บทที่ 80 วันนี้ฉันจะเชือดไก่ให้ลิงดู

ได้ยินเสียง เซียงเฉ่า เลี่ยวเทียนติง ก็หน้าตึงขึ้นมาทันที แววตาฉายประกายเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

"พี่สะใภ้เซียงเฉ่า ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เล่าให้ผมฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น? เลี่ยวซิงข่าย พาตำรวจมาจับคนในบ้านผมเหรอ? มันมีสิทธิ์อะไร?" เลี่ยวเทียนติงกัดฟันถาม พยายามข่มความโกรธ

"รายละเอียดพี่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกจ้ะ พี่มาถึง อาต้าเหอ ก็โดนตำรวจจับมัดมือไพล่หลังไปแล้ว"

"ได้ยินชาวบ้านคุยกันว่า เลี่ยวซิงข่ายกล่าวหาว่าเธอขโมยสมบัติหมู่บ้านไปขาย เป็นการกระทำผิดกฎหมาย แล้วเงินสองแสนกว่าหยวนที่เจอในบ้านเธอ ก็คือเงินสกปรกที่ได้จากการขายสมบัติ" เซียงเฉ่าเล่าด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"เข้าใจแล้วครับพี่สะใภ้ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้" เลี่ยวเทียนติงตอบเสียงเรียบ แต่ภายในใจนั้นเดือดปุดๆ

"เทียนติง... เลี่ยวซิงข่ายไม่เหมือนพวก เอ้อร์ไล้จื่อ นะ คราวนี้เขาพาตำรวจมาด้วย ถ้าเธอหลบไปก่อนสักพักจะดีกว่าไหม?" เซียงเฉ่าเตือนด้วยความเป็นห่วง

"หลบเหรอครับ? ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องกลัว? ต่อให้เป็นตำรวจจริง จะจับใครก็ต้องมีหลักฐาน ไม่ใช่มากล่าวหากันลอยๆ"

"พี่สะใภ้ครับ ช่วยเอาโทรศัพท์ให้เลี่ยวซิงข่ายคุยกับผมหน่อย ผมมีเรื่องจะคุยกับมัน" เลี่ยวเทียนติงสั่งเสียงเข้ม

"แต่ว่า..."

เซียงเฉ่าลังเลเล็กน้อย เธอกลัวอิทธิพลของเลี่ยวซิงข่าย แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นคงของเลี่ยวเทียนติง เธอก็ตัดสินใจทำตาม

ในลานบ้านเลี่ยวเทียนติงตอนนี้มีชาวบ้านมุงดูอยู่หลายสิบคน โดยเฉพาะพวกที่หวังส่วนแบ่งเงินค่าสมบัติ ต่างพากันตื่นเต้นเหมือนได้ยากระตุ้น

"เลี่ยวซิงข่าย! เทียนติงจะคุยด้วย!" เซียงเฉ่าแหวกฝูงชนเข้าไป แล้วยื่นโทรศัพท์ไปทางเลี่ยวซิงข่าย

เสียงจอแจในลานบ้านเงียบกริบทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่เซียงเฉ่า

"หล่อนคือเมีย ต้าเฉียง งั้นเหรอ?" เลี่ยวซิงข่ายมองเซียงเฉ่าด้วยสายตาตะลึง

เซียงเฉ่าในชุดชาวบ้านเรียบง่าย แต่ไม่อาจบดบังเรือนร่างอันงดงาม ผิวขาวเนียนละเอียด หน้าตาสะสวย หุ่นดีสมส่วน เป็นความงามแบบธรรมชาติที่หาได้ยาก

"ไม่นึกเลยว่าหมู่บ้านกันดารแบบนี้ จะมีของดีซ่อนอยู่" เลี่ยวซิงข่ายคิดในใจ

"พี่สาม... แม่สาวคนนี้แจ่มว่ะ! แนะนำให้ผมรู้จักหน่อยสิครับ" เหยาซาน กระซิบข้างหูเลี่ยวซิงข่าย น้ำลายแทบหก

"ไอ้เหยาซาน! ตอนนี้มึงเป็นตำรวจนะโว้ย! เก็บอาการหน่อย! เสร็จงานแล้วอยากได้กี่คนเดี๋ยวป๋าจัดให้!" เลี่ยวซิงข่ายด่าเบาๆ แล้วถลึงตาใส่

เขาเองก็เพิ่งสังเกตเห็นความงามของเซียงเฉ่า คิดแผนชั่วในใจว่าหลังจากจัดการเลี่ยวเทียนติงเสร็จ จะหาโอกาส "ทำความรู้จัก" กับเธอสักหน่อย

เลี่ยวซิงข่ายปั้นหน้าขรึม แล้วพูดเสียงเย็น

"เซียงเฉ่า... เธอเป็นหม้ายผัวตาย แต่ก็ถือว่าเคยมีผัวเป็นตัวเป็นตน ทำไมถึงมาเกลือกกลั้วกับไอ้เลี่ยวเทียนติง?"

"ฉันขอเตือนนะ ครั้งนี้เลี่ยวเทียนติงโดนข้อหาหนัก อย่าหาเรื่องใส่ตัว เดี๋ยวจะโดนข้อหาสมรู้ร่วมคิดไปด้วย"

"เทียนติงผิดจริงหรือไม่ กฎหมายจะเป็นคนตัดสิน! ไม่ใช่หน้าที่ของนายมาตัดสิน! ฉันไม่อยากพูดมาก เทียนติงรอคุยอยู่!" เซียงเฉ่ารวบรวมความกล้าตวาดกลับไป

"บังอาจ! นังบ้านนอก! กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่พี่สาม?"

"เฮ้ยพวกเรา! นังนี่ขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่! จับตัวมันไว้!" เหยาซานตะคอกสั่ง

ลูกน้องสองคนในชุดตำรวจตาราวาว รีบพุ่งเข้ามาจะตะครุบตัวเซียงเฉ่า

เทียบกับจับเลี่ยวต้าเหอ การได้จับสาวสวยอย่างเซียงเฉ่าถือเป็นลาภปาก

"หยุด!"

เลี่ยวซิงข่ายยกมือห้าม

เขามองเซียงเฉ่าด้วยสายตาดูถูก แล้วเดินเข้าไปใกล้

"เซียงเฉ่า... เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? กฎหมายจะเป็นคนตัดสิน?"

"เลี่ยวซิงข่าย! นายทำชั่วไม่กลัวบาปกรรมบ้างเหรอ? ฉันพูดคำเดิม ฉันเชื่อว่าเทียนติงบริสุทธิ์ และกฎหมายต้องยุติธรรม!" เซียงเฉ่าเถียงสู้ยิบตา ทั้งที่ในใจกลัวจนตัวสั่น

"ฮ่าๆๆ!"

เลี่ยวซิงข่ายหัวเราะลั่น

"เซียงเฉ่า... วันนี้ฉันจะทำให้เธอเห็นว่า ฉันนี่แหละคือกฎหมาย!"

"ในหมู่บ้านซานไห่นี้ ฉันเลี่ยวซิงข่ายคือกฎหมาย! ฉันบอกว่าใครผิด มันก็ต้องผิด!"

"เธอไม่เชื่อเหรอ? ลองดูไหมล่ะ? แค่ฉันกระดิกนิ้ว เพื่อนตำรวจของฉันพวกนี้ก็พร้อมจะลากตัวเธอเข้าคุก!"

ลูกน้องตำรวจเก๊ทำท่าขึงขังข่มขู่เซียงเฉ่า

"นังตัวดี! พี่สามเราใจดีหรอกนะถึงได้ปรานี ไม่งั้นป่านนี้ไปนอนกินข้าวแดงในคุกแล้ว!" เหยาซานขู่ซ้ำ

เซียงเฉ่าหน้าซีดเผือด แต่ยังกัดฟันสู้

"จะจับฉันก็เชิญ! แต่ฉันยืนยันคำเดิม เทียนติงบริสุทธิ์! เลี่ยวซิงข่าย... นายบอกว่าจะจับเทียนติงใช่ไหม? ตอนนี้เขาจะคุยด้วย นายไม่กล้าคุยหรือไง?"

"นังนี่วอนหาเรื่องซะแล้ว! พี่สาม... ให้ผมลากตัวมันไปสอบสวนในห้องไหมครับ? เดี๋ยวผมจะเค้นความจริงออกมาให้หมดเปลือกเลย!" เหยาซานทำท่าคุกคาม

เลี่ยวซิงข่ายรู้ทันความคิดสกปรกของเหยาซาน จึงส่งสายตาปราม แล้วยื่นมือไปแบขอโทรศัพท์

"เอาโทรศัพท์มา"

เซียงเฉ่ายื่นโทรศัพท์ให้ แล้วรีบถอยห่างออกมา

"เซียงเฉ่า... ดูเหมือนว่าฉันไม่อยู่บ้านนาน คนในหมู่บ้านคงลืมไปแล้วว่าใครใหญ่!"

"ถึงขนาดมีคนคิดว่าฉันจะกลัวไอ้ขี้โรคอย่างเลี่ยวเทียนติง... ตลกชะมัด!"

"วันนี้ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ไปไหนทั้งนั้น! เซียงเฉ่า เธอก็ด้วย!"

"วันนี้ถ้าเลี่ยวเทียนติงโผล่หัวมา ฉันจะทำให้มันคุกเข่าต่อหน้าฉัน แล้วเห่าเหมือนหมาให้ทุกคนดู!"

"ฉันจะสั่งให้มันเลียรองเท้าฉัน มันก็ต้องเลีย!"

"วันนี้ฉันจะเชือดไก่ให้ลิงดู! ให้ทุกคนรู้ซึ้งว่า ในหมู่บ้านซานไห่แห่งนี้... ฉันเลี่ยวซิงข่าย คือกฎหมาย!"