บทที่ 78 ยัดข้อหา

"ไป! ลากตัว เลี่ยวต้าเหอ มาสอบสวน เอาเงินพวกนี้มาด้วย นี่คือของกลาง! เดี๋ยวมาดูกันว่าเลี่ยวต้าเหอจะแก้ตัวยังไง"

เลี่ยวซิงข่าย สั่งเสียงเข้ม แล้วกระโดดลงจากเตียงเตา

ลูกน้องสองคนรีบรวบเงินใส่ห่อผ้า แล้ววิ่งตามหลังไปติดๆ

ที่ลานบ้าน เลี่ยวต้าเหอกำลังอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา

"คุณตำรวจครับ! หลานผมเป็นเด็กดี ผมเลี้ยงมากับมือ เขาไม่มีทางทำเรื่องผิดกฎหมายหรอกครับ! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับเขานะครับ!"

"ฮึ! เด็กดี? เลี่ยวต้าเหอ... พูดอะไรรับผิดชอบคำพูดด้วยนะ! โทษฐานให้ที่พักพิงผู้ต้องหามันหนักนะเว้ย! ฉันถามอีกครั้ง เลี่ยวเทียนติงค้าของเก่าจริงหรือไม่?"

เลี่ยวซิงข่ายเดินออกมาจากในบ้านพร้อมลูกน้อง ตวาดใส่เลี่ยวต้าเหอเพื่อข่มขวัญ

"อาข่าย... เราคนบ้านเดียวกันแท้ๆ ทำไมนายทำแบบนี้? เทียนติงเป็นคนยังไงนายก็รู้อยู่แก่ใจ ชีวิตมันน่าสงสารจะตาย ป่วยออดแอดมาตลอด จะไปทำเรื่องชั่วได้ยังไง?" เลี่ยวต้าเหอยังคงยืนกรานความบริสุทธิ์ของหลาน

"ฮึ! หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังจะมาแถอีก! เลี่ยวต้าเหอ... แกนี่มันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!"

เลี่ยวซิงข่ายแค่นเสียง แล้วหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง

ลูกน้องยื่นห่อผ้าให้ เลี่ยวซิงข่ายรับมาแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง

"ตุ้บ!"

ห่อผ้าแตกออก ธนบัตรสีแดงสดกระจายเกลื่อนพื้น

เลี่ยวต้าเหอจำได้ทันที นี่คือเงินที่เลี่ยวเทียนติงขายหอยสังข์กับปลิงทะเลได้

"นี่มันเงินหลานผมนี่นา! เลี่ยวซิงข่าย! นายมีสิทธิ์อะไรมาเอาเงินคนอื่นไป?"

ด้วยความตกใจและหวงแหน เลี่ยวต้าเหอรีบก้มลงจะเก็บเงิน

แต่ทันใดนั้น เท้าหนักๆ ก็เหยียบลงบนมือของเขาอย่างแรง

"โอ๊ยยย!" เลี่ยวต้าเหอร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พยายามจะดึงมือออกแต่ก็สู้แรงกดไม่ได้

"เลี่ยวต้าเหอ! มึงพูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอวะ? เงินหลานมึง? ถุย! บ้านมึงจนยิ่งกว่ายาจก ทั้งหมู่บ้านใครๆ ก็รู้!"

"ลักลอบขายสมบัติชาติ ได้เงินสกปรกมาแค่นี้ คิดว่าเป็นเงินตัวเองแล้วเหรอ? เลี่ยวต้าเหอ! มึงนี่มันโง่ดักดานจริงๆ รู้ไหมว่ามึงกำลังทำผิดกฎหมาย!"

เลี่ยวซิงข่ายกระทืบเท้าซ้ำลงไปอีก พร้อมตะคอกใส่หน้าด้วยความสะใจ

"ฮึ! สารภาพมาซะดีๆ! โทษหนักจะได้เป็นเบา! หลักฐานกองอยู่ตรงหน้า มึงยังจะแก้ตัวอะไรอีก? รีบบอกที่ซ่อนของเลี่ยวเทียนติงมา! ถ้ายังดื้อแพ่งปกป้องมัน มึงโดนข้อหาสมรู้ร่วมคิดแน่!" เหยาซาน ในมาดหัวหน้าทีมตำรวจเก๊ตะคอกขู่

"คุณตำรวจ! ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ! ผมไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิดอะไรทั้งนั้น! เงินนี่เทียนติงมันหามาได้จากการขายอาหารทะเลจริงๆ ครับ!" เลี่ยวต้าเหอร้องไห้โฮ

ในรถโตโยต้าพราโด้ที่จอดอยู่หน้าบ้าน เลี่ยวหม่านชาง และ หวังซิ่วอวิ๋น สองผัวเมียนั่งดูเหตุการณ์ด้วยความสะใจ

"ฮ่าๆๆ! สมน้ำหน้า! ไอ้เด็กเวรเลี่ยวเทียนติง ริอ่านมางัดข้อกับข้า! มีเงินแค่ไม่กี่บาททำเป็นซ่า ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

"ไม่ต้องถึงมือข้าหรอก แค่ลูกชายคนเล็กข้าคนเดียว ก็จัดการมันอยู่หมัดแล้ว!" เลี่ยวหม่านชางหัวเราะชอบใจ

"ฮึ! ตาแก่ขี้คุย! ลูกแม่เก่งอยู่แล้ว! ลูกฉันทั้งสามคนเก่งทุกคน ใครจะเหมือนแก วันๆ เอาแต่บ่นลูกว่าไม่ได้เรื่อง!"

"เห็นไหมล่ะ? เจ้าสามมันเอาถ่านขนาดไหน!" หวังซิ่วอวิ๋นยืดอกภูมิใจในตัวลูกชาย

เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นบ้าน เรียกให้ชาวบ้านเริ่มทยอยมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เลี่ยวต้าเหอ! มึงเห็นกูเป็นควายเหรอ? กูทำธุรกิจอาหารทะเลมาเป็นสิบปี! มึงบอกกูซิว่าต้องขายหอยกี่ตันถึงจะได้เงินกองขนาดนี้?"

"เลี่ยวต้าเหอ! กูบอกเลยว่ามึงหมดทางแก้ตัวแล้ว!"

"พี่น้องชาวบ้านซานไห่ครับ! ฟังทางนี้! เห็นเงินกองนี้ไหมครับ? นี่คือเงินที่เลี่ยวเทียนติงกับเลี่ยวต้าเหอได้มาจากการลักลอบขายสมบัติบรรพบุรุษของหมู่บ้านเรา!"

"สมบัติที่ขุดพบในหมู่บ้านซานไห่ ถึงแม้ตามกฎหมายอาจจะไม่ชัดเจน แต่ในทางศีลธรรม มันควรจะเป็นของส่วนรวม ชาวบ้านทุกคนควรมีส่วนแบ่ง!"

"ดูสิครับ เงินตั้งยี่สิบกว่าหมื่นหยวน! เลี่ยวต้าเหอมันบอกว่าขายอาหารทะเลได้ ใครเชื่อบ้างครับ?" เลี่ยวซิงข่ายตะโกนปลุกระดม

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ชาวบ้านต่างสงสัยเรื่องความร่ำรวยผิดปกติของเลี่ยวเทียนติงอยู่แล้ว

"นั่นไง! ว่าแล้วเชียว! บ้านมันจนจะตายชัก จู่ๆ มีเงินใช้หนี้ เอ้อร์ไล้จื่อ แถมเอามาให้ หยางชุ่ยหัว อีกเป็นหมื่นๆ! ที่แท้ก็แอบขายสมบัติหมู่บ้านนี่เอง!"

"เลี่ยวซิงข่าย! ฉันถามคำเดียวนะ! ถ้าเลี่ยวเทียนติงขายสมบัติหมู่บ้านจริง พวกเราชาวบ้านทุกคนมีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่งใช่ไหม?" เฮยซ้อ เจ้าแม่ข่าวลือตาลุกวาวเมื่อเห็นเงินกองโต

"ใช่ๆ! เงินเยอะขนาดนี้ จะให้มันรวยคนเดียวได้ไง? ต้องแบ่งกันสิ!"

ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านตอนนี้ ล้วนเป็นพวกชอบของฟรี พอเห็นโอกาสจะได้เงิน ก็รีบผสมโรงทันที

"เฮยซ้อ! ป้าห้า! ผมเลี่ยวซิงข่ายขอเอาเกียรติเป็นประกัน! เงินที่ได้จากการขายสมบัติหมู่บ้าน ต้องเป็นของชาวซานไห่ทุกคน! ทุกคนต้องมีส่วนแบ่ง!"

"สมบัติที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ จะให้เลี่ยวเทียนติงฮุบไปคนเดียวได้ไง? พี่น้องทุกคนเตรียมรอรับเงินได้เลยครับ!" เลี่ยวซิงข่ายรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

หวังซิ่วอวิ๋นที่นั่งฟังอยู่ในรถ หน้าตึงขึ้นมาทันที

"เจ้าสามมันบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เงินตั้งเยอะแยะ จะเอาไปแจกพวกอีแก่พวกนั้นทำไม?"

"พวกมันไม่ได้ออกแรงสักนิด จะมาขอส่วนแบ่ง? ฝันไปเถอะ! เงินนี่ต้องเป็นของตระกูลเราเท่านั้น!"

"เดี๋ยวแม่จะลงไปด่าพวกมันให้กระเจิง!" หวังซิ่วอวิ๋นทำท่าจะเปิดประตูรถลงไปอาละวาด แต่เลี่ยวหม่านชางดึงแขนไว้

"ยัยแก่โง่! ดูไม่ออกหรือไงว่าลูกมันกำลังหลอกใช้พวกชาวบ้าน? แกนี่มันโง่จริงๆ!" เลี่ยวหม่านชางด่า

"แต่เจ้าสามรับปากไปแล้วนะ ถ้าพวกมันมาทวงเงิน เราจะทำยังไง?" หวังซิ่วอวิ๋นเถียง

"โธ่เอ๊ย... ก็บอกไปสิว่าตำรวจยึดไปเป็นของกลางหมดแล้ว! ใครอยากได้ก็ไปทวงที่โรงพักสิ!" เลี่ยวหม่านชางเคาะหัวเมียเบาๆ

"จำไว้... จะทำอะไรหัดใช้สมองบ้าง!"