บทที่ 70 เลี่ยวหม่านชางจอมไถ

มองดู เซียงเฉ่า ที่ทำหน้าตาน่าสงสารดุจลูกนกพลัดหลง ความรู้สึกอยากปกป้องก็พุ่งพล่านขึ้นมาในใจ เลี่ยวเทียนติง

ผู้หญิงสวยและจิตใจดีขนาดนี้ ทำไมชะตาชีวิตถึงได้โหดร้ายนักนะ?

"เทียนติง... ทำไมเงียบไปล่ะ? หรือว่าไม่ได้?" เซียงเฉ่าก้มหน้าต่ำด้วยความเศร้าสร้อย

"พี่สะใภ้เซียงเฉ่า... ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ? แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา"

"เรื่องไปเก็บหอยบนเกาะ ตอนนี้ผมกับอาเล็กสองคนก็พอแล้วครับ"

"แต่ว่า... บนชายหาดของเกาะนั้น มีอาหารทะเลหลากหลายชนิดมาก ทั้งหอยหลอด หอยลาย ปลิงทะเล ตัวเป้งๆ ทั้งนั้น แค่รอน้ำลดก็จับได้ง่ายๆ"

"ตอนนี้ผมยังหาตลาดรองรับของพวกนี้ไม่ได้ ถ้าได้ตลาดเมื่อไหร่ ผมจ้างพี่มาเป็นผู้ช่วยผมแน่นอน" เลี่ยวเทียนติงตอบพร้อมรอยยิ้ม

"ผู้ช่วย? เทียนติงอย่าล้อเล่นสิ พี่ความรู้น้อย จะไปช่วยอะไรเธอได้?" เซียงเฉ่าส่ายหน้าอย่างถ่อมตัว

"พี่เซียงเฉ่า... พี่ไม่รู้หรอกว่าเกาะนั้นมันอุดมสมบูรณ์ขนาดไหน แค่ขุดหาหอยที่ฝังอยู่ในทราย ก็ต้องใช้แรงงานคนเยอะมาก"

"ผมวางแผนไว้ว่า ถ้าหาตลาดได้แล้ว ผมจะจ้างชาวบ้านไปช่วยขุด แล้วผมจะรับซื้อมาขายต่อ"

"ทีนี้มันก็ต้องมีการชั่งน้ำหนัก คัดแยกเกรด จ่ายค่าแรง งานจุกจิกพวกนี้ผมทำคนเดียวไม่ไหวหรอก ผมต้องวิ่งไปติดต่อลูกค้าในเมืองด้วย"

"คิดไปคิดมา คนที่ละเอียดรอบคอบและไว้ใจได้แบบพี่นี่แหละ เหมาะที่สุดที่จะมาช่วยดูแลเรื่องเงินๆ ทองๆ ให้ผม" เลี่ยวเทียนติงอธิบาย

"ถ้าอย่างนั้น... พี่ก็กลายเป็นผู้จัดการฝ่ายการเงินของเธอเลยสิ?" เซียงเฉ่ายิ้มแก้มปริ

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ ผมเลยต้องหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยไง"

หลังจากอิ่มหนำสำราญ เซียงเฉ่าก็ช่วยล้างจานชามเก็บกวาดจนเรียบร้อย แล้วจึงขอตัวกลับบ้าน

เมื่อเซียงเฉ่ากลับไปแล้ว เลี่ยวเทียนติงก็นั่งสมาธิฝึกพลังทันที

แต่เขาก็พบว่า การฝึกที่บ้านนั้น ได้ผลไม่ดีเท่าการฝึกในทะเล

เมื่อลูบจี้หยกรูปมังกรที่อก เลี่ยวเทียนติงก็ตัดสินใจได้ว่า คืนนี้เขาจะไม่นอนที่บ้าน แต่จะไปฝึกพลังในทะเล เพื่อเร่งระดับพลังให้สูงขึ้น

และที่สำคัญ เขาอยากไขความลับของหยกมังกรชิ้นนี้

เสียงหวานใสที่สอนวิชาให้เขา... เธอคือใคร? เป็นวิญญาณของผู้หญิง หรือเป็นเทพธิดา?

อาศัยความมืดพรางตัว เลี่ยวเทียนติงรีบตรงไปยังผาปากอินทรี แล้วกระโดดลงสู่ทะเลเบื้องล่าง

ทันทีที่ร่างกายสัมผัสน้ำทะเล เคล็ดวิชาราชันมังกรก็ทำงานโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกสบายตัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ปลาได้น้ำ... คงรู้สึกแบบนี้สินะ

เลี่ยวเทียนติงใช้เวลาทั้งคืนฝึกฝนอยู่ใต้ทะเล จนกระทั่งแสงแรกของวันจับขอบฟ้า เขาจึงโผล่ขึ้นมาจากน้ำที่ท่าเรือ

หลังจากการฝึกฝนอย่างหนัก เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังปราณในร่างกล้าแข็งขึ้นมาก ทั้งพละกำลังและประสาทสัมผัสทั้งห้า ก็เฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ไอความร้อนระเหยออกจากร่าง เพียงครู่เดียวเสื้อผ้าที่เปียกโชกก็แห้งสนิท

เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ชาวประมงผู้ขยันขันแข็งเริ่มตื่นมาทำกิจวัตรประจำวัน ควันไฟจากการหุงหาอาหารลอยกรุ่นเหนือหลังคาบ้าน

พอเลี่ยวเทียนติงก้าวเท้าเข้าบ้าน ก็เห็น เลี่ยวต้าเหอ ตื่นแล้ว

แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว...

"ไอ้แก่นี่มาทำไม?" เลี่ยวเทียนติงพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ

"เทียนติง! กลับมาแล้วเหรอ? มาดูสิใครมาเยี่ยม? ท่านผู้ใหญ่บ้านมาเยี่ยมแน่ะ! ท่านถามไถ่อาการป่วยของเอ็งด้วยนะ มาสวัสดีท่านเร็ว" เลี่ยวต้าเหอรีบกุลีกุจอ

เลี่ยวหม่านชาง นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยท่าทางวางก้าม คาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก บนโต๊ะมีน้ำชาที่เลี่ยวต้าเหอชงมาเสิร์ฟวางอยู่

ดูท่าทางแล้วราวกับเขาเป็นเจ้าของบ้าน ส่วนเลี่ยวต้าเหอเป็นคนรับใช้

"สวัสดีครับลุงหม่านชาง" เลี่ยวเทียนติงทักทายตามมารยาท

เลี่ยวหม่านชางปรายตามองเลี่ยวเทียนติง แล้วยิ้มมุมปาก

"ไง... เจ้าหนูเทียนติง ดูท่าทางแข็งแรงดีนี่ ถึงขั้นออกไปเดินเล่นแต่เช้ามืดได้แล้ว แสดงว่าหายดีแล้วสินะ? ตระกูลเลี่ยวนี่โชคดีจริงๆ ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ"

"หลายปีมานี้ ฉันคอยเป็นห่วงบ้านเอ็งมาตลอด ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครลำบากเท่าบ้านเอ็งแล้ว พอเอ็งหายป่วย พ่อแม่เอ็งจะได้เบาแรงลงสักที"

เป็นห่วง? ตอแหลชัดๆ! ตั้งแต่เกิดมา ฉันยังไม่เคยเห็นแกโผล่หัวมาที่บ้านสักครั้ง กลัวความจนความซวยจะกระเด็นไปติดตัวล่ะสิ วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง?

เลี่ยวเทียนติงด่าในใจ แต่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม

"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ"

"เทียนติง ได้ข่าวว่าเอ็งไปเจอของเก่ามาเหรอ? เป็นของอะไรล่ะ?" เลี่ยวหม่านชางถามเข้าประเด็น

"ท่านผู้ใหญ่ครับ อย่าไปฟังชาวบ้านเขาลือกันไปเรื่อย ผมจะไปหาของเก่ามาจากไหนครับ?" เลี่ยวเทียนติงปฏิเสธทันควัน

เขาพอจะเดาออกแล้วว่าไอ้แก่นี่มาทำไม

อาศัยบารมีลูกชายสามคน เลี่ยวหม่านชางทำตัวเป็นมาเฟียประจำหมู่บ้าน ใครได้ดี ใครรวยขึ้นมา เป็นต้องโดน "รีดไถ"

ไม่ว่าจะเป็นคนที่ไปทำงานในเมืองแล้วกลับมา หรือชาวประมงที่จับปลาได้เยอะเป็นพิเศษ

ถ้ากลับมาถึงหมู่บ้านซานไห่แล้วไม่ "เซ่นไหว้" เลี่ยวหม่านชาง ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข

"เทียนติง... เอ็งจะเข้าเมืองเมื่อไหร่? บุหรี่ที่บ้านฉันหมดพอดี ถ้าเอ็งไปช่วยซื้อกลับมาให้สักสองคอตตอนนะ รู้ใช่ไหมว่าฉันสูบยี่ห้ออะไร?" เลี่ยวหม่านชางสั่งหน้าตาเฉย

"เทียนติง! ลุงหม่านชางแกสูบแต่ชุงฮวานะ อย่าลืมซื้อมาให้แกล่ะ!" เลี่ยวต้าเหอกลัวหลานจะไม่รู้เรื่อง รีบกระซิบบอก

"อ้อ... เดี๋ยวเมียฉันคงทำกับข้าวเสร็จแล้ว ฉันกลับไปกินข้าวก่อนนะ อย่าลืมล่ะ บุหรี่สองคอตตอน"

เลี่ยวหม่านชางลุกขึ้น เตรียมจะเดินออกจากบ้าน

"ลุงหม่านชางครับ ชุงฮวาสองคอตตอนราคาก็เป็นพันอยู่นะครับ ฝากซื้อไม่มีปัญหา แต่ลุงลืมให้เงินหรือเปล่าครับ?" เลี่ยวเทียนติงทักท้วงเสียงเรียบ

"เทียนติง! เอ็งพูดบ้าอะไรเนี่ย? ซื้อบุหรี่ให้ผู้ใหญ่บ้านแค่นี้จะเอาเงินทำไม? พี่หม่านชาง... อย่าถือสาเด็กมันเลยนะครับ มันยังเด็ก ไม่รู้ความ" เลี่ยวต้าเหอหน้าซีด รีบแก้ตัวแทนหลาน

เลี่ยวหม่านชางชะงักฝีเท้า หันขวับมามองเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาเย็นชา

"เจ้าหนูเทียนติง... เอ็งยังเด็ก อาจจะไม่รู้กฎหมาย การค้าขายโบราณวัตถุโดยไม่ได้รับอนุญาต มันผิดกฎหมายนะ เงินน่ะใครๆ ก็อยากได้ แต่ต้องจำไว้ว่า... เงินบางอย่างกินคนเดียวไม่ได้ เข้าใจไหม?" เลี่ยวหม่านชางขู่เสียงเย็น

"ลุงหม่านชาง ผมไม่เข้าใจจริงๆ ครับว่า 'เงินกินคนเดียวไม่ได้' มันหมายความว่ายังไง? เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมหามา มันบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" เลี่ยวเทียนติงตอบโต้

"เทียนติง..." เลี่ยวต้าเหอเหงื่อแตกพลั่ก

"ฮึ! ปากดีนักนะ! เลี่ยวเทียนติง... เอ็งคิดจะลองดีกับฉันเหรอ? เชื่อไหมว่าแค่ฉันโทรศัพท์กริ๊งเดียว ตำรวจจะแห่มาที่นี่ทันที"

"เอ็งหาเงินแสนได้ในวันเดียวเนี่ยนะบริสุทธิ์? ถ้าเอ็งยังไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่แบบนี้ ก็อย่าหาว่าลุงใจร้ายก็แล้วกัน!" เลี่ยวหม่านชางขู่ฟ่อ