บทที่ 82 อาสะใภ้จอมอาละวาด

หลังจากร่ำลาท่านประธานหยางและ อู๋จื้อเซิง แล้ว ใจของ เลี่ยวเทียนติง ก็พุ่งกลับไปที่หมู่บ้านซานไห่เรียบร้อยแล้ว

"เทียนติง ไม่ต้องรีบร้อนนะ ถ้าคนพวกนั้นเป็นตำรวจจริง พี่รับรองว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เธอพอใจที่สุด" ลู่หยุนหลาน ให้คำมั่นสัญญา

"ขอบคุณครับพี่หยุนหลาน"

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงลานจอดรถ เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นรถตำรวจที่จอดอยู่

"พี่หยุนหลานครับ รถคันนี้ไปไม่ได้หรอกครับ ทางเข้าหมู่บ้านผมแย่มาก รถเก๋งเตี้ยๆ แบบนี้เข้าไม่ได้แน่ มีแต่รถโฟร์วีลเท่านั้นที่พอจะลุยได้" เลี่ยวเทียนติงชี้ไปที่รถเก๋งตำรวจ

"จริงเหรอเนี่ย? แย่จัง... งั้นเอาแบบนี้ เธอไปกับพี่ที่สถานีตำรวจในตำบลก่อน ที่นั่นมีรถกระบะตำรวจขับเคลื่อนสี่ล้อ เดี๋ยวพี่ไปยืมมาใช้" ลู่หยุนหลานเสนอทางออก

"พี่หยุนหลาน ผมร้อนใจอยากกลับหมู่บ้านเร็วๆ ถ้าพี่ต้องไปเอารถที่สถานีตำรวจ ผมขอตัวกลับทางน้ำดีกว่าครับ เร็วกว่าเยอะ" เลี่ยวเทียนติงเสนอ

ลู่หยุนหลานเข้าใจดีว่าเลี่ยวเทียนติงเป็นห่วงคนที่บ้าน จึงพยักหน้าตกลง

"โอเค งั้นเธอล่วงหน้าไปก่อน พี่จะรีบไปเอารถแล้วตามไปให้เร็วที่สุด ไม่เกินสองชั่วโมงพี่จะไปถึง"

"ตกลงครับ"

เลี่ยวเทียนติงกำลังจะหันหลังเดินจากไป แต่ลู่หยุนหลานคว้าแขนเขาไว้อีกครั้ง

"เดี๋ยวเทียนติง... เอาไอ้นี่ติดตัวไปด้วย"

เธอยื่นอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ให้เขา

"นี่คือกล้องบันทึกภาพขนาดจิ๋วที่ตำรวจใช้สืบสวนคดีลับ เธอติดไว้ที่เสื้อนะ ถ้ากลับไปถึงบ้านแล้ว อย่าเพิ่งปะทะกับพวกมัน พยายามเก็บหลักฐานไว้ก่อน รอพี่ไปถึงแล้วค่อยจัดการทีเดียว"

ลู่หยุนหลานสอนวิธีใช้กล้องจิ๋วให้อย่างรวดเร็ว

มันเป็นกล้องขนาดเท่ากระดุมเสื้อที่หนีบซ่อนไว้ได้เนียนสนิท มาพร้อมกับรีโมตคอนโทรลขนาดเท่ากุญแจรถ เพียงแค่ล้วงมือในกระเป๋าแล้วกดปุ่ม ก็สามารถบันทึกภาพและเสียงได้ทันที

เลี่ยวเทียนติงเรียนรู้ไว ฟังรอบเดียวก็เข้าใจหมด

หลังจากแยกกับลู่หยุนหลาน เลี่ยวเทียนติงก็รีบหามุมลับตาคนริมทะเล แล้วกระโดดลงน้ำทันที

ทันทีที่สัมผัสน้ำ เคล็ดวิชาราชันมังกร ก็ทำงาน ร่างกายของเขาแหวกว่ายไปในทะเลด้วยความเร็วสูงราวกับฉลามล่าเหยื่อ

ระยะทางหลายสิบกิโลเมตร สำหรับราชันมังกรแห่งท้องทะเล ใช้เวลาเพียงไม่นาน

เมื่อโผล่พ้นน้ำที่ท่าเรือหมู่บ้านซานไห่ เลี่ยวเทียนติงไม่เสียเวลาทำให้เสื้อผ้าแห้ง เขารีบพุ่งทะยานเข้าสู่หมู่บ้านด้วยความเร็วสูง

...

ณ ลานบ้านเลี่ยวเทียนติง

เลี่ยวซิงข่าย นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้อย่างสบายอารมณ์ คาบบุหรี่หรูราคาแพงพ่นควันฉุย

ข้างๆ เขามีโต๊ะวางเงินสดกองโตที่ยึดมาจากเลี่ยวต้าเหอ

ชาวบ้านซานไห่หลายสิบคนยืนล้อมวง จ้องมองกองเงินนั้นตาเป็นมัน

ทุกคนต่างรอคอยคำสัญญาของเลี่ยวซิงข่ายที่จะแบ่งเงินก้อนนี้ให้

ที่หน้าประตูรั้ว เซียงเฉ่า เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ชะเง้อมองหาเลี่ยวเทียนติง

"เซียงเฉ่า... มานี่หน่อยซิ" เสียงเรียกแผ่วเบาและขลาดกลัวดังขึ้น

เซียงเฉ่าหันไปมอง พบว่าเป็น หยางชุ่ยหัว เมียของ เลี่ยวต้าเหอ

หยางชุ่ยหัวมาแอบซุ่มดูอยู่นานแล้ว แต่ไม่กล้าเข้ามาในลานบ้าน เพราะกลัวจะโดนหางเลขไปด้วย

เธอเห็นผัวตัวเองถูกตำรวจจับมัดมือไพล่หลัง ก็ร้อนใจอยู่เหมือนกัน แต่ความงกเงินทำให้เธอกลัวว่าถ้าโผล่หน้าไป เลี่ยวซิงข่ายอาจจะทวงเงินที่เธอเพิ่งได้มาคืน เธอจึงได้แต่แอบมองอยู่หลังรั้ว

"ป้าชุ่ยหัว... มาทำอะไรตรงนี้คะ?" เซียงเฉ่าถามอย่างอ่อนโยน ไม่ถือสาที่เคยโดนด่าว่าจิ้งจอก

"เซียงเฉ่า... ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมไอ้แก่ต้าเหอถึงโดนตำรวจจับ? แล้วฉันได้ยินเสียง เฮยซ้อ แหกปากเรื่องแบ่งเงิน มันคืออะไรกันแน่?" หยางชุ่ยหัวถามรัวเร็ว

"ป้าคะ เรื่องมันใหญ่โตแล้วค่ะ เลี่ยวเทียนติงไปมีเรื่องกับ เลี่ยวหม่านชาง เขาเลยให้ลูกชายพาตำรวจมาจับ เลี่ยวซิงข่ายหาว่าเทียนติงกับอาต้าเหอขโมยสมบัติหมู่บ้านไปขาย เป็นเรื่องผิดกฎหมาย..." เซียงเฉ่าเล่าไปน้ำตาคลอไป

"หา? ขโมยสมบัติ? ผิดกฎหมาย?" หยางชุ่ยหัวหน้าซีดเผือด

"ไอ้เทียนติง! ไอ้เด็กนรก! ฉันว่าแล้วเชียวว่ามันต้องพาความซวยมาให้! ตัวเองทำผิดคนเดียวไม่พอ ยังลากผัวฉันไปซวยด้วยอีก!"

"ถ้าต้าเหอโดนจับติดคุก แล้วใครจะหาเลี้ยงฉันกับลูก? ฮือๆๆ... ชีวิตฉันทำไมมันอาภัพแบบนี้!"

หยางชุ่ยหัวเริ่มร้องไห้โวยวายตามสไตล์

"ป้าชุ่ยหัวคะ! เบาๆ หน่อยค่ะ! แค่นี้ก็วุ่นวายพอแล้ว ป้าอย่ามาเพิ่มปัญหาอีกเลยค่ะ" เซียงเฉ่าพยายามปราม

"หุบปากนะนังจิ้งจอก! หล่อนกับไอ้เทียนติงมันพวกเดียวกัน! สมรู้ร่วมคิดกันทำร้ายผัวฉัน!"

"ไอ้เทียนติงตัวดี... เมื่อวานยังทำเก่งยุให้ผัวทิ้งฉัน! ทีนี้เป็นไงล่ะ? พาผัวฉันเข้าคุกสมใจแล้วสิ!"

"บอกมานะว่าไอ้ตัวซวยมันมุดหัวอยู่ที่ไหน? ฉันจะไปลากคอมันมาคุยให้รู้เรื่อง! เอาผัวฉันคืนมานะ!"

หยางชุ่ยหัวเริ่มอาละวาด คว้าคอเสื้อเซียงเฉ่าเขย่าอย่างบ้าคลั่ง

"ป้าชุ่ยหัว! เทียนติงไม่ได้หนีไปไหนค่ะ! เขาบอกว่ากำลังรีบกลับมา! เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว!"

"กลับมาแล้วจะทำอะไรได้? หล่อนไม่มีสมองหรือไง? เขาพาตำรวจมาเป็นโขยง! ไอ้เทียนติงตัวคนเดียวจะไปสู้ได้ยังไง?"

"ไอ้เด็กเวรนี่... อย่าให้ฉันเจอมันนะ! ฉันจะ..."

ยังไม่ทันที่หยางชุ่ยหัวจะคิดคำด่าจบ เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างหู

"อาสะใภ้... อยากเจอผมเหรอครับ? แล้วถ้าเจอแล้ว อาสะใภ้จะทำอะไรผมครับ?"