บทที่ 76 การแก้แค้นของตระกูลเลี่ยว

ขณะนั้นเอง เลี่ยวหม่านชาง และ หวังซิ่วอวิ๋น สองผัวเมียก็เดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพาชายฉกรรจ์ในชุดตำรวจหลายนายกลับมาบ้าน ก็ตกใจจนสะดุ้ง

"เจ้าสาม... นี่พวกเขาคือ..." เลี่ยวหม่านชางชี้ไปที่ เหยาซาน และพวกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"อ๋อ... นี่เพื่อนๆ ผมเองครับพ่อ ผมพามาจัดการไอ้เด็กเวร เลี่ยวเทียนติง โดยเฉพาะ! กล้าดียังไงมาปีนเกลียวกับพ่อ? มันอยากลองของใช่ไหม? เดี๋ยวจัดให้!" เลี่ยวซิงข่าย ตะโกนด่าอย่างอวดเบ่ง

ได้ยินดังนั้น เลี่ยวหม่านชางก็หน้าถอดสี รีบลากลูกชายเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงเครียด

"ไอ้ลูกบ้า! พ่อบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ห้ามให้ทางการรู้! ถ้าไอ้เทียนติงมันเจอสมบัติจริงๆ แล้วแกพาตำรวจมาแบบนี้ เราจะอดส่วนแบ่งนะโว้ย! สมบัติจะตกเป็นของหลวงหมด!"

เลี่ยวซิงข่ายยิ้มเจ้าเล่ห์

"พ่อ... ลูกพ่อทำงานทั้งที พ่อจะไม่ไว้ใจเหรอ? สบายใจได้เลยครับ พวกนี้ไม่ใช่ตำรวจจริงซะหน่อย! ก็แค่เพื่อนผมแต่งตัวมาหลอกเด็ก!"

"จะจัดการไอ้บ้านนอกขี้โรคอย่างเลี่ยวเทียนติง ต้องใช้ตำรวจจริงให้เปลืองแรงทำไม? แค่ขู่มันหน่อย เดี๋ยวมันก็ฉี่ราดแล้ว!"

"หา? ตำรวจปลอมเหรอ?" เลี่ยวหม่านชางตาโต อ้าปากค้างด้วยความทึ่ง

"แน่นอนสิพ่อ เชื่อมือผมเถอะ เพื่อนผมพวกนี้มืออาชีพเรื่องหลอกคนอยู่แล้ว พ่อรอดูละครฉากเด็ดได้เลย ผมรับรองว่าไอ้เทียนติงจะกลัวจนหัวหด!"

"แม่ครับ... มีอาหารทะเลสดๆ ไหม? จัดชุดใหญ่ไฟกะพริบให้เพื่อนผมหน่อย กินอิ่มแล้วจะได้ไปลุยกัน!" เลี่ยวซิงข่ายหันไปสั่งแม่

"โอ้ย... เรื่องของกินไม่ต้องห่วง บ้านเรามีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น ชาวบ้านจับอะไรได้ก็ต้องเอามาเซ่นไหว้เราก่อนอยู่แล้ว!"

"เจ้าสาม... อย่ามัวแต่ยืนคุย รีบพาเพื่อนๆ เข้าบ้านสิลูก แม่จะไปเตรียมกับแกล้มแป๊บเดียวเดี๋ยวได้กิน!"

หวังซิ่วอวิ๋นรีบกุลีกุจอไปเข้าครัว

ไม่นานนัก อาหารทะเลจานเด็ดพร้อมเหล้าชั้นดีก็ถูกลำเลียงมาวางเต็มโต๊ะ

พอเห็นของกิน เหยาซานและลูกน้องก็ทิ้งมาดตำรวจเก๊ทันที ปลดกระดุมเสื้อ ถอดหมวกวางเกะกะ นั่งไขว่ห้างกระดิกตีน กินเหล้าส่งเสียงดังเอะอะโวยวาย

ดูยังไงก็แก๊งอันธพาลข้างถนนชัดๆ

"เฮ้ยพวกนาย! กินได้แต่อย่าเมานะโว้ย! เดี๋ยวเสียงานหมด!" เลี่ยวซิงข่ายเตือน

"พี่สามวางใจได้เลย! พวกผมคอทองแดงแค่นี้จิ๊บๆ!"

"อีกอย่าง แค่ไปขู่เด็กบ้านนอกคนเดียว พี่สามไม่ต้องห่วงหรอกครับ! อย่าว่าแต่ใส่เครื่องแบบเลย ต่อให้แก้ผ้าไปขู่ พวกผมก็ทำให้มันฉี่ราดได้!" เหยาซานคุยโว

เลี่ยวซิงข่ายยิ้มมุมปาก ไม่พูดอะไรต่อ

เขาไม่ได้หวังพึ่งฝีมือพวกนี้หรอก แต่หวังพึ่งความ "ถนัด" ในการข่มขู่รังแกคนของพวกมันมากกว่า

คนอย่างเลี่ยวเทียนติงที่ไม่เคยออกไปเจอโลกกว้าง คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกสิบแปดมงกุฎพวกนี้หรอก

หลังจากกินดื่มกันจนหน้าแดงก่ำ ลิ้นเริ่มพันกัน

"ขอบคุณพี่สามที่เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี! งานนี้พวกผมทุ่มสุดตัวเพื่อพี่สาม!"

"ใครกล้าหือกับพ่อพี่สาม ก็เหมือนหือกับพ่อผม! เหยาซาน คนนี้จะจัดการให้สาสม!" เหยาซานตะโกนลั่น

"ใช่ครับลูกพี่! พ่อพี่ก็เหมือนพ่อเรา! เดี๋ยวจัดหนักให้ครับ!" ลูกน้องตะโกนรับลูกคู่

"เจ้าสาม... ออกมาคุยกับพ่อหน่อย"

เลี่ยวหม่านชางเริ่มกังวลเมื่อเห็นสภาพเมาเละเทะของแก๊งตำรวจเก๊

"พ่อ... มีอะไรก็พูดตรงนี้ได้เลยครับ คนกันเองทั้งนั้น" เลี่ยวซิงข่ายตอบด้วยน้ำเสียงกรึ่มๆ

"ปีกกล้าขาแข็งแล้วเหรอ? บอกให้ออกมาก็ออกมาสิวะ!" เลี่ยวหม่านชางตวาด

เลี่ยวซิงข่ายจำใจต้องลุกตามพ่อออกมา

"เจ้าสาม... เพื่อนแกแต่ละคนดูไม่ได้เรื่องเลยว่ะ สภาพเหมือนกุ๊ยข้างถนนแบบนี้ จะไปหลอกใครได้? ไม่โป๊ะแตกเหรอวะ?" เลี่ยวหม่านชางถามอย่างไม่มั่นใจ

"โธ่พ่อ... อย่าตัดสินคนที่ภายนอกสิครับ ตอนนี้มันช่วงพักผ่อนก็ต้องปล่อยผีกันหน่อย แต่พอถึงเวลาทำงาน พ่อคอยดูเถอะ พวกนี้มืออาชีพเรื่องต้มตุ๋นระดับเซียนเรียกพี่!"

"พ่อไม่เชื่อเหรอ? เดี๋ยวผมจะให้พวกมันแปลงร่างให้ดู!"

เลี่ยวซิงข่ายเดินกลับไปที่ห้องโถง แล้วตะโกนสั่ง

"เฮ้ยพวกนาย! กินอิ่มแล้วก็เตรียมตัวทำงาน! แต่งตัวให้เรียบร้อย! ฉันจะพาไปสั่งสอนไอ้เด็กบ้านนอกนั่น! ทำให้พ่อฉันเห็นหน่อยว่ามืออาชีพเขาทำงานกันยังไง!"

สิ้นเสียงคำสั่ง เหยาซานและลูกน้องก็เปลี่ยนท่าทีทันควัน

พวกเขารีบจัดระเบียบเสื้อผ้า สวมหมวกให้เข้าที่ ติดกระดุมทุกเม็ด จัดทรงผมให้เรียบร้อย

เพียงชั่วพริบตา จากแก๊งขี้เมาก็กลายสภาพเป็นเจ้าหน้าที่ผู้เคร่งขรึมดูน่าเกรงขาม

"รายงานหัวหน้าเหยา! กำลังพลพร้อมปฏิบัติหน้าที่! รอรับคำสั่งครับ!" ลูกน้องคนหนึ่งทำท่าตะเบ๊ะอย่างแข็งขัน

ท่าทางทะมัดทะแมง ขึงขัง เหมือนผ่านการฝึกมาอย่างดี ไม่เหลือเค้าโครงของอันธพาลเมื่อครู่เลยสักนิด

เหยาซานเองก็สลัดคราบนักเลงทิ้ง ปรับสีหน้าให้ดูจริงจังดุดัน พยักหน้ารับอย่างมาดมั่น

"ทุกคนฟังทางนี้! ผู้ต้องหาครั้งนี้มีความเจ้าเล่ห์เพทุบาย ขอให้ทุกคนตื่นตัวตลอดเวลา ห้ามประมาท! ต้องจับกุมตัวมาดำเนินคดีให้ได้! ห้ามให้มันหนีรอดไปได้เด็ดขาด!"

"รับทราบ!" ลูกน้องตะโกนตอบพร้อมเพรียง

เลี่ยวหม่านชางและหวังซิ่วอวิ๋นถึงกับอึ้ง

ถ้าไม่เห็นสภาพเละเทะเมื่อกี้กับตา พวกเขาคงเชื่อสนิทใจว่านี่คือตำรวจตัวจริงเสียงจริง

"พ่อแม่... เห็นหรือยังครับ? เพื่อนผมเจ๋งไหม? แค่เลี่ยวเทียนติงบ้านนอกคนเดียว เจอฉากนี้เข้าไป รับรองช็อกตาตั้ง!" เลี่ยวซิงข่ายยืดอกอย่างภูมิใจ

"ดีมาก! ฝากพวกคุณด้วยนะ! ต้องเค้นความลับออกมาให้ได้ว่ามันไปขุดเจอสมบัติที่ไหน! ถ้างานสำเร็จ รับรองว่าพวกคุณจะได้รับค่าตอบแทนอย่างงาม!" เลี่ยวหม่านชางยิ้มกว้าง

เมื่อเห็นการแสดงระดับออสการ์ของเหยาซานและพวก เลี่ยวหม่านชางก็คลายความกังวล

คนอย่างเลี่ยวเทียนติง ไม่มีทางดูออกหรอก

คิดถึงตอนที่โดนไล่ออกจากบ้านเมื่อเช้า ความแค้นก็พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

เลี่ยวเทียนติง... ไอ้เด็กเมื่อวานซืน วันนี้แกจะได้รู้สำนึกว่าใครคือราชาตัวจริงของหมู่บ้านซานไห่!

คิดว่ารวยแล้วจะมาปีนเกลียวข้าได้เหรอ? วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้แกรู้ว่า ในหมู่บ้านนี้ ตระกูลเลี่ยวของข้าคือผู้คุมกฎ! ใครหน้าไหนที่ข้าอยากเล่นงาน ไม่เคยมีใครรอดเงื้อมมือข้าไปได้!