บทที่ 81 ลู่หยุนหลานผู้รักความยุติธรรม

คำประกาศกร้าวอันโอหังของ เลี่ยวซิงข่าย ดังสะท้อนไปทั่วลานบ้าน เขากวาดสายตามองชาวบ้านทุกคนด้วยความยโสโอหัง

ยกเว้น เซียงเฉ่า คนเดียว ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าสบตาเขาแม้แต่คนเดียว

ตระกูลเลี่ยวหม่านชางมีทั้งเงินและอำนาจ แถมยังมีนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครขวางทางพวกมัน มีแต่ตายกับตาย

ชาวบ้านทุกคนต่างคิดตรงกันว่า งานนี้ เลี่ยวเทียนติง คงไม่รอดแน่

แต่การที่มีคนหนึ่งไม่กลัวเขา แถมยังเป็นผู้หญิงที่เขาสนใจ มันทำให้เลี่ยวซิงข่ายหงุดหงิดเป็นที่สุด

นังตัวดี... ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวจัดการไอ้เด็กเวรเลี่ยวเทียนติงเสร็จเมื่อไหร่ จะจับมาสั่งสอนให้เข็ด จะทำให้ร้องขอชีวิตแทบไม่ทัน!

เลี่ยวซิงข่ายคิดแผนชั่วในใจ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์รุ่นปุ่มกดเก่าครึคระจากมือเซียงเฉ่ามาดูอย่างรังเกียจ

"เลี่ยวเทียนติง... เมื่อกี้ได้ยินชัดแล้วใช่ไหม? คนบ้านเดียวกัน ฉันจะให้โอกาสแก รีบซมซานกลับมาคุกเข่าขอขมาฉันเดี๋ยวนี้! ฉันอาจจะปรานีไว้ชีวิตแกสักครั้ง!" เลี่ยวซิงข่ายขู่เสียงเย็น

"เลี่ยวซิงข่าย! คนที่ผิดใจกับฉันคือพ่อแก อยากจะเล่นงานฉัน ก็เชิญงัดมาให้หมดทุกกระบวนท่า!"

"แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อน ถ้าแกกล้าแตะต้องอาเล็กกับพี่เซียงเฉ่าแม้แต่ปลายก้อย ฉันรับรองว่าแกจะต้องเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้!" เสียงของเลี่ยวเทียนติงจากปลายสาย แม้จะพยายามข่มอารมณ์ให้ดูสงบ แต่ก็แฝงไปด้วยความโกรธแค้นที่พร้อมระเบิด

"เลี่ยวเทียนติง! ปากดีนักนะ! จะทำให้ฉันเสียใจที่เกิดมา? ฮ่าๆๆ! ฉันเลี่ยวซิงข่ายโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าพูดกับฉันแบบนี้มาก่อน!"

"ได้! ฉันจะรอดูว่าไอ้ขี้โรคอย่างแก จะมีปัญญาทำอะไรฉันได้!" เลี่ยวซิงข่ายตะคอกกลับด้วยความดูถูก

เลี่ยวเทียนติงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ กำลังจะกดวางสาย แต่จู่ๆ ก็มีมือเรียวสวยยื่นมาคว้าข้อมือเขาไว้

"อย่าเพิ่งวาง... ฉันขอคุยด้วยหน่อย"

เจ้าของมือนั้นคือ ลู่หยุนหลาน

เธออยู่ใกล้เลี่ยวเทียนติงที่สุด แม้จะไม่ได้เปิดลำโพง แต่เธอก็พอจับใจความได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ในโลกนี้ยังมีคนกล้าประกาศตัวว่าเป็นกฎหมายอยู่อีกเหรอ?

ช่างอุกอาจและหยิ่งยโสอะไรขนาดนี้!

ไม่ต้องพูดถึงว่าเลี่ยวเทียนติงเป็นผู้มีพระคุณของเธอ ลำพังแค่นิสัยรักความยุติธรรมของลู่หยุนหลาน เธอก็ทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้คนชั่วลอยนวล

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้ฉายา "กุหลาบเหล็กแห่งกองปราบ" ที่เหล่าอาชญากรต่างหวาดผวา

"ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าใครเป็นหัวหน้าชุดจับกุม? พวกแกสังกัดหน่วยงานไหน?" ลู่หยุนหลานแย่งโทรศัพท์ไป แล้วตะคอกถามด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

ทางฝั่งเลี่ยวซิงข่ายที่กำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว พอโดนผู้หญิงที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาตะคอกใส่ แถมยังถามจี้จุดเหมือนผู้บังคับบัญชา เขาก็ยิ่งโมโหเลือดขึ้นหน้า

"มึงเป็นใครวะ? กล้าดียังไงมาสั่งกู? ถามหากูสังกัดหน่วยไหน? มึงนึกว่ามึงเป็นผู้กำกับการตำรวจหรือไง?" เลี่ยวซิงข่ายด่าสวนกลับ

"ฉันไม่ใช่ผู้กำกับ แต่ฉันคือ ลู่หยุนหลาน!" เธอตอบเสียงเย็นเฉียบ พยายามระงับอารมณ์โกรธ

"กูไม่สนหรอกว่ามึงจะเป็นลู่หยุนหลาน หรือนางฟ้าลงมาโปรด! กูไม่มีเวลามาเสวนากับมึง! บอกไอ้เลี่ยวเทียนติงให้รีบไสหัวกลับมา! ถ้าช้า กูไม่รับรองความปลอดภัยของคนในบ้านมัน!"

เลี่ยวซิงข่ายด่ากราดจบ ก็ปาโทรศัพท์เก่าๆ ของเซียงเฉ่าลงพื้นจนแตกกระจาย

"ไอ้เด็กเวร! กล้าลองดีกับกู! เหยาซาน! จำไว้! พอมันโผล่หัวมา กระทืบมันก่อนเลย ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง!" เลี่ยวซิงข่ายยังคงเดือดดาล

"วางใจได้เลยพี่สาม! แค่เด็กบ้านนอกคนเดียว หมูในอวย! ว่าแต่... เมื่อกี้พี่พูดถึงชื่อลู่หยุนหลานเหรอ?" เหยาซานถามเสียงเบา

"เออ! ยัยบ้าที่ไหนไม่รู้ โทรมาทำเสียงกร่างใส่กู!" เลี่ยวซิงข่ายบ่นอุบ

"พี่สาม... ชื่อนี้พี่อาจจะไม่คุ้น แต่ในวงการตำรวจและนักเลง ชื่อ 'กุหลาบเหล็ก' ลู่หยุนหลาน ดังกระฉ่อนเลยนะพี่! นางโหดมาก ใครเจอเป็นซวย! พี่อย่าไปยุ่งกับนางเชียวนะ!" เหยาซานเตือนด้วยความหวาดกลัว

"กุหลาบเหล็ก? ลู่หยุนหลาน? ผู้หญิง?" เลี่ยวซิงข่ายชะงักไปครู่หนึ่ง

เมื่อกี้เสียงผู้หญิงจริงๆ ด้วย หรือจะเป็นตัวจริง?

แต่ความคิดนั้นก็แวบหายไปอย่างรวดเร็ว

"ลู่หยุนหลานเป็นถึงดาวดังระดับจังหวัด คนอย่างฉันยังเข้าไม่ถึง แล้วไอ้ขี้โรคเลี่ยวเทียนติงจะไปรู้จักได้ยังไง?"

"ขนาดพี่ใหญ่พี่รองของฉันยังต้องเกรงใจนาง เลี่ยวเทียนติงมันเป็นแค่เศษสวะ ไม่มีทางรู้จักคนระดับนั้นหรอก!"

...

ทางด้านลู่หยุนหลาน เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย สีหน้าของเธอก็มืดครึ้มลงทันที

"ท่านประธานหยาง คุณอาอู๋... ที่บ้านผมเกิดเรื่องด่วนจริงๆ ผมต้องรีบกลับไปจัดการ คงต้องขอตัวก่อนนะครับ ขอโทษที่ทำให้เสียบรรยากาศ" เลี่ยวเทียนติงกล่าวลาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทั้งท่านประธานหยางและอู๋จื้อเซิง ต่างผ่านโลกมามาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเลี่ยวเทียนติงกำลังเจอเรื่องหนักหนา จึงไม่คิดจะรั้งตัวไว้

"พ่อหนุ่ม... มีธุระก็รีบไปจัดการเถอะ ถ้ามีอะไรให้ช่วย อย่าลืมโทรหาอานะ อาถูกชะตากับเราจริงๆ นี่นามบัตรอา เก็บไว้" อู๋จื้อเซิงยื่นนามบัตรให้

"เทียนติง... เกิดอะไรขึ้น? ให้พี่ช่วยไหม?" หยางรุ่ยเสวี่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"คุณลุงหยาง คุณอาอู๋ รุ่ยเสวี่ย... ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำตัวนอกรีต เดี๋ยวหนูจะไปกับเทียนติงเอง จะไปดูให้เห็นกับตาว่าใครมันกล้าทำเรื่องบัดซบแบบนี้!" ลู่หยุนหลานประกาศเสียงแข็ง

ทุกคนในห้องถึงกับอึ้ง โดยเฉพาะเลี่ยวเทียนติง

ไม่คิดว่าลู่หยุนหลานจะอาสาไปด้วยตัวเอง

"งั้นอาก็เบาใจ เทียนติงน้องชาย... อย่าใจร้อนนะ มีแม่หนูหลานไปด้วย รับรองว่าปัญหาทุกอย่างคลี่คลายแน่นอน!"

อู๋จื้อเซิงขยิบตาให้เลี่ยวเทียนติงอย่างรู้กัน

ไอ้หนุ่ม! โอกาสทองมาถึงแล้ว! คว้าไว้ให้ดีนะ! แม่เสือสาวคนนี้ไม่ได้ใจดีกับใครง่ายๆ!