บทที่ 71 ใครคือราชาแห่งหมู่บ้านซานไห่

"ท่านผู้ใหญ่ครับ ท่าน..."

เมื่อเห็นว่า เลี่ยวหม่านชาง โกรธจริงจัง เลี่ยวต้าเหอ ก็หน้าซีดเผือด รีบจะเข้าไปขอโทษขอโพย แต่ เลี่ยวเทียนติง ยกมือห้ามไว้เสียก่อน

"ลุงหม่านชาง นี่ลุงขู่ผมเหรอ?" เลี่ยวเทียนติงแค่นหัวเราะ

"ขู่เหรอ? เทียนติงเอ๋ย... เอ็งยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจโลก ในหมู่บ้านซานไห่นี้ ใครเป็นไพ่คิง ใครเป็นไพ่โจ๊กเกอร์ เอ็งน่าจะรู้ดี อย่าคิดว่ามีเงินแค่เศษสตางค์แล้วจะมาทำหยิ่งผยองใส่ข้าได้"

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ ในหมู่บ้านนี้ ถ้าเอ็งไม่เห็นหัวข้า เอ็งกับตระกูลเลี่ยวก็เตรียมตัวหาความสุขไม่ได้ตลอดชีวิต!"

"เลี่ยวหม่านชาง! ฟังให้ชัดๆ นะ! ฉันเลี่ยวเทียนติงไม่กลัวคำขู่กระจอกๆ ของแก! เลิกทำตัวเป็นเจ้าพ่อประจำหมู่บ้านได้แล้ว! ตอนที่ฉันเคารพแก ฉันก็เรียกว่าลุง แต่ถ้าแกทำตัวไม่น่าเคารพ แกก็เป็นแค่หมาแก่ตัวหนึ่ง!"

"แกคิดว่ามีลูกชายสามคนเป็นแบ็กแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ? เรียกพวกมันมาสิ! ขนมาให้หมดทั้งตระกูลเลย! ดูซิว่าฉันจะกลัวไหม!"

เลี่ยวเทียนติงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างไม่มีกั๊ก เขาเกลียดขี้หน้าครอบครัวนี้มานานแล้ว ชาวบ้านโดนพวกมันกดขี่ข่มเหงจนหัวหด แต่เขาจะไม่ยอมอีกต่อไป

ด้วยพลังแห่งราชันมังกรที่ไหลเวียนในกาย เขาไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้หมาหมู่พวกนี้อีกแล้ว

"เลี่ยวเทียนติง! มึงกล้าพูดแบบนี้กับกูอีกทีซิ?"

เลี่ยวหม่านชางที่เคยชินกับการเป็นราชาของหมู่บ้าน ไม่เคยโดนใครด่าต่อหน้าแบบนี้มาก่อน โกรธจนควันออกหู

"เลี่ยวหม่านชาง! ฉันเห็นแก่ที่แกแก่แล้วนะ เลยยังพูดดีด้วย ตอนนี้ไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ! บ้านฉันไม่ต้อนรับ! ไป๊!"

เลี่ยวเทียนติงตวาดลั่น ดวงตาฉายแววอำมหิตน่าสะพรึงกลัว

เคล็ดวิชาราชันมังกรทำงานโดยอัตโนมัติ ปลดปล่อยรังสีอำมหิตของมังกรผู้ยิ่งใหญ่ออกมากดดัน

เลี่ยวหม่านชางที่ไม่เคยเจอแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้ ขาแข้งอ่อนยวบยาบ ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

แต่โชคร้าย ขาไปสะดุดธรณีประตูพอดี

"โครม!"

เลี่ยวหม่านชางหงายท้องตึง กลิ้งหลุนๆ เป็นเต่าหงายท้อง

"โอ๊ย!"

"ท่านผู้ใหญ่! เป็นอะไรไหมครับ?" เลี่ยวต้าเหอตกใจสุดขีด รีบจะเข้าไปพยุง แต่เลี่ยวเทียนติงดึงแขนไว้

"ปล่อยมัน! เลี่ยวหม่านชาง มีปัญญาแค่นี้ก็งัดออกมาให้หมด! ฉันรับได้ทุกกระบวนท่า!"

เมื่อกี้เลี่ยวหม่านชางตกใจจนเสียท่า แต่พอล้มลงก็หลุดพ้นจากรัศมีกดดันพอดี

เขาลุกขึ้นมาด้วยความทุลักทุเล หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความอับอายและเคียดแค้น ชี้หน้าด่าเลี่ยวเทียนติง

"เลี่ยวเทียนติง! ไอ้เด็กเวร! มึงจำคำพูดวันนี้ไว้ให้ดีนะ! มึงจะต้องเสียใจ! กูจะทำให้มึงต้องคลานเข่ามาขอขมากู!"

"ไอ้แก่! ยังไม่ไปอีก! จะให้ฉันเอาไม้กวาดไล่ตีเหมือนหมาไหม?" เลี่ยวเทียนติงคว้าไม้กวาดทำท่าจะฟาด

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง! กล้าลองดีกับข้า ในหมู่บ้านนี้ยังไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับข้า มึงจะต้องชดใช้!"

เลี่ยวหม่านชางวิ่งหนีออกจากบ้านเลี่ยวเทียนติงอย่างทุลักทุเล สวนทางกับ เซียงเฉ่า ที่กำลังยกชามบะหมี่เข้ามาพอดี

"ลุงหม่านชาง... เป็นอะไรไปคะ?" เซียงเฉ่าถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของผู้ใหญ่บ้าน

"ฮึ!"

เลี่ยวหม่านชางมองชามบะหมี่ทะเลร้อนๆ ในมือเซียงเฉ่า แล้วแค่นเสียง

"ไปบอกไอ้เทียนติงนะ ให้มันรีบๆ มีความสุขซะ เพราะมันจะมีความสุขได้อีกไม่กี่วันหรอก! กล้าหักหน้าเลี่ยวหม่านชาง อย่าหวังจะได้อยู่ในหมู่บ้านนี้อย่างสงบสุข!"

พูดทิ้งท้ายด้วยความอาฆาต เลี่ยวหม่านชางก็เดินกระแทกเท้าจากไป

เซียงเฉ่าหน้าซีดเผือด

เทียนติงไปทำอะไรให้เลี่ยวหม่านชางโกรธขนาดนี้?

เธอรีบวิ่งเข้าบ้านด้วยความเป็นห่วง

"เทียนติง! เธอไปทำอะไรให้ลุงหม่านชางโกรธ? เธอรู้ไหมว่าเธอแกว่งเท้าหาเสี้ยนแล้วนะ! ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลนี้กัดไม่ปล่อย!"

"นั่นสิเทียนติง! แค่บุหรี่สองคอตตอนพันกว่าหยวน ซื้อให้แกไปก็จบเรื่องแล้ว! ตอนนี้เรื่องบานปลายไปใหญ่ แกเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น รับรองแกไม่ปล่อยเอ็งไว้แน่!" เลี่ยวต้าเหอกลุ้มใจจนแทบจะร้องไห้

"ปล่อยไม่ปล่อยก็ต้องปล่อย! ในสายตาผม ไอ้แก่นั่นกับลูกชายสามตัว ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกอันธพาลข้างถนนอย่างเอ้อร์ไล้จื่อหรอกครับ! ถ้าฉลาดพอก็อย่ามายุ่งกับผม!" เลี่ยวเทียนติงตอบเสียงเข้ม แววตามั่นคง

"เทียนติง... เธอ..."

"เทียนติง... คิดดูอีกทีเถอะ ยอมๆ แกไปหน่อยไม่ได้เหรอ?" เซียงเฉ่าพยายามเกลี้ยกล่อม

"พอเถอะครับ อาเล็ก พี่เซียงเฉ่า ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร ตระกูลเลี่ยวหม่านชางทำอะไรผมไม่ได้หรอก"

"โห... หอมจัง! พี่เซียงเฉ่าทำบะหมี่ทะเลเหรอครับ? ไม่ได้กินฝีมือพี่ตั้งนาน น้ำลายไหลเลย!"

เลี่ยวเทียนติงตัดบท เปลี่ยนเรื่องคุยหน้าตาเฉย แย่งชามบะหมี่ไปกินอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เลี่ยวต้าเหอกับเซียงเฉ่ามองหน้ากันอย่างอ่อนใจ ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

...

"ตาแก่! ไปไหนมาแต่เช้า? มากินข้าวเร็ว เดี๋ยวข้าวต้มเย็นหมด" หวังซิ่วอวิ๋น เมียเลี่ยวหม่านชางร้องเรียก

แม้จะอายุหกสิบกว่าแล้ว แต่หวังซิ่วอวิ๋นยังแต่งหน้าจัดจ้าน แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด พยายามรักษาหุ่นอย่างดี ดูออกเลยว่าสมัยสาวๆ คงสวยไม่เบา

"กิน! กิน! กิน! จะกินลงได้ไงวะ? อิ่มจนจุกอกตายอยู่แล้ว! โดนเด็กมันขี่คอขี้รดหัวขนาดนี้!" เลี่ยวหม่านชางตะคอก

"เป็นบ้าอะไรแต่เช้าเนี่ย? ในหมู่บ้านนี้ใครกล้าทำให้คุณโกรธขนาดนี้? บอกมาสิ เดี๋ยวแม่จะไปตบสั่งสอนให้คว่ำเลย!" หวังซิ่วอวิ๋นเท้าสะเอวอย่างนักเลง

ผัวเมียคู่นี้ศีลเสมอกันจริงๆ กร่างคับหมู่บ้านจนไม่มีใครกล้าตอแย

"ก็ไอ้เด็กเวร เลี่ยวเทียนติง น่ะสิ! มันไปขุดสมบัติมาขายได้เงินเป็นแสน ฉันแค่จะให้มันซื้อบุหรี่มาฝากสักสองคอตตอน มันไม่ให้ไม่พอ ยังเอาไม้กวาดไล่ตีฉันอีก! มันน่านัก!"

"เลี่ยวเทียนติง? ไอ้เด็กขี้โรคนั่นน่ะนะ? เมื่อวานหลานเขยฉัน เอ้อร์ไล้จื่อ ก็เพิ่งโดนมันเล่นงานจนเจ็บตัว ฉันยังกะว่าจะไปจัดการมันอยู่พอดี"

"นี่มันกล้าหักหน้าคุณอีกเหรอ? มันไปเอาความกล้ามาจากไหน? นึกว่าเป็นคนป่วยใกล้ตายแล้วใครๆ ก็ต้องสงสารเหรอ?"

"มันคงไม่รู้สินะว่า ในหมู่บ้านซานไห่นี้ ใครคือ ราชา ตัวจริง!" หวังซิ่วอวิ๋นแสยะยิ้มอำมหิต