือเรื่องเลี่ยวเทียนติงขุดเจอสมบัติก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านจนรู้กันครึ่งค่อนหมู่บ้าน

"อ้าว... นั่นท่านผู้ใหญ่บ้านนี่นา กำลังเดินตรวจตราหมู่บ้านเหรอคะ?" เฮยซ้อรีบเข้าไปทักทายชายวัยกลางคนท่าทางวางก้าม

เลี่ยวหม่านชาง ผู้มีอิทธิพลอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในหมู่บ้านซานไห่ไม่มีเรื่องไหนที่เล็ดลอดสายตาเขาไปได้

จริงๆ แล้วตำแหน่ง "ผู้ใหญ่บ้าน" ของเขาเป็นเพียงตำแหน่งที่อุปโลกน์ขึ้นเอง สมัยก่อนเขาเคยเป็นผู้ใหญ่บ้านจริงๆ แต่เพราะไปทำร้ายลูกบ้านจนบาดเจ็บสาหัส เลยโดนปลดจากตำแหน่ง

ทางอำเภอจะจัดให้มีการเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ แต่เลี่ยวหม่านชางประกาศกร้าวว่าใครกล้าลงสมัครแข่งกับเขา จะโดนดี

ด้วยความกลัวในอิทธิพลมืด ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านจึงว่างเว้นมาหลายปี แต่ในทางปฏิบัติ เลี่ยวหม่านชางก็ยังคงทำตัวเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด ตัดสินใจทุกเรื่องในหมู่บ้านโดยไม่มีใครกล้าหือ

สิ่งที่ทำให้เขายิ่งใหญ่คับหมู่บ้าน คือลูกชายทั้งสามคนที่เป็นความภาคภูมิใจ

ลูกคนโตและคนรองเรียนจบมหาวิทยาลัย รับราชการมีความก้าวหน้าในระดับอำเภอและจังหวัด มีอำนาจบารมีพอตัว

ส่วนลูกคนเล็ก แม้จะหัวทึบเรียนไม่เก่ง แต่ด้วยเส้นสายของพี่ชายทั้งสอง ทำให้เขาสามารถผูกขาดธุรกิจค้าส่งอาหารทะเลในแถบนี้ จนกลายเป็นเสี่ยใหญ่ผู้ร่ำรวย

เพราะมีลูกชายเป็นแบ็กอัพดีขนาดนี้ ชาวบ้านจึงต้องก้มหัวให้เลี่ยวหม่านชางด้วยความยำเกรง

"ได้ข่าวว่าไอ้ เอ้อร์ไล้จื่อ โดน ไอ้ขี้เมา กระทืบเหรอ? ฉันว่าจะไปดูมันหน่อย พวกนี้สร้างแต่เรื่องให้ฉันปวดหัว ต้องไปอบรมสั่งสอนซะบ้าง" เลี่ยวหม่านชางพูดวางมาด

"ท่านผู้ใหญ่คะ ท่านคงยังไม่รู้เรื่องใหญ่ที่เพิ่งเกิดขึ้นในหมู่บ้านเราใช่ไหมคะ?" เฮยซ้อทำเสียงตื่นเต้น

"เรื่องใหญ่? มีเรื่องอะไรที่ฉันผู้ใหญ่บ้านคนนี้จะไม่รู้?" เลี่ยวหม่านชางเบ้ปาก

"แหม... เรื่องนี้ท่านอาจจะพลาดไปก็ได้นะคะ ท่านรู้ไหมว่าไอ้หนุ่มขี้โรค เลี่ยวเทียนติง น่ะ จู่ๆ ก็ไปขุดเจอของเก่าโบราณ เอาไปขายได้เงินมาเป็นกอบเป็นกำเลยนะ! ตอนนี้ตระกูลเลี่ยวเชิดหน้าชูคอกันใหญ่แล้ว"

"ขนาดไอ้ เลี่ยวต้าเหอ ที่กลัวเมียยิ่งกว่าหนู ยังกล้าลุกขึ้นมาตบ หยางชุ่ยหัว ฉาดใหญ่! ท่านผู้ใหญ่ไม่ได้เห็นกับตา บอกเลยว่ามันส์มาก! ต้าเหอเอาเงินฟาดหน้าเมียจนเมียเอ๋อไปเลยค่ะ!" เฮยซ้อเล่าอย่างออกรส

"รวยแล้ว? ของเก่า?" เลี่ยวหม่านชางตาเป็นประกายวาวโรจน์

"เฮยซ้อ... ไอ้เทียนติงมันพูดเองเหรอว่าเจอของเก่า?"

"ไอ้เด็กนั่นมันเจ้าเล่ห์จะตาย มันไม่ยอมรับตรงๆ หรอกค่ะ แต่ท่านผู้ใหญ่ลองคิดดูสิคะ วันเดียวมันหาเงินมาได้เป็นแสน! ถ้าไม่ได้ขายสมบัติ แล้วมันจะไปเอาเงินมาจากไหน?"

"เป็นแสน? เฮยซ้อเห็นกับตาเลยเหรอ?"

"เห็นเต็มสองตาเลยค่ะ! เมื่อกลางวันมันเพิ่งใช้หนี้เอ้อร์ไล้จื่อไปห้าหมื่นกว่า เมื่อกี้ก็ควักออกมาอีกสี่หมื่นให้ต้าเหอเอาไปปาใส่หน้าเมีย"

"แล้วตอนที่มันปาเงินเสร็จ ฉันแอบชะโงกดูในตะกร้า เห็นยังมีแบงก์แดงๆ เหลืออยู่อีกตั้งหลายปึก! ท่านผู้ใหญ่ลองบวกลบดูสิคะว่ามันเป็นเงินเท่าไหร่?"

"ถ้าท่านไม่เชื่อ ลองไปถามเอ้อร์ไล้จื่อดูก็ได้ค่ะ ว่ามันได้เงินห้าหมื่นจริงหรือเปล่า"

เมื่อเฮยซ้อเดินจากไป สีหน้าของเลี่ยวหม่านชางก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มและเจ้าเล่ห์

"ฮึ! เลี่ยวเทียนติง... ไอ้เด็กเมื่อวานซืน รวยแล้วไม่รู้จักมาคารวะผู้หลักผู้ใหญ่ ช่างไม่รู้ธรรมเนียมเอาซะเลย!"

"ขนาดเรือประมงออกทะเลได้ปลามาเยอะๆ เขายังต้องแบ่งมาเซ่นไหว้ฉันบ้าง แต่นี่เอ็งรวยเปรี้ยงปร้างขนาดนี้ กลับเงียบกริบ ไม่เห็นหัวผู้ใหญ่บ้านอย่างข้าเลยรึ?"

"เด็กมันยังอ่อนหัด... พรุ่งนี้คงต้องไป 'สั่งสอน' มารยาททางสังคมให้มันรู้สำนึกซะหน่อยแล้ว"

"อยากจะอยู่ในหมู่บ้านซานไห่อย่างสงบสุข แต่ไม่รู้จักเข้าหาเลี่ยวหม่านชางคนนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสบาย!"

เลี่ยวหม่านชางแค่นเสียงในลำคอ แล้วเปลี่ยนทิศทางเดินมุ่งหน้าไปบ้านเอ้อร์ไล้จื่อทันที

...

ตัดกลับมาที่บ้านเลี่ยวเทียนติง

หลังจากช่วยกันติดตั้งกระจกจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนก็นั่งพักผ่อน

"หลานรัก... ตอนนี้เอ็งรวยแล้ว อาว่าเรามาฉลองกันหน่อยดีไหม? ดื่มกันสักจอกสองจอก" เลี่ยวต้าเหอเสนอ

ดื่มฉลอง?

เลี่ยวเทียนติงดูออกทันทีว่าอาเล็กไม่ได้อยากฉลอง แต่อยากดื่มย้อมใจเพื่อลืมความทุกข์มากกว่า

"อาอยากดื่มก็จัดไปครับ พี่สะใภ้เซียงเฉ่าก็ยังไม่ได้ทานข้าวเย็นใช่ไหมครับ? อยู่ทานด้วยกันเลยสิครับ"

เซียงเฉ่าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

บ้านชาวประมงไม่เคยขาดแคลนอาหารทะเล

ทุกบ้านจะมีโอ่งน้ำเค็มขังของสดเอาไว้ ทั้งหอยสังข์ หอยหลอด หอยลาย ปลาหมึก มีให้กินตลอดปี

วัตถุดิบพวกนี้ทำง่ายและอร่อยด้วยฝีมือเซียงเฉ่า แป๊บเดียวอาหารทะเลจานเด็ดก็วางเต็มโต๊ะ

"เซียงเฉ่า... เธอทายสิว่าวันนี้ฉันกับเทียนติงไปไหนมา? เราเข้าไปในเกาะกลาง ทะเลวิญญาณหลอน มา!"

เป็นไปตามคาด เลี่ยวต้าเหอดื่มเหล้าเข้าไปไม่กี่แก้วก็เริ่มเมา และเริ่มระบายความในใจ

"อะไรนะ? ทะเลวิญญาณหลอน? อาต้าเหอ... เทียนติง... พวกเธออยากตายเหรอ? ที่นั่นมันอันตรายมากนะ!" เซียงเฉ่าตกใจจนหน้าซีด

"เซียงเฉ่า อย่าตื่นตูมไป เทียนติงบอกว่าไอ้ที่เขาเล่าลือกันว่าผีหลอกวิญญาณหลอนน่ะ เรื่องโกหกทั้งเพ! จริงๆ แล้วมันแค่มีกระแสน้ำวนกับหินโสโครกเยอะ เรือเลยล่มบ่อย"

"แต่ถ้าเรารู้ทางหนีทีไล่ รู้จังหวะน้ำ ก็เข้าไปได้สบายมาก ปลอดภัยหายห่วง!"

"เธอรู้ไหม บนเกาะนั้นมีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น! หอยสังข์ตัวเท่ากำปั้น หอยหลอดตัวอวบๆ เดินเก็บเอาตามชายหาดเหมือนก้มเก็บเงินเลย!"

"หลานชายฉันคนนี้เก่งจริงๆ รู้จักกับเจ้าของภัตตาคารหงยุ่นด้วย เงินที่เอาไปปาหน้าเมียเมื่อกี้ ก็เงินจากการขายหอยนี่แหละ!"

"ต่อไปนี้หลานฉันจะรวยเป็นเศรษฐี! ไอ้ลูกชายคนเล็กของผู้ใหญ่บ้านที่ชอบทำกร่าง เทียบกับหลานฉันไม่ติดฝุ่นหรอก! คอยดูเถอะ อีกไม่นานเทียนติงจะรวยกว่ามันร้อยเท่า!"

เลี่ยวต้าเหอเมามาย พร่ำเพ้อระบายความอัดอั้นตันใจที่โดนกดขี่มานาน จนฟุบหลับไปคาโต๊ะ

"เทียนติง... ทะเลวิญญาณหลอนไม่อันตรายจริงๆ เหรอ?" เซียงเฉ่าถามด้วยแววตามีความหวัง

"จริงครับพี่ ถ้าเรารู้ทางน้ำ ก็ไม่มีอันตรายเลย" เลี่ยวเทียนติงยืนยัน

"งั้น... เทียนติง... เธอช่วยพาพี่ไปที่เกาะนั้นด้วยได้ไหม? พี่จะช่วยเก็บหอยเหมือนอาต้าเหอ พี่ไม่ขอค่าจ้างแพงหรอก ขอแค่ส่วนแบ่งนิดหน่อยพอให้พี่มีข้าวกินก็พอ"

"พี่ตัวคนเดียว ไม่มีรายได้อะไรเลย ไม่รู้จะอยู่รอดได้ยังไง ถ้าพอจะช่วยพี่ได้... พี่ขอร้องนะ"

เซียงเฉ่ามองหน้าเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาเว้าวอนและประหม่า กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ