บทที่ 83 การแสดงของตำรวจเก๊

"เทียนติง! ในที่สุดเธอก็กลับมา!" เซียงเฉ่า ร้องออกมาด้วยความดีใจและโล่งอกเมื่อเห็นหน้าเขา

ต่างจาก หยางชุ่ยหัว ที่หน้าบึ้งตึงเตรียมจะด่ากราด แต่พอสบตาเข้ากับแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของ เลี่ยวเทียนติง เธอก็ถึงกับปากคอสั่น พูดไม่ออก

รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของเลี่ยวเทียนติงนั้นน่าสะพรึงกลัว ราวกับราชันผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังพิโรธ จนคนธรรมดาอย่างเธอรู้สึกหวาดผวา

"เทียนติง... รีบไปดูอาต้าเหอเร็ว! เขาถูกพวกมันมัดไว้ตั้งนานแล้ว!" เซียงเฉ่ารีบบอกด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณครับพี่สะใภ้ ถ้าไม่ได้พี่โทรบอก ผมคงกลับมาไม่ทัน" เลี่ยวเทียนติงกล่าวขอบคุณ

จากนั้นเขาก็หันไปจ้องหยางชุ่ยหัวเขม็ง

"อาสะใภ้... ในฐานะหลาน ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย! โอกาสกลับตัวกลับใจของอามีไม่มากแล้วนะ ถ้ายังทำตัวร้ายกาจไม่เลิก ผมไม่ลังเลที่จะหาเมียใหม่ให้อาเล็กแน่! ผมไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ถ้าอาบังคับ ผมก็จำเป็นต้องทำ!"

"วันนี้ขอให้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าผมได้ยินอาตบตีพี่เซียงเฉ่า หรือรังแกเธออีก เตรียมตัวหย่ากับอาเล็กได้เลย!"

คำขู่ของเลี่ยวเทียนติงทำให้หยางชุ่ยหัวขนลุกซู่ แต่ด้วยนิสัยปากตลาดที่แก้ไม่หาย เธอจึงแกล้งทำใจดีสู้เสือ

"ฮึ! เลี่ยวเทียนติง! คิดว่าฉันแคร์ไอ้ผัวขี้ขลาดนั่นเหรอ? หย่าก็หย่าสิ! ใครกลัวใคร! แต่จำไว้นะ ถ้าหย่ากัน ไอ้ต้าเหอต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูลูกสองคนให้ฉันด้วย!"

"ค่าเลี้ยงดูน้องๆ ไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง! ผมไม่มีวันยอมให้น้องๆ ไปอยู่กับแม่ใจร้ายแบบอาหรอก! ผมจะเลี้ยงดูอาเล็กกับน้องๆ เอง!" เลี่ยวเทียนติงสวนกลับเสียงแข็ง

"ฮึ! ปากดีนักนะ! ตัวเองจะเอาตัวรอดหรือเปล่ายังไม่รู้เลย! มัวแต่มาพล่ามเรื่องเลี้ยงคนอื่น ไปคุยกับ เลี่ยวซิงข่าย นู่น! เขาพาตำรวจมาล้อมบ้านแกไว้หมดแล้ว เดี๋ยวแกโดนจับเข้าคุก ดูซิว่าจะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงใคร!" หยางชุ่ยหัวเยาะเย้ย

"เลี่ยวซิงข่าย?" เลี่ยวเทียนติงมองเข้าไปในบ้านด้วยสายตาเย็นชา

"วันนี้แหละ... ผมจะเชือดไอ้เลี่ยวซิงข่ายทิ้งซะ! จะทำให้รู้กันไปเลยว่า ต่อไปนี้ในหมู่บ้านซานไห่ ใครหน้าไหนกล้ารังแกคนของผม มันต้องเจอดี!"

พูดจบ เลี่ยวเทียนติงก็เดินอาดๆ เข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจหยางชุ่ยหัวอีก

"เทียนติง! อย่าใจร้อนนะ! พวกเขามีตำรวจมาด้วย!" เซียงเฉ่าตะโกนเตือนด้วยความเป็นห่วง

...

"ตาแก่ดูนั่น! ไอ้เด็กเวรมันกลับมาแล้ว!" หวังซิ่วอวิ๋น ชี้ไปที่เลี่ยวเทียนติงจากในรถ

"ฮึ! กล้ากลับมาจริงๆ ด้วย ดี! จะได้ดูละครฉากเด็ด! รอดูเจ้าสามสั่งสอนมันให้เข็ด!" เลี่ยวหม่านชาง แสยะยิ้ม

ในลานบ้าน ชาวบ้านนับสิบคนต่างส่งเสียงฮือฮาเมื่อเห็นเลี่ยวเทียนติง

"เลี่ยวเทียนติง! แกกล้ามากนะที่ขโมยสมบัติหมู่บ้านไปขาย! โทษหนักนะเว้ย!" เฮยซ้อ ตะโกนด่า

"ใช่! สมบัติที่เจอในหมู่บ้านต้องเป็นของทุกคน! แกเอาไปขายคนเดียวได้ไง? เอาเงินมาแบ่งพวกเราเดี๋ยวนี้นะ!" เมียเอ้อร์ไล้จื่อ ผสมโรง

เลี่ยวเทียนติงทำหูทวนลม ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา กวาดสายตาเย็นชาไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดตำรวจ แล้วไปหยุดที่เลี่ยวซิงข่าย

เลี่ยวซิงข่ายนั่งกระดิกตีนจิบชาอย่างสบายใจ โดยมีตำรวจคนหนึ่งยืนพัดวีให้

"ผู้กองเหยา... นี่ไงผู้ต้องหาตัวจริง จัดการตามสบายเลยครับ" เลี่ยวซิงข่ายสั่ง

"จับมัน!" เหยาซานตะคอกสั่งลูกน้อง

ลูกน้องสองคนพุ่งเข้าไปหาเลี่ยวเทียนติงทันที

"เลี่ยวเทียนติง! พวกเราเป็นตำรวจกองปราบอำเภอ! คุณตกเป็นผู้ต้องหาคดีค้าวัตถุโบราณผิดกฎหมาย! ยอมให้จับกุมซะดีๆ!"

พวกมิจฉาชีพพวกนี้แสดงละครเก่งจนน่าขนลุก ท่าทางขึงขังดูน่าเกรงขาม ชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต่างพากันหวาดกลัว

"ช้าก่อน!"

เสียงตะโกนของเลี่ยวเทียนติงดังก้องกังวานราวกับฟ้าผ่า ทำเอาสองสมุนชะงักกึก

"ผู้กองเหยา เห็นไหมครับ? ไอ้บ้านนอกนี่มันขัดขืนการจับกุม!" เลี่ยวซิงข่ายยุแยง

"ฮึ! เลี่ยวเทียนติง! คิดจะขัดขืนเจ้าพนักงานเหรอ? รู้ไหมว่าโทษหนักแค่ไหน? แค่แกตะคอกใส่ตำรวจเมื่อกี้ ก็โดนข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานแล้ว! ฉันมีสิทธิ์จับแกขังคุกได้ทันที!" เหยาซานขู่ฟ่อ

เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้วเล็กน้อย

การแสดงของพวกนี้เนียนใช้ได้ ไม่มีพิรุธให้จับได้ง่ายๆ

แม้เขาจะมั่นใจว่าล้มพวกนี้ได้สบายๆ แต่ถ้าพวกนี้เป็นตำรวจจริง การลงมือทำร้ายเจ้าหน้าที่คงเป็นเรื่องยุ่งยาก

"คุณตำรวจครับ ผมไม่ได้ขัดขืน แต่ผมอยากรู้ว่าผมโดนจับข้อหาอะไร?" เลี่ยวเทียนติงถามเสียงเรียบ

"มีคนแจ้งความว่าแกค้าขายวัตถุโบราณของชาติ! รู้ไหมว่าโทษหนักแค่ไหน? เมื่อเดือนก่อนที่หมู่บ้านข้างๆ มีคนขายแจกันราชวงศ์ชิงไปใบเดียว โดนตัดสินจำคุกยี่สิบปี! แกกล้ามากนะที่ทำเรื่องแบบนี้!" เหยาซานร่ายยาวด้วยน้ำเสียงดุดัน

"คุณตำรวจครับ อย่าเพิ่งขู่สิครับ ไหนล่ะครับคนแจ้งความ? แล้วไหนล่ะครับหลักฐานว่าผมขายสมบัติชาติ?" เลี่ยวเทียนติงย้อนถามอย่างไม่เกรงกลัว