บทที่ 79 ราชาต่อเรืออู๋จื้อเซิง

หยางรุ่ยเสวี่ย นำทาง เลี่ยวเทียนติง เข้าไปในห้องวีไอพีสุดหรูของภัตตาคารหงยุ่น

ภายในห้อง นอกจาก ท่านประธานหยางแล้ว ยังมีชายชราท่าทางภูมิฐาน รูปร่างท้วมสมบูรณ์ นั่งอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง

"คุณอาอู๋! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย? ทำไมไม่โทรบอก หนูจะได้ไปรับ" หยางรุ่ยเสวี่ยทักทายอย่างแปลกใจเมื่อเห็นชายชราคนนั้น

"ยัยหนูเสวี่ย ปากหวานขึ้นเยอะนะเรา" ชายชราหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"คนแก่อย่างอาก็แบบนี้แหละ คิดถึงความหลัง อยากเจอเพื่อนเก่า จู่ๆ ก็นึกอยากดื่มกับพ่อเราขึ้นมา ก็เลยบุกมาหาถึงที่นี่แหละ"

"เสวี่ยเอ๋ย... อาอาจจะอยู่กวนใจเราสักหลายวันหน่อยนะ อย่าเพิ่งรำคาญตาแก่คนนี้ซะก่อนล่ะ"

"โธ่... คุณอาพูดอะไรอย่างนั้นคะ? ใครจะกล้ารำคาญคุณอา ถ้าคุณอาจะอยู่ตลอดไป หนูเลี้ยงดูปูเสื่อให้สบายเลยค่ะ" หยางรุ่ยเสวี่ยหยอกล้ออย่างเป็นกันเอง

"ฮ่าๆๆ! ยัยหนูนี่มันน่ารักจริงๆ!"

ชายชราหัวเราะชอบใจ แล้วหันมามองเลี่ยวเทียนติงด้วยความสนใจ

"พ่อหนุ่มคนนี้คงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเพื่อนรักของอาไว้สินะ?"

เขาคือ อู๋จื้อเซิง เพื่อนร่วมรบที่เคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันกับท่านประธานหยาง

แต่ต่างจากท่านประธานหยางที่รับราชการทหารจนเกษียณ อู๋จื้อเซิงผันตัวไปทำธุรกิจตั้งแต่หนุ่มๆ จนประสบความสำเร็จอย่างสูง เป็นเจ้าของอู่ต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล จนได้รับฉายาว่า "ราชาต่อเรือ"

"สวัสดีครับคุณปู่ ผมเป็นแค่คนธรรมดาครับ เรื่องช่วยชีวิตท่านประธานหยาง เป็นแค่ความบังเอิญและหน้าที่พลเมืองดีครับ ท่านประธานหยางยยกย่องผมเกินไปแล้วครับ" เลี่ยวเทียนติงตอบอย่างถ่อมตน

"พ่อหนุ่ม... เมื่อกี้ตาเฒ่าหยางเพิ่งจะโม้เรื่องพ่อหนุ่มให้อาฟังจนหูชา บอกว่านอกจากจะเก่งเรื่องหมอแล้ว ยังมีวิชากังฟูเก่งกาจ ขนาด เล่าหลิว บอดี้การ์ดมือหนึ่งยังสู้ไม่ได้"

"เสียดายที่อาแก่แล้ว ไม่งั้นคงต้องขอประลองฝีมือด้วยสักหน่อย" อู๋จื้อเซิงพูดด้วยแววตาเป็นประกาย

"ตาเฒ่าอู๋! สังขารตัวเองยังไม่เจียม! ไปท้าเด็กมันสู้ ถ้ากระดูกหักขึ้นมา ลำบากเทียนติงต้องมารักษาให้อีกนะโว้ย!" ท่านประธานหยางแซว

"ฮ่าๆๆ! เออว่ะ! ยอมแพ้ๆ อนาคตเป็นของคนหนุ่มสาวจริงๆ"

"มาๆๆ! นั่งลงดื่มกันดีกว่า วันนี้ต้องฉลอง!"

อู๋จื้อเซิงเป็นคนใจนักเลง ดื่มเหล้าเก่งเหมือนเทน้ำ แม้อายุจะมากแล้วแต่ก็ยังคอแข็งโป๊ก

ท่านประธานหยางที่เพิ่งหายป่วย ดื่มได้ไม่มากนัก ส่วนใหญ่จึงเป็นหน้าที่ของเลี่ยวเทียนติงที่ต้องชนแก้วกับอู๋จื้อเซิง

ตอนแรกเลี่ยวเทียนติงก็กังวลว่าจะเมา เพราะไม่เคยดื่มเหล้ามาก่อน แต่ด้วยพลังปราณมังกรที่คุ้มครองกาย ดื่มเหมาไถไปสามแก้วใหญ่ เขากลับไม่รู้สึกมึนเมาเลยแม้แต่น้อย

ทำให้อู๋จื้อเซิงถูกใจในตัวเด็กหนุ่มคนนี้มาก ถึงขั้นจะขอสาบานเป็นพี่น้องกันเลยทีเดียว

ขณะที่บรรยากาศกำลังครื้นเครง ประตูห้องก็เปิดผัวะเข้ามา

หญิงสาวสวยในชุดเครื่องแบบตำรวจเต็มยศเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

อู๋จื้อเซิงที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ สีหน้าเจื่อนลงทันที

"ฮ่าๆๆ! ตาเฒ่าอู๋! เมื่อกี้ยังโม้ว่าดื่มทั้งเดือนก็ไม่มีใครกล้าห้าม ตอนนี้เจอของจริงเข้าให้แล้ว! ดูซิจะแก้ตัวกับ ยัยหนูหลาน ยังไง?" ท่านประธานหยางหัวเราะร่าอย่างสะใจ

"พี่ หยุนหลาน มาหาคุณอาอู๋เหรอคะ?" หยางรุ่ยเสวี่ยทักทาย

แต่ ลู่หยุนหลาน ไม่สนใจใครทั้งนั้น เธอจ้องมองอู๋จื้อเซิงตาเขียวปั๊ด

"คุณลุง! สัญญากับหนูกับแม่ว่ายังไงคะ? แผลผ่าตัดยังไม่ทันหายดี ก็แอบหนีมาดื่มเหล้าอีกแล้ว! อยากตายเร็วๆ ใช่ไหมคะ?" ลู่หยุนหลานดุเสียงเข้ม

"โธ่... แม่คุณทูนหัว... ไว้หน้าลุงหน่อยสิลูก อยู่ต่อหน้าเพื่อนฝูงแท้ๆ ลุงเพิ่งดื่มไปแก้วเดียวเอง จริงๆ นะ ถามหนูเสวี่ยกับลุงหยางดูสิ"

อู๋จื้อเซิงผู้ยิ่งใหญ่ ที่ไม่เคยกลัวใครหน้าไหน แต่กลับกลัวหลานสาวคนสวยคนนี้จนหัวหด

เลี่ยวเทียนติงที่นั่งหันหลังให้ประตู ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปยิ้มทักทาย

"สารวัตรลู่... บังเอิญจังเลยนะครับ เจอกันอีกแล้ว"

"นะ... นาย..."

พอลู่หยุนหลานเห็นหน้าเลี่ยวเทียนติง ความโกรธขึ้งบนใบหน้าก็หายวับไป แทนที่ด้วยความตกตะลึงและความเขินอาย

หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

ภาพชายหนุ่มรูปงามที่ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างกล้าหาญ ผุดขึ้นมาในความทรงจำ

เธอเฝ้ารอโทรศัพท์จากเขาทุกวัน แต่เขากลับเงียบหายไป ไม่ยอมติดต่อมาเลย

จนเธอต้องไปขอเบอร์จากสารวัตรอู๋เอง

สองสามวันนี้เธอก็ลังเลว่าจะโทรหาดีไหม เพราะกลัวจะเสียฟอร์ม

ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเขาที่นี่ ในสภาพที่เธอกำลังยืนด่าลุงตัวเองฉอดๆ

หน้าร้อนผ่าว ลู่หยุนหลานอายจนแทบอยากมุดดินหนี

"ตาเฒ่าหยาง... ข้าเมาแล้วหรือเปล่าวะ? ยัยหนูหลานหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเลย! ตั้งแต่เกิดมาข้าเพิ่งเคยเห็นมันเขินผู้ชาย!" อู๋จื้อเซิงกระซิบถามเพื่อน

ท่านประธานหยางมองลู่หยุนหลานสลับกับเลี่ยวเทียนติงอย่างพินิจพิเคราะห์

"รู้จักกันเหรอ?"

"เขาคือคนที่ช่วยชีวิตหนูค่ะคุณลุง" ลู่หยุนหลานตอบเสียงเบา พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"อ๋อ... งั้นเหรอ? มิน่าล่ะ..."

"หลานรัก... พ่อหนุ่มเทียนติงนี่หน่วยก้านดีนะ เป็นแฟนเราหรือเปล่า? แม่เราบ่นอยากอุ้มหลานอยู่ทุกวัน ลุงว่าคนนี้ผ่านฉลุยเลยนะ!" อู๋จื้อเซิงเริ่มแซวด้วยความเมา

"คุณลุง! ถ้าขืนพูดมากอีกคำเดียว หนูจะฟ้องแม่นะคะ!" ลู่หยุนหลานขู่แก้เขิน

บรรยากาศกำลังชื่นมื่น ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเลี่ยวเทียนติงก็ดังขึ้น

ราชาให้ข้ามาลาดตระเวนภูเขา...

เสียงริงโทนกวนๆ ทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนหมดสิ้น

เลี่ยวเทียนติงยิ้มแหยๆ ขอตัวรับสาย

"ฮัลโหล..."

"เทียนติง! แย่แล้ว! รีบกลับมาเร็ว! ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

เสียงร้อนรนของ เซียงเฉ่า ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

"เลี่ยวซิงข่ายพาตำรวจมาจับอาต้าเหอไปแล้ว! พวกมันค้นบ้านเธอ เจอเงินที่เธอขายหอยได้ แล้วยึดไปหมดเลย! มันหาว่าเป็นเงินสกปรก! ตอนนี้พวกมันกำลังตามจับเธออยู่! ระวังตัวด้วยนะ!"

สีหน้าของเลี่ยวเทียนติงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที แววตาฉายประกายอำมหิต

"เลี่ยวซิงข่าย... มึงรนหาที่ตาย!"