บทที่ 75 ตำรวจเก๊ที่เลี่ยวซิงข่ายพามา

หลังจากวางสายจาก เลี่ยวเทียนติง หยางรุ่ยเสวี่ย ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้ง

เธอยกหูโทรศัพท์กดเบอร์ภายในทันที

"เรียกผู้ช่วย หลี่หรงหรง มาพบฉันที่ห้องทำงานหน่อย"

ไม่นานนัก หลี่หรงหรงในชุดยูนิฟอร์มเข้ารูปของภัตตาคารก็เดินเข้ามาในห้อง

"ท่านประธานเรียกพบ มีอะไรให้รับใช้คะ?" หลี่หรงหรงถามอย่างนอบน้อม

"หรงหรง... ทำไมขอบตาคล้ำจัง? เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ? หรือว่างานหนักไป? ถ้ารู้สึกไม่สบายบอก ผู้จัดการหยางได้เลยนะ พักผ่อนบ้าง อย่าหักโหม" หยางรุ่ยเสวี่ยสังเกตเห็นความอิดโรยบนใบหน้าสวยของลูกน้องสาว

"เปล่าค่ะท่านประธาน ไม่เกี่ยวกับงานหรอกค่ะ พอดีเมื่อคืนเคลียร์เรื่องทางบ้านดึกไปหน่อย เลยนอนน้อยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" หลี่หรงหรงรีบปฏิเสธ

เธอได้รับโอกาสทองจากหยางรุ่ยเสวี่ยให้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นระดับบริหาร ก็เพราะบารมีของเลี่ยวเทียนติง เธอจึงไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวมาทำให้เสียงาน

จริงๆ แล้วงานไม่ได้หนักหนาอะไร แต่ปัญหาที่บ้านต่างหากที่ทำให้เธอกลุ้มใจจนนอนไม่หลับ

พ่อป่วยหนักต้องใช้เงินรักษาจำนวนมาก แม่ก็สุขภาพไม่ค่อยดี

และที่หนักใจที่สุดคือ ลุงกับป้าของเธอโทรมาจิกเช้าเย็น บังคับให้เธอไปดูตัวกับลูกชายเศรษฐี โดยหวังจะดองกับคนรวย

"สุขภาพแข็งแรงก็ดีแล้ว แต่ถ้ามีปัญหาอะไรที่บริษัทพอจะช่วยได้ ก็บอกนะไม่ต้องเกรงใจ"

"อ้อ... เดี๋ยวเลี่ยวเทียนติงจะเอา ปลิงทะเลลอตใหม่มาส่ง เธอลงไปต้อนรับพร้อมกับฉันหน่อยนะ"

"เห็นเขาคุยว่าปลิงทะเลลอตนี้คุณภาพคับแก้ว ถ้าเป็นจริงอย่างที่เขาว่า เราคงมีไพ่ตายใบใหม่มาแก้ขัดเรื่องวัตถุดิบขาดแคลนได้"

"เทียนติงจะมาเหรอคะ?" หลี่หรงหรงตาเป็นประกาย ความเหนื่อยล้าหายไปกว่าครึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นวาบเข้ามาในใจ

หยางรุ่ยเสวี่ยยิ้มบางๆ แล้วลุกเดินนำออกไป

"น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ ไปรอกันที่หน้าประตูเถอะ"

หลี่หรงหรงรีบเดินตามไปอย่างกระตือรือร้น

ที่หน้าประตูภัตตาคาร รถกระบะรับจ้างค่อยๆ แล่นเข้ามาจอด

เลี่ยวเทียนติงกระโดดลงจากรถ พอเห็นสองสาวสวยมายืนรอต้อนรับ เขาก็อดรู้สึกเขินไม่ได้

"พี่รุ่ยเสวี่ย พี่หรงหรง... เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ต้องลงมารับเองเลยเหรอครับ เกรงใจแย่"

"เทียนติง... อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลย ตอนนี้เธอคือ 'เทพเจ้าแห่งโชคลาภ' ของพี่นะ ขืนดูแลไม่ดี เดี๋ยวหนีไปขายให้ร้านอื่น พี่แย่แน่ๆ" หยางรุ่ยเสวี่ยแซวขำๆ

"อาเล็กครับ ช่วยกันขนปลิงทะเลลงมาให้ท่านประธานตรวจเช็กคุณภาพหน่อยครับ"

เลี่ยวเทียนติงหันไปเรียก เลี่ยวต้าเหอ

จากนั้นเขาก็โชว์พลังแขน ยกลังตะกร้าหนักอึ้งลงจากรถด้วยตัวคนเดียวเหมือนยกนุ่น

แต่ละตะกร้าหนักร่วมร้อยกว่ากิโล ถ้าให้คนอื่นยก คงต้องใช้สองสามคนช่วยกันแบก

"โอ้โห! ตัวใหญ่จัง! คุณภาพระดับพรีเมียมจริงๆ ด้วยค่ะท่านประธาน!" หลี่หรงหรงร้องอุทานเมื่อเห็นปลิงทะเลตัวอวบอ้วน

หยางรุ่ยเสวี่ยผู้เชี่ยวชาญมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดี เธอยิ้มกว้างด้วยความพอใจ

"เยี่ยมมากเทียนติง! เธอมาโปรดพี่ได้ถูกเวลาจริงๆ เอาเป็นว่าพี่เหมาหมดตามที่คุยกัน กิโลละร้อยหยวน!"

แม้เลี่ยวต้าเหอจะทำใจมาบ้างแล้ว แต่พอได้ยินราคากับหูตัวเองอีกครั้ง เขาก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

"คุณคงเป็นอาต้าเหอสินะคะ จำหนูได้ไหม? หนูหรงหรง ลูกสาวคนเล็กบ้านลุงหลี่ไงคะ?" หลี่หรงหรงจำเลี่ยวต้าเหอได้ จึงเข้าไปทักทาย

"อ้อ... ยัยหนูสามบ้านตาหลี่นี่เอง โตขึ้นสวยจนจำไม่ได้เลยนะ ทำงานที่นี่เหรอ?" เลี่ยวต้าเหอยิ้มรับ

"พี่รุ่ยเสวี่ยครับ นี่อาเล็กของผม ต่อไปถ้าผมไม่ว่าง อาเล็กจะทำหน้าที่มาส่งของแทนผมนะครับ" เลี่ยวเทียนติงแนะนำ

"รับทราบจ้ะ หรงหรง เดี๋ยวพาอาต้าเหอไปรู้จักกับผู้จัดการครัวและผู้จัดการฝ่ายการเงินนะ แลกเบอร์กันไว้ เวลาของมาถึงท่าเรือ จะได้ประสานงานกันง่ายๆ" หยางรุ่ยเสวี่ยสั่งงาน

"เทียนติง ส่วนเรื่องทางนี้ปล่อยให้หรงหรงจัดการไป เธอมากับพี่หน่อย คุณพ่อพี่บ่นถึงเธอทุกวัน อยากจะเลี้ยงข้าวขอบคุณที่ช่วยชีวิต ถ้าวันนี้พี่ไม่พาเธอไปหา ท่านคงด่าพี่หูชาแน่" หยางรุ่ยเสวี่ยทำหน้าลำบากใจ

"พี่รุ่ยเสวี่ย... ผมบอกแล้วไงครับว่าแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอก" เลี่ยวเทียนติงพยายามบ่ายเบี่ยง

"ไม่ได้จ้ะ! พ่อนิสัยยังไงพี่รู้ดี ขืนเธอไม่ไป ท่านคงบุกไปหาถึงหมู่บ้านแน่ๆ ถึงตอนนั้นจะยุ่งยากกว่านี้นะ"

เลี่ยวเทียนติงถอนหายใจ ยอมจำนนแต่โดยดี

...

ณ หมู่บ้านซานไห่

รถโตโยต้าพราโด้สองคันแล่นฝ่าถนนลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อเข้ามาจอดหน้าบ้าน เลี่ยวหม่านชาง

ถนนเข้าหมู่บ้านนี้ไม่ได้ซ่อมแซมมาเป็นสิบปี สภาพย่ำแย่จนรถเก๋งธรรมดาเข้าไม่ถึง

ชาวบ้านต่างพากันชะโงกหน้าออกมาดู เพราะนานๆ ทีจะมีรถหรูเข้ามาในหมู่บ้านกันดารแบบนี้

และรถที่เข้ามาได้ ก็มักจะเป็นรถของลูกชายทั้งสามของเลี่ยวหม่านชางเท่านั้น

"แม่งเอ๊ย! ถนนเชี่ยนี่เมื่อไหร่จะซ่อมวะ? นั่งโยกจนไส้จะไหลมารวมกันหมดแล้ว! ถ้าไม่จำเป็น จ้างให้กูก็ไม่อยากกลับมาเหยียบไอ้บ้านนอกคอกนานี่หรอก!"

ชายร่างเตี้ยป้อม สวมแว่นกันแดด ลงจากรถมาบ่นกระปอดกระแปด เขาคือ เลี่ยวซิงข่าย ลูกชายคนเล็กของเลี่ยวหม่านชาง

พร้อมกันนั้น ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบตำรวจหลายนายก็ทยอยลงจากรถตามมา

"พี่สาม! นี่บ้านเกิดพี่เหรอ? อากาศดีใช้ได้เลยนี่หว่า!" ชายร่างยักษ์ในชุดตำรวจที่สวมหมวกเบี้ยวๆ ยื่นบุหรี่ให้เลี่ยวซิงข่าย

เลี่ยวซิงข่ายรับบุหรี่มาจุดสูบ แล้วขมวดคิ้วมองชายคนนั้น

"เฮ้ย! เหยาซาน! กูบอกให้พวกมึงมาแอ๊บเป็นตำรวจขู่คน ไม่ใช่ให้มาเดินแฟชั่นโชว์! ดูหมวกมึงสิ ใส่ให้มันดีๆ หน่อย!"

"แล้วพวกลูกน้องมึงด้วย ยืนให้มันตรงๆ หน่อยสิวะ! พวกมึงโดนตำรวจจับบ่อยไม่ใช่เหรอ? จำมาบ้างสิว่าตำรวจเขายืนยังไง? ดูสารรูปพวกมึงตอนนี้ เหมือนโจรป่ามากกว่าตำรวจอีก!" เลี่ยวซิงข่ายด่ากราด

"ครับๆ พี่สามสอนได้ถูกต้อง! เฮ้ย! พวกมึงได้ยินไหม? ตอนนี้พวกเราไม่ใช่จิ๊กโก๋แล้วนะโว้ย! เราเป็นโจรป่า... เอ้ย! เป็นตำรวจ! แอ๊บให้เหมือนหน่อยสิวะ!" เหยาซานหันไปตวาดลูกน้อง

"โจรป่าบ้านป้ามึงสิ! เป็นตำรวจโว้ย!" เลี่ยวซิงข่ายโมโหจนเตะก้นเหยาซานไปหนึ่งที

ที่แท้ "ตำรวจ" พวกนี้ก็คือนักเลงที่เลี่ยวซิงข่ายจ้างมาเล่นละครตบตา เพื่อข่มขู่เลี่ยวเทียนติงนั่นเอง