บทที่ 73 รวยเละอีกแล้ว

"อร่อยสุดยอด! พี่เซียงเฉ่าทำบะหมี่ทะเลยังไงครับเนี่ย ทำไมอร่อยแบบนี้?" เลี่ยวต้าเหอ ซดน้ำซุปจนเกลี้ยงชาม เอ่ยชมไม่ขาดปาก

เลี่ยวเทียนติง เองก็เช่นกัน ทั้งสองคนฟาดบะหมี่ชามโตเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุขและความอิ่มเอม

"ฝีมือพี่สะใภ้เซียงเฉ่านี่ระดับเทพจริงๆ ครับ ทำอะไรก็อร่อยไปหมด" เลี่ยวเทียนติงเสริม

พอโดนสองหนุ่มชมเปราะ เซียงเฉ่า ก็หน้าแดงด้วยความขัดเขิน

"แหม... ก็แค่บะหมี่ทะเลธรรมดาๆ เองจ้ะ วัตถุดิบก็ไม่ครบ มีแต่ของที่พี่ไปหาตามชายหาดมาได้ ถ้ามีวัตถุดิบครบเครื่องกว่านี้ คงอร่อยกว่านี้อีกจ้ะ"

"วัตถุดิบไม่ครบ? เทียนติง วันนี้เราจะไปที่เกาะนั้นอีกไหม? ที่นั่นของทะเลเพียบเลยนะ ถ้าขนกลับมาเยอะๆ ให้เซียงเฉ่าทำอาหารให้กิน คงฟินน่าดู!" เลี่ยวต้าเหอตาเป็นประกาย

"แน่นอนครับอา เราต้องไปดูลาดเลาอยู่แล้ว ช่วงนี้น้ำลงพอดี ไปดูซิว่ามีของดีอะไรเกยตื้นอยู่บ้าง" เลี่ยวเทียนติงยิ้มตอบ

หลังจากเซียงเฉ่าเก็บล้างทำความสะอาดเรียบร้อย เลี่ยวเทียนติงกับเลี่ยวต้าเหอก็แบกตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่มุ่งหน้าไปที่ท่าเรือ

มองดูเรือประมงลำน้อยของอาเล็ก เลี่ยวเทียนติงก็พึมพำเบาๆ

"เรือลำนี้ใช้แก้ขัดไปก่อนก็พอได้ แต่มันเล็กเกินไปหน่อย เดี๋ยวอีกไม่กี่วันตอนไปหาน้องเล็ก คงต้องหาซื้อเรือลำใหม่สักลำ"

"หา! เทียนติง เอ็งคิดอะไรอยู่? เรืออาลำแค่นี้ก็พอใช้แล้ว จะซื้อเรือลำใหญ่ทำไม? ลำนึงตั้งหลายแสน หรืออาจจะเป็นล้าน เอ็งต้องขายหอยสังข์กี่ตันถึงจะพอซื้อ?"

"เรืออาถึงจะเล็ก แต่ถ้าขยันวิ่งหน่อย วันนึงหลายรอบก็ขนของได้เยอะเหมือนกันนะ" เลี่ยวต้าเหอค้านหัวชนฝา

สำหรับเขา เงินล้านเป็นเรื่องไกลตัวที่เกินเอื้อม แค่คิดยังไม่กล้า

เลี่ยวเทียนติงไม่ได้เถียง แต่ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

อาเล็กเอ๋ยอาเล็ก... อาไม่รู้หรอกว่าหลานชายคนนี้มีความสามารถขนาดไหน เงินแค่ล้านสองล้าน จิ๊บจ๊อยน่า!

เสียงเครื่องยนต์เรือดังกระหึ่ม พาเรือลำน้อยพุ่งทะยานแหวกคลื่นมุ่งหน้าสู่ทะเลกว้าง

เมื่อเข้าใกล้เขต ทะเลวิญญาณหลอน เลี่ยวต้าเหอที่ทำหน้าที่ขับเรือก็เริ่มเกร็งขึ้นมาทันที

แม้จะเคยเข้ามาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ความน่าสะพรึงกลัวของน่านน้ำแห่งนี้ก็ยังทำให้เขาอดหวาดหวั่นไม่ได้

"อาเล็กครับ อีกสามสิบเมตรข้างหน้า เลี้ยวซ้ายนะครับ"

เลี่ยวเทียนติงใช้ ปราณมังกร สำรวจใต้ทะเล ทำให้เขารู้เห็นทุกอย่างราวกับมีแผนที่นำทาง

คนอื่นต่อให้มีเครื่องโซนาร์ราคาแพง ก็อาจจะไม่รอดพ้นจากหายนะในน่านน้ำนี้

เพราะภูมิประเทศใต้น้ำที่นี่ซับซ้อนมาก หินโสโครกแหลมคม และกระแสน้ำวนที่เชี่ยวกรากไร้ทิศทางที่แน่นอน คือกับดักมรณะ

แต่สำหรับเลี่ยวเทียนติง นี่คือปราการธรรมชาติชั้นยอด ที่จะทำให้ ทะเลวิญญาณหลอน และเกาะลึกลับแห่งนี้ กลายเป็นอาณาจักรส่วนตัวและขุมทรัพย์มหาศาลของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เลี่ยวต้าเหอปฏิบัติตามคำสั่งหลานชายอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งเรือเข้าเทียบฝั่งเกาะได้อย่างปลอดภัย เขาถึงกับถอนหายใจโล่งอกและตื่นเต้นสุดขีด

"เทียนติง! เอ็งนี่มันอัจฉริยะชัดๆ! รู้ตำแหน่งอันตรายทุกจุดได้ยังไงวะเนี่ย? สุดยอดจริงๆ!"

ขณะที่เลี่ยวต้าเหอกำลังผูกเชือกเรือ เลี่ยวเทียนติงกลับจ้องมองไปที่จุดหนึ่งบนชายหาดซึ่งห่างออกไปไม่ไกล

"เทียนติง มองอะไรอยู่น่ะ?" เลี่ยวต้าเหอถามด้วยความสงสัย

"อาเล็กครับ... วันนี้เรารวยเละอีกแล้ว! ตามผมมาเร็ว!"

ด้วยประสาทสัมผัสที่เหนือมนุษย์ เลี่ยวเทียนติงเห็นสิ่งที่คนธรรมดามองไม่เห็น

"อาเล็ก รีบตามมา!"

เลี่ยวเทียนติงคว้าตะกร้าแล้ววิ่งนำไป

เลี่ยวต้าเหอรีบวิ่งตามด้วยความตื่นเต้น อยากรู้ว่าหลานชายเจออะไรดีๆ

"คุณพระช่วย! นี่มัน... ปลิงทะเล? เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

พอไปถึงจุดหมาย เลี่ยวต้าเหอก็ต้องตะลึงกับภาพตรงหน้า

บนหาดทรายสีขาวสะอาด มีสิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายหนอนตัวอวบอ้วนสีชมพูระเรื่อ กองเกลื่อนกลาดนับไม่ถ้วน ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด

ถ้าคนไม่รู้จักอาจจะขยะแขยง แต่สำหรับชาวประมงอย่างเลี่ยวต้าเหอ นี่คือกองเงินกองทองชัดๆ!

"แม่เจ้าโว้ย! รวยแล้ว! รวยแล้ว! ปลิงทะเลเยอะขนาดนี้ ขายได้เป็นแสนแน่ๆ เทียนติง!" เลี่ยวต้าเหอเสียงสั่นด้วยความดีใจ

ปลิงทะเลหรือหนอนทะเลเป็นอาหารทะเลที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก รสชาติอร่อย และเป็นที่นิยมอย่างมาก

ตัวที่เห็นอยู่นี้ อวบอ้วนสมบูรณ์ ขนาดประมาณ 15-30 เซนติเมตร ถือเป็นเกรดพรีเมียม

ถ้าขายส่งในตลาดปลาก็ตกกิโลละประมาณ 50 หยวน

แต่กองมหึมาตรงหน้านี้ กะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะมีเป็นพันกิโล!

ถ้าขายให้ภัตตาคารหงยุ่น ราคาน่าจะอัพขึ้นไปอีก

มูลค่าน่าจะทะลุแสนหยวนแน่นอน!

"อาเล็ก! ยืนบื้ออยู่ทำไมครับ? รีบเก็บเร็ว! มันกำลังจะมุดทรายหนีแล้ว!"

เลี่ยวเทียนติงเตือนสติ เพราะปลิงทะเลพวกนี้เริ่มขยับตัวมุดลงทรายหนีความแห้งแล้ง

"เออใช่! อย่าหนีนะเจ้าเงินทองของข้า!"

เลี่ยวต้าเหอรีบกระโจนเข้าใส่ กวาดปลิงทะเลลงตะกร้ามือเป็นระวิง

เลี่ยวเทียนติงก็ช่วยเก็บอย่างขะมักเขม้น

สองอาหลานช่วยกันโกยสมบัติจากธรรมชาติอย่างสนุกสนาน

เพียงแค่ชั่วโมงเดียว ปลิงทะเลกว่าพันห้าร้อยกิโลกรัมก็ถูกเก็บจนเกลี้ยงหาด บรรจุเต็มสามตะกร้ายักษ์

"เทียนติง... ของพวกนี้อย่างน้อยๆ ก็พันห้าร้อยโล ขายได้เป็นแสนแน่ๆ!" เลี่ยวต้าเหอยิ้มแก้มปริ

"ผมยังไม่รู้ราคาที่แน่นอนครับ ต้องโทรเช็กก่อนว่าภัตตาคารหงยุ่นจะรับซื้อหมดไหม และให้ราคาเท่าไหร่"

เลี่ยวเทียนติงหยิบโทรศัพท์ออกมา โชคดีที่สัญญาณยังพอมีขีดนึง น่าจะพอโทรออกได้