บทที่ 74 หาเงินมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

ณ ภัตตาคารหงยุ่น ในห้องทำงานของ หยางรุ่ยเสวี่ย

หยางรุ่ยเสวี่ยเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า นวดขมับเบาๆ คลายเครียด

ตั้งแต่เปิดตัวเมนูหอยนางรมและหอยสังข์สูตรเด็ด งานของเธอก็ล้นมือจนแทบไม่มีเวลาพัก

กลยุทธ์ "จำกัดการขาย" ที่เธอนำมาใช้นั้นได้ผลดีเกินคาด ยอดขายของภัตตาคารพุ่งกระฉูดเป็นเท่าตัว สร้างกำไรมหาศาล

ที่สำคัญที่สุดคือ ชื่อเสียงของภัตตาคารหงยุ่นดังกระฉ่อนไปทั่ว ไม่ใช่แค่คนใหญ่คนโตในตำบลที่แวะเวียนมาไม่ขาดสาย แม้แต่นักธุรกิจและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จากในเมือง ก็ยังดั้นด้นมาลิ้มลองรสชาติของสองเมนูเด็ดนี้

ยอดจองโต๊ะเพื่อมาทานสองเมนูนี้ยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน

แต่หยางรุ่ยเสวี่ยก็ใจแข็ง ไม่รับจองล่วงหน้า ใครอยากกินต้องมาเสี่ยงดวงจับฉลากที่ร้านเท่านั้น

กลยุทธ์นี้ทำให้ลูกค้าที่พลาดหวังจากเมนูเด็ด ก็ต้องสั่งเมนูอื่นทานแทน ซึ่งเป็นการกระตุ้นยอดขายทางอ้อม

แต่ข้อเสียคือ มันสร้างความขุ่นเคืองให้ลูกค้าวีไอพีหลายคน ถ้าไม่ใช่เพราะบารมีของตระกูลหยาง และการที่หยางรุ่ยเสวี่ยลงมาดูแลด้วยตัวเอง ป่านนี้คงเกิดเรื่องวุ่นวายไปแล้ว

งานหลักของเธอในช่วงสองวันนี้ คือการเดินสายขอโทษขอโพยบรรดาแขกวีไอพี

บางคนถึงขั้นวิ่งเต้นใช้เส้นสายผ่านพ่อและพี่ชายของเธอ เพื่อขอให้ได้กินเมนูพิเศษนี้

"สายรุ้งหลังพายุ ดอกกุหลาบเหล็ก..."

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น

"เฮ้อ... ต้องไปขอโทษใครอีกหรือเปล่าเนี่ย? เมื่อไหร่จะจบสักทีนะ" หยางรุ่ยเสวี่ยบ่นอุบ แต่ก็ฝืนสังขารเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์

แต่พอเห็นชื่อที่หน้าจอ เธอก็ดีดตัวขึ้นนั่งหลังตรงทันที แววตาเป็นประกาย

"เทียนติง! เธอทำพี่ลำบากแทบแย่รู้ไหม?"

ทันทีที่รับสาย เธอก็แกล้งบ่นกระปอดกระแปดใส่ปลายสาย

"ผมทำให้พี่ลำบากเหรอครับ?" เลี่ยวเทียนติง งงเป็นไก่ตาแตก

"ก็ใช่น่ะสิ! พ่อหนุ่ม... หอยสังข์กับหอยนางรมของเธอเนี่ย จะเพิ่มยอดส่งให้พี่หน่อยได้ไหม? ตอนนี้ลูกค้าเรียกร้องหนักมาก พี่กำลังคิดว่าจะเพิ่มโควตาต่อวันให้อีกหน่อยดีไหม"

"เพิ่มยอดเหรอครับ?"

การเพิ่มยอดหอยสังข์กับหอยนางรมไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเลี่ยวเทียนติง แต่ถ้ากวาดมาหมดทีเดียวในเวลาสั้นๆ มันจะขัดกับแผนการ "กินน้ำบ่อหน้า" ของเขา

"พี่รุ่ยเสวี่ยครับ เรื่องหอยสังข์กับหอยนางรมเอาไว้ก่อน ตอนนี้ผมได้ ปลิงทะเลมาลอตใหญ่ ร้านพี่สนใจไหมครับ?" เลี่ยวเทียนติงเสนอ

"ปลิงทะเลเหรอ? มีเท่าไหร่พี่เหมาหมด!"

ปลิงทะเลเป็นวัตถุดิบยอดนิยมอยู่แล้ว และจากประสบการณ์ที่ผ่านมา หยางรุ่ยเสวี่ยเชื่อมั่นว่าวัตถุดิบที่เลี่ยวเทียนติงหามา ต้องเป็นเกรดพรีเมียมแน่นอน

"เหมาหมดเลยเหรอครับ? พี่รุ่ยเสวี่ย... รอบนี้ได้มาเยอะนะครับ กะคร่าวๆ น่าจะพันห้าร้อยกว่ากิโล พี่แน่ใจนะว่าจะเอาหมด?" เลี่ยวเทียนติงถามย้ำ

"กิโลละ 80 หยวน พี่เหมาหมด! แต่มีข้อแม้ว่าคุณภาพต้องได้มาตรฐานนะ ถ้าคุณภาพดีระดับเดียวกับเมนูซิกเนเจอร์ พี่ให้เพิ่มอีกกิโลละ 20 หยวน เป็น 100 หยวนเลย!"

ตอนนี้หยางรุ่ยเสวี่ยต้องการเมนูใหม่มาเสริมทัพ เพื่อลดแรงกดดันจากลูกค้าที่พลาดหวังจากสองเมนูแรก

ถ้าปลิงทะเลของเลี่ยวเทียนติงดีจริง เธอจะมีไพ่ตายใบใหม่ในมือ

"เรื่องคุณภาพพี่รุ่ยเสวี่ยหายห่วงได้เลยครับ ไซซ์ 20-30 เซนติเมตรทุกตัว คัดเกรดเอเน้นๆ ครับ"

เลี่ยวเทียนติงคัดแต่ตัวโตเต็มวัย ส่วนตัวเล็กๆ เขาปล่อยกลับคืนสู่ทะเลเพื่อให้มันได้เติบโตและขยายพันธุ์ต่อไป ซึ่งเขาต้องเสียเวลาอธิบายให้ เลี่ยวต้าเหอ เข้าใจอยู่นานกว่าอาจะยอม

"เทียนติง อีกเดี๋ยวก็จะเที่ยงแล้ว เธอจะมาส่งของทันไหม? หรือจะให้พี่ส่งรถไปรับที่ท่าเรือ?"

หลังจากวางสาย เลี่ยวต้าเหอก็รีบถามด้วยความตื่นเต้น

"เทียนติง ภัตตาคารหงยุ่นให้ราคาเท่าไหร่? กิโลละเท่าไหร่?"

เลี่ยวเทียนติงยิ้มมุมปาก ชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"สิบหยวนเหรอ? เทียนติง... เอ็งโดนเขาหลอกแล้ว! ร้านใหญ่โตขนาดนั้นทำไมกดราคากันแบบนี้? ปลิงทะเลเกรดดีขนาดนี้ อย่างต่ำต้อง 30-50 หยวนสิ! เราไม่ขายให้มันแล้ว!" เลี่ยวต้าเหอโมโห

"ไม่ใช่สิบหยวนครับอา... หนึ่งร้อยหยวนต่อกิโลต่างหาก" เลี่ยวเทียนติงเฉลย

"อะ... อะไรนะ? หนึ่งร้อยหยวน? งั้น... งั้นกองนี้ก็..." เลี่ยวต้าเหอตาถลน อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้

ราคานี้มันแพงระยับ แพงกว่าราคาตลาดหลายเท่าตัว

ปลิงทะเลพันกว่ากิโล คูณร้อยเข้าไป...

นั่นหมายความว่า เขาและเลี่ยวเทียนติงทำงานแค่ชั่วโมงเดียว หาเงินได้เป็นแสน!

หาเงินมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

เมื่อกี้เลี่ยวต้าเหอแอบคำนวณในใจ กะว่าได้สักสี่ห้าหมื่นหยวนก็หรูแล้ว

ไม่นึกว่าภัตตาคารหงยุ่นจะใจป้ำขนาดนี้

"เทียนติง... คนที่เอ็งเรียกว่าพี่รุ่ยเสวี่ย... เธอเป็นใครกันแน่? ในร้านใหญ่ขนาดนั้นเธอสั่งการได้จริงๆ เหรอ? เธอไม่ได้หลอกเอ็งใช่ไหม? ราคาเวอร์ขนาดนี้จะเป็นไปได้ยังไง?" เลี่ยวต้าเหอเริ่มระแวง

"เธอเป็นเจ้าของภัตตาคารหงยุ่นครับ อาคิดว่าเจ้าของร้านพูดแล้วเชื่อถือได้ไหมล่ะ?"

"เจ้าของภัตตาคาร? เทียนติง... เอ็งไปรู้จักคนใหญ่คนโตขนาดนี้ได้ยังไง? แถมยังนับพี่นับน้องกันอีก นี่เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย?"

"เรื่องโม้ครับ" เลี่ยวเทียนติงตอบกวนๆ แล้วแบกตะกร้ายักษ์เดินขึ้นเรือไปอย่างสบายใจ

เลี่ยวต้าเหอยืนเกาหัวแกรกๆ แล้วพยายามจะแบกตะกร้าตามไปบ้าง

แต่ตะกร้าที่อัดแน่นด้วยปลิงทะเลกว่า 250 กิโลกรัม มันหนักอึ้งจนเขาแทบยกไม่ขึ้น แม้จะออกแรงจนหน้าดำหน้าแดงก็ตาม

พอมองดูเลี่ยวเทียนติงที่แบกตะกร้าหนักขนาดนั้นเดินตัวปลิวเหมือนแบกนุ่น เลี่ยวต้าเหอก็อดทึ่งไม่ได้

หลานชายเขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ จากคนป่วยออดแอด กลายเป็นยอดมนุษย์จอมพลัง

"พี่รอง พี่สะใภ้... ถ้าพี่กลับมาเห็นเจ้าเทียนติงตอนนี้ พี่คงดีใจจนน้ำตาไหลแน่ๆ"

เลี่ยวต้าเหอรู้ซึ้งดีว่าพี่ชายและพี่สะใภ้ต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหนเพื่อรักษาลูกชายคนนี้

โดยเฉพาะพี่สะใภ้ ที่ยอมทิ้งฐานะคุณหนูตระกูลผู้ดี มาตกระกำลำบากเป็นเมียชาวประมง เพื่อตอบแทนบุญคุณที่พี่รองเคยช่วยชีวิตไว้

ถึงขนาดตัดขาดกับครอบครัวเดิม ไม่ติดต่อหากันอีกเลย