บทที่ 72 เลี่ยวเทียนติง ไอ้ขี้โรคนั่นคิดจะปฏิวัติเหรอ?

"แล้วคุณยังรออะไรอยู่ล่ะ? รีบโทรหาลูกสิ! คนเป็นพ่อโดนเด็กเมื่อวานซืนขี่คอขี้รดหัวขนาดนี้แล้ว!"

"ไอ้ลูกสามคนนี้นะ วันๆ เอาแต่เสวยสุขข้างนอก พ่อแม่โดนรังแกอยู่บ้านนอก ไม่เคยสนใจไยดีกันบ้างเลย!" เลี่ยวหม่านชาง บ่นด้วยความคับแค้นใจ

"บ่นอะไรนักหนา? ลูกเรากตัญญูแค่ไหนคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ? ตระกูลเลี่ยวของเราเป็นราชาของหมู่บ้านซานไห่ ก็เพราะบารมีลูกๆ ทั้งนั้น"

"ไอ้ เลี่ยวเทียนติง นั่นมันรนหาที่ตายเอง ยังไม่ทันสิ้นกลิ่นน้ำนมก็ริอ่านจะมางัดข้อกับเรา"

"เดี๋ยวฉันจะโทรหา เจ้าสาม (เลี่ยวซิงข่าย) เอง คอยดูนะ ตระกูลเลี่ยวเทียนติงจะต้องคลานเข่ามาขอขมาเราถึงหน้าบ้าน!"

หวังซิ่วอวิ๋น พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้อผลไม้รุ่นล่าสุดราคาเหยียบหมื่นขึ้นมาโชว์ เป็นของขวัญที่ลูกชายซื้อให้ ซึ่งเธอชอบเอาไปอวดชาวบ้านบ่อยๆ

"ตู้ด... ตู้ด..."

เสียงรอสายดังอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงดัดจริตรับสาย

"ฮัลโหล... ใครคะเนี่ย? โทรมาแต่เช้า รบกวนคนจะหลับจะนอน"

"เธอเป็นใคร? หงหง หรือ ชุ่ยชุ่ย? โทรศัพท์ลูกชายฉันไปอยู่ที่เธอได้ยังไง? ไปปลุกไอ้ลูกตัวดีมารับสายเดี๋ยวนี้! บอกว่าแม่มีเรื่องด่วน!" หวังซิ่วอวิ๋นสั่งเสียงเขียว

"อ๋อ... คุณแม่เหรอคะ หนูชื่อ ชิงชิง ค่ะ เป็นแฟนคนปัจจุบันของพี่ข่าย พี่ข่ายเล่าเรื่องคุณแม่ให้ฟังบ่อยๆ บอกว่าถ้าว่างจะพาหนูไปไหว้คุณแม่ด้วยค่ะ"

"รีบไปตามอาข่ายมารับสาย! ฉันมีธุระ!" หวังซิ่วอวิ๋นตัดบทอย่างรำคาญ

"ไอ้ลูกเวรนี่! ไม่รู้จักหาเมียเป็นตัวเป็นตนสักที เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แม่เมื่อไหร่จะได้อุ้มหลานกับเขาสักที!" หวังซิ่วอวิ๋นหันไปบ่นกับผัว

"เลือดพ่อมันแรง! ก็คุณนั่นแหละตามใจมันจนเสียคน!" เลี่ยวหม่านชางโบ้ยความผิดหน้าตาเฉย

สักพัก ปลายสายก็มีเสียงงัวเงียของผู้ชายดังขึ้น

"แม่... โทรมาทำไมแต่เช้า? ผมยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย" เลี่ยวซิงข่ายบ่นอุบ

"ไอ้ลูกบ้า! ยังมีหน้ามานอนอีก! รู้ไหมว่าพ่อแม่แกโดนคนในหมู่บ้านรังแกจนแทบไม่มีที่ยืนแล้ว!"

"แม้แต่ไอ้เลี่ยวเทียนติง ก็ยังกล้าปีนเกลียวกับพ่อแก ถึงขนาดเอาไม้กวาดไล่ตีพ่อแกออกจากบ้าน! แกยังจะนอนอยู่อีกเหรอ?"

"รีบกลับมาจัดการเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นแม่จะโทรฟ้องพี่ใหญ่กับพี่รอง ให้มาจัดการแกแทน!"

"แม่ว่าไงนะ? เลี่ยวเทียนติง? ไอ้ขี้โรคที่วันๆ เอาแต่นอนซมคนนั้นน่ะนะ? มันไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนถึงกล้าตบตีพ่อ?" เลี่ยวซิงข่ายถามด้วยความงุนงง

"ก็พวก เอ้อร์ไล้จื่อ ไอ้ขี้เมา กับ เจ้าลาสอง ลูกน้องแกไง! ใช้ไม่ได้เรื่องสักคน! จะให้ไปทวงหนี้เลี่ยวเทียนติง ดันกัดกันเองซะงั้น!"

"ตอนนี้เอ้อร์ไล้จื่อนอนเดี้ยงติดเตียง เจ้าลาสองก็โดน เจ้าดำ หมาบ้านเรากัดจนลุกไม่ขึ้น ส่วนไอ้ขี้เมาก็เมาหัวราน้ำ!"

"พึ่งพาอะไรไม่ได้สักอย่าง! แกต้องกลับมาจัดการเอง เดี๋ยวนี้!"

หวังซิ่วอวิ๋นบ่นยาวเหยียด แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเรื่องซวยๆ ถึงประดังเข้ามาพร้อมกันแบบนี้ และทุกคนที่ซวยก็ดันเกี่ยวข้องกับเลี่ยวเทียนติงทั้งนั้น?

"เอ้อร์ไล้จื่อกับไอ้ขี้เมาตีก่อนเอง? หมู่บ้านเราเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย? แล้วเลี่ยวเทียนติงมันเอาความกล้ามาจากไหนถึงกล้าหือกับเรา?" เลี่ยวซิงข่ายยังคงสับสน

"เอาโทรศัพท์มานี่! ผู้หญิงคุยไม่รู้เรื่อง!"

เลี่ยวหม่านชางทนไม่ไหว แย่งโทรศัพท์จากมือเมียมาคุยเอง

"ไอ้สาม! ฟังพ่อนะ... ไอ้เลี่ยวเทียนติงมันไปขุดเจอสมบัติอะไรสักอย่างมา ขายได้เงินเป็นแสน!"

"ตอนนี้มันมีเงินแล้วมันเลยกร่าง ไม่เห็นหัวพ่อมันแล้ว!"

"มันประกาศกร้าวว่า ต่อให้พวกแกสามพี่น้องกลับมาพร้อมกัน มันก็จะจัดการให้เรียบ!"

"เชี่ยเอ๊ย! มันคิดจะกบฏหรือไงวะ? มีเงินแค่นี้ทำซ่างั้นเหรอ? พ่อ... ที่ว่ามันเจอสมบัตินี่เรื่องจริงเหรอ? หมู่บ้านกันดารแบบนั้นจะมีของมีค่าอะไร?" เลี่ยวซิงข่ายถามด้วยความสงสัย

"ไอ้โง่! แกไม่รู้ประวัติหมู่บ้านเราหรือไง? ปู่แกเคยเล่าให้ฟังว่า บรรพบุรุษเราเป็นข้าราชบริพารในวัง อพยพหนีภัยมาอยู่ที่นี่พร้อมกับสมบัติมากมายจากในวัง!"

"แต่สมบัติพวกนั้นถูกซ่อนไว้ในถ้ำสักแห่งบนเขา แล้วไอ้เลี่ยวเทียนติงมันคงไปเจอเข้าโดยบังเอิญ ถึงได้รวยข้ามคืนแบบนี้ไง!" เลี่ยวหม่านชางใส่อารมณ์

"พ่อ... ถ้างั้นก็หมายความว่า... มันอาจจะไม่ได้เจอแค่ชิ้นเดียว แต่อาจจะเจอทั้งกรุเลยสิ?" เลี่ยวซิงข่ายตาเป็นประกาย

"ผมเคยไปงานประมูลของเก่ากับเพื่อนมา ของเก่าเดี๋ยวนี้ราคาแพงหูฉี่! แค่ชามแตกๆ ใบเดียว ถ้าเป็นของเก่าแท้ๆ ขายได้เป็นล้านเลยนะพ่อ!"

"นั่นแหละที่พ่อสงสัย! ถ้ามันเจอทั้งกรุจริงๆ... พวกเราเตรียมตัวรวยเละได้เลย!" เลี่ยวหม่านชางเริ่มฝันหวาน

"พ่อ... เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกพี่ใหญ่กับพี่รองนะ" เลี่ยวซิงข่ายกระซิบเสียงเครียด

"ในหมู่บ้านซานไห่ ตระกูลเราเป็นใหญ่ที่สุด ถ้ามีสมบัติจริง มันก็ควรจะเป็นของตระกูลเรา ไม่ใช่ของไอ้เด็กแซ่เลี่ยวหางแถวนั่น!"

"แต่ถ้าให้พี่ใหญ่กับพี่รองเข้ามายุ่ง เรื่องมันจะแดงไปถึงทางการ เผลอๆ ต้องส่งมอบให้รัฐบาล เราจะอดกันหมด!"

"เราต้องเล่นนอกเกม! บีบให้ไอ้เทียนติงมันคายสมบัติออกมาให้เราเงียบๆ!"

"สมแล้วที่เป็นลูกพ่อ! หัวไวจริงๆ!" เลี่ยวหม่านชางหัวเราะชอบใจ

"ใช่ๆ... ต้องเล่นงานมันแบบเงียบๆ อย่าให้ใครรู้"

"พ่อมั่นใจนะว่ามันเจอสมบัติจริง?" เลี่ยวซิงข่ายถามย้ำ

"มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์! ไอ้เด็กขี้โรคนั่น บ้านจนกรอบขนาดนั้น ถ้าไม่เจอสมบัติ จะเอาเงินแสนมาจากไหน?"

"เฮยซ้อบอกว่าเมื่อวานวันเดียว มันควักเงินสดออกมาจ่ายคนนู้นคนนี้รวมแล้วแสนกว่าหยวน! มันไปเอาเงินมาจากไหนถ้าไม่ใช่ขายสมบัติ?"

"โอเคพ่อ! ผมรู้แล้วว่าจะต้องทำยังไง!"

"คืนนี้ผมจะกลับบ้าน! พ่อคอยดูฝีมือลูกชายคนนี้ได้เลย ผมจะทำให้ไอ้เด็กเวรนั่นคายสมบัติออกมาให้หมด แล้วจะทำให้มันรู้ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของหมู่บ้านซานไห่!"

เลี่ยวซิงข่ายแสยะยิ้มชั่วร้าย แผนการปล้นสมบัติอันดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ