บทที่ 77 บุกค้นบ้านเลี่ยวเทียนติง

เหยาซาน นำทีมลูกน้องทั้งหกคนเดินอาดๆ ไปขึ้นรถ

เลี่ยวหม่านชาง และ หวังซิ่วอวิ๋น สองผัวเมียอยากจะไปดูความหายนะของเลี่ยวเทียนติงด้วยตาตัวเอง จึงขอนั่งรถไปกับลูกชาย เลี่ยวซิงข่าย

ขบวนรถสองคันเคลื่อนออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน โดยมีเลี่ยวซิงข่ายขับนำหน้า และเหยาซานขับตามหลัง

หมู่บ้านซานไห่ไม่ได้กว้างใหญ่อะไร บ้านของเลี่ยวหม่านชางกับบ้านเลี่ยวเทียนติงก็อยู่ห่างกันไม่มาก ไม่นานรถทั้งสองคันก็มาจอดเทียบหน้าประตูบ้านเลี่ยวเทียนติง

ตั้งแต่รถสองคันนี้แล่นเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านก็รู้แล้วว่าเลี่ยวซิงข่ายกลับมา แถมยังพกตำรวจมาด้วย พอเห็นรถมาจอดที่หน้าบ้านเลี่ยวเทียนติง ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งพล่าน

"เลี่ยวซิงข่ายพาตำรวจมาทำอะไรที่บ้านเทียนติง?"

"ฮึ! ตระกูลเลี่ยวหม่านชางนี่มันเลวบริสุทธิ์จริงๆ พาตำรวจมารังแกคนในหมู่บ้านอีกแล้ว เทียนติงคงซวยแน่ๆ"

"พวกเธอยังไม่รู้ข่าวล่ะสิ! เฮยซ้อ บอกว่าเมื่อเช้าเลี่ยวหม่านชางไปไถบุหรี่เทียนติง แต่เทียนติงไม่ให้ แถมยังไล่ตะเพิดออกจากบ้านอีกต่างหาก!"

"หา? เทียนติงใจกล้าขนาดนั้นเลยเหรอ? กล้าหักหน้าเลี่ยวหม่านชางแบบนี้ ตระกูลนี้มันเจ้าคิดเจ้าแค้นจะตาย มันไม่ปล่อยเทียนติงไว้แน่"

"เฮ้อ... เทียนติงยังเด็กเกินไป ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เลี่ยวหม่านชางคือราชาของหมู่บ้านนี้ ไปงัดข้อกับแกมีแต่ตายกับตาย"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้าน เหยาซานและลูกน้องในคราบตำรวจก็ลงจากรถด้วยมาดเข้ม

"พี่สาม... ไอ้น้องเทียนติงบ้านมันอยู่นี่เหรอ?" เหยาซานตะโกนถาม

เลี่ยวซิงข่ายเดินลงจากรถด้วยท่าทางสบายๆ

พ่อแม่ของเขาทำท่าจะลงตามมา แต่เลี่ยวซิงข่ายห้ามไว้

"พ่อกับแม่นั่งดูอยู่ในรถเถอะครับ ถ้าลงไปเดี๋ยวชาวบ้านจะหาว่าเรารังแกเด็ก นั่งดูความฉิบหายของมันจากตรงนี้ดีกว่า"

"เจ้าสามพูดมีเหตุผล... ตานั่งอยู่ในรถนี่แหละ" หวังซิ่วอวิ๋นเห็นด้วย "สาม... อย่าลืมนะ สั่งเพื่อนแกให้ลากคอไอ้เด็กเวรนั่นออกมาสอบสวนที่ลานบ้าน แม่จะคอยดูมันฉี่ราดกางเกง!"

"ฮึ! เมื่อเช้ามันกล้าไล่ข้า วันนี้ข้าจะดูว่ามันจะคลานมาขอขมาข้ายังไง!" เลี่ยวหม่านชางแค่นเสียง

"ลุยกันเลยพวกเรา!"

เลี่ยวซิงข่ายออกคำสั่ง นำทีมชายฉกรรจ์เจ็ดคนเดินกร่างเข้าไปในบ้านเลี่ยวเทียนติง

ยังไม่ทันถึงประตูบ้าน เลี่ยวต้าเหอ ก็วิ่งหน้าตื่นออกมา

"อาข่าย... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" เลี่ยวต้าเหอถามเสียงสั่น

เห็นตำรวจเต็มบ้านแบบนี้ เขาใจคอไม่ดีเลย ยิ่งนึกถึงเรื่องที่เทียนติงไล่เลี่ยวหม่านชางเมื่อเช้า เขาก็ยิ่งมั่นใจว่างานเข้าแล้ว

เทียนติงเอ๊ย... อาบอกแล้วว่าอย่าไปแหย่เสือหลับ ตอนนี้เสือมันพาฝูงหมาป่ามารุมทึ้งแล้วเห็นไหม!

"แกคือเลี่ยวเทียนติงใช่ไหม? มีคนแจ้งความว่าแกค้าขายโบราณวัตถุผิดกฎหมาย เชิญไปให้ปากคำกับเราที่โรงพัก!" เหยาซานตะคอกเสียงเข้ม

"อะไรนะ? ค้าขายโบราณวัตถุ?" เลี่ยวต้าเหอตกใจจนหน้าซีด "คุณตำรวจเข้าใจผิดแล้วครับ! หลานผมเป็นเด็กดี ไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอนครับ!"

"เลี่ยวต้าเหอ! หลานแกอยู่ไหน? มันจะผิดกฎหมายหรือไม่ ตำรวจเขามีหน้าที่สอบสวน ไม่ใช่หน้าที่แกมาตัดสิน! ไปตามมันออกมาเดี๋ยวนี้!" เลี่ยวซิงข่ายตวาด

"อาข่าย... คนบ้านเดียวกันแท้ๆ อย่าทำร้ายหลานฉันเลยนะ เทียนติงมันไม่เคยมีของเก่าอะไรหรอก ฉันยืนยันได้! นายอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานเลยนะ ถือว่าอาขอร้อง!" เลี่ยวต้าเหอพยายามอ้อนวอน

"หุบปาก!" เหยาซานตวาดลั่น

"แกเป็นอาของเลี่ยวเทียนติงสินะ? คิดจะให้ที่พักพิงผู้ต้องหาหรือไง? การขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ มีโทษจำคุกนะเว้ย!"

"บอกมาว่าเลี่ยวเทียนติงอยู่ไหน! ขืนยังปิดบัง ฉันจะจับแกไปด้วย ข้อหาสมรู้ร่วมคิด!"

"เฮ้ย! จับมันไว้ก่อน เดี๋ยวส่งสัญญาณให้ผู้ต้องหาหนี!"

ลูกน้องสองคนรวบตัวเลี่ยวต้าเหอไว้ทันที กดไหล่จนเขาแทบทรุดลงกับพื้น

"อย่าขัดขืน! ไม่งั้นโดนข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงานอีกกระทง!"

เลี่ยวต้าเหอชาวบ้านตาดำๆ เจอไม้นี้เข้าไปก็เข่าอ่อน ขาสั่นพั่บๆ แทบจะลงไปกองกับพื้น

"คุณตำรวจ... ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ ปล่อยผมไปเถอะครับ..."

"อาต้าเหอ... ผมรู้ว่าอาเป็นคนซื่อ แต่ถ้าอายังดื้อดึงปกป้องหลาน อาจะซวยไปด้วยนะ บอกมาดีกว่าว่าเทียนติงอยู่ไหน?" เลี่ยวซิงข่ายแสร้งทำเป็นหวังดี

"พวกนาย... เข้าไปค้นในบ้าน! ถ้าเจอตัวจับกุมทันที!"

เหยาซานสั่งการ ลูกน้องสามคนรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที

เลี่ยวซิงข่ายตาเป็นประกาย รีบพูดแทรก

"หัวหน้าเหยา... คุณสอบสวนทางนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวผมขอเข้าไปช่วยดูในบ้านหน่อย เผื่อพวกพี่ๆ เขาไม่รู้จักหน้าค่าตาเทียนติง"

พูดจบ เลี่ยวซิงข่ายก็เดินตามลูกน้องเข้าไปในบ้าน

เขาไม่ได้อยากช่วยจับคนร้ายหรอก แต่อยากเข้าไป "ค้นสมบัติ" ต่างหาก!

ถ้าเลี่ยวเทียนติงรวยขึ้นมาจริงๆ แสดงว่าต้องมีของดีซ่อนอยู่ในบ้าน เขาต้องหาให้เจอก่อนใคร

ทั้งสี่คนบุกเข้าไปในบ้านเลี่ยวเทียนติงที่ว่างเปล่า

"พี่สาม... ไม่มีคนอยู่ครับ" ลูกน้องรายงาน

"ค้นให้ทั่ว! รื้อทุกตู้ทุกลิ้นชัก! หาของมีค่าให้เจอ!"

เลี่ยวซิงข่ายสั่งการ ลูกน้องก็เริ่มรื้อค้นข้าวของกระจุยกระจาย

บ้านเลี่ยวเทียนติงมีสมบัติบ้าไม่กี่ชิ้น แป๊บเดียวก็ค้นจนทั่ว

"พี่สาม! มาดูนี่เร็ว! เงินเพียบเลย!"

ลูกน้องคนหนึ่งร้องเสียงหลง ชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ

เลี่ยวซิงข่ายตาโต รีบกระโดดขึ้นไปดูบนเตียงเตา

ในตู้เสื้อผ้า มีปึกธนบัตรสีแดงวางเรียงซ้อนกันอยู่หลายปึก

"พี่สาม... ไอ้เทียนติงนี่มันรวยเงียบจริงๆ! กะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะเกือบสองแสนหยวน!" ลูกน้องตาเป็นมัน

"สองแสน?" เลี่ยวซิงข่ายกลืนน้ำลายเอือก

พ่อแม่บอกว่าเมื่อวานมันจ่ายหนี้ไปห้าหมื่น ให้เงินเลี่ยวต้าเหออีกสี่หมื่น รวมกับกองนี้อีกเกือบสองแสน

แสดงว่าไอ้เด็กบ้านนอกคนนี้มีเงินสดในมือเกือบสามแสนหยวน!

บ้านมันจนกรอบขนาดนั้น ถ้าไม่ได้ไปขุดเจอสมบัติ จะเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?

"ฮึ! สมบัติที่ขุดได้จากหมู่บ้านซานไห่ ต้องเป็นของตระกูลเลี่ยวของข้าเท่านั้น! เลี่ยวเทียนติง... มึงไม่มีสิทธิ์!"

เลี่ยวซิงข่ายตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ว่าเลี่ยวเทียนติงจะเจออะไร เขาต้องแย่งชิงมันมาให้ได้

ในหมู่บ้านนี้ สมบัติทุกชิ้นคือของเขา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!