บทที่ 84 ลางสังหรณ์ร้ายของเลี่ยวหม่านชาง

ทันทีที่ เลี่ยวเทียนติง พูดจบ เลี่ยวซิงข่าย ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ก็พูดสวนขึ้นมาอย่างเย็นชา

"คนแจ้งความก็คือฉันเอง"

ในขณะเดียวกัน เลี่ยวเทียนติงก็แอบกดปุ่มรีโมตในกระเป๋าเพื่อเปิดใช้งานกล้องบันทึกภาพจิ๋ว

"เลี่ยวซิงข่าย... นายแจ้งความจับฉัน? แล้วนายมีหลักฐานอะไร?" เลี่ยวเทียนติงถามกลับอย่างไม่เกรงกลัว

"หลักฐานเหรอ? ฮึ! เลี่ยวเทียนติง... ยังจะมาทำเป็นใจดีสู้เสืออีกนะ อยากได้หลักฐานนักใช่ไหม? นี่ไงหลักฐาน!"

เลี่ยวซิงข่ายตบกองเงินบนโต๊ะดังปัง

"ถ้าไม่ได้ลักลอบขายสมบัติหมู่บ้าน แกจะไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน?"

"แค่นี้เหรอหลักฐานนาย? แค่เพราะฉันมีเงิน นายก็เหมาว่าฉันขายสมบัติผิดกฎหมาย? ตลกน่า... ฉันทำมาค้าขายหาเงินไม่ได้หรือไง?" เลี่ยวเทียนติงยิ้มเยาะ

"ค้าขาย? ฮ่าๆๆ! เลี่ยวเทียนติง... อย่ามาตลก! คนขี้โรคอย่างแกจะไปทำอะไรกินได้? หาเงินแสนได้ในเวลาสั้นๆ แบบนี้ แกนึกว่าตัวเองเป็นบิล เกตส์ หรือไง?" เลี่ยวซิงข่ายหัวเราะเยาะ

ราชาให้ข้ามาลาดตระเวนภูเขา...

เสียงโทรศัพท์ของเลี่ยวเทียนติงดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เห็นชื่อ ลู่หยุนหลาน โชว์อยู่

"เทียนติง... ฟังพี่นะ พี่ดูภาพจากกล้องแล้ว ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งวู่วาม"

"ถามพวกมันซิว่าสังกัดหน่วยไหน? หน้าตาพวกนี้ไม่คุ้นเลย พี่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน"

"ปกติทีมปฏิบัติการห้าคนต้องมีหัวหน้าทีม แต่พี่ดูแล้ว... พี่มั่นใจว่าพี่รู้จักหัวหน้าทีมสืบสวนทุกคนในอำเภอนี้ หรืออย่างน้อยก็ต้องคุ้นหน้าบ้าง แต่นี่ไม่คุ้นเลยสักคน"

ทันทีที่รับสาย เสียงเคร่งเครียดของลู่หยุนหลานก็ดังลอดมา

กล้องบันทึกภาพจิ๋วเชื่อมต่อสัญญาณภาพไปยังมือถือของลู่หยุนหลานแบบเรียลไทม์ ทำให้เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และด้วยสัญชาตญาณตำรวจ เธอดูออกทันทีว่ามีพิรุธ

"อ๋อ..." เลี่ยวเทียนติงตาเป็นประกายเย็นเยียบ

ตั้งแต่แรกเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติของ "ตำรวจ" กลุ่มนี้แล้ว แต่เพราะการแสดงที่แนบเนียน เขาเลยยังไม่ปักใจเชื่อว่าเป็นตัวปลอม

แต่พอได้ยินลู่หยุนหลานยืนยัน เขาก็หันขวับไปจ้องหน้า เหยาซาน

ในกลุ่มนี้ เหยาซานดูมียศสูงสุด ถ้าเป็นตำรวจอำเภอจริง ลู่หยุนหลานต้องรู้จัก

"พี่หยุนหลาน... ไอ้หมอนี่บอกว่าเป็นหัวหน้ากองปราบครับ"

เลี่ยวเทียนติงพูดใส่โทรศัพท์ โดยจงใจหันกล้องไปจับภาพเหยาซานชัดๆ

"อะไรนะ? หัวหน้ากองปราบ? ฮ่าๆๆ! เทียนติง... ไอ้หมอนี่มันชื่อ เหยาซาน เป็นนักเลงกระจอกในอำเภอ! พี่เคยจับมันหลายรอบแล้ว!"

"ช่วยถ่วงเวลาไว้ก่อนนะ อย่าให้พวกมันหนี! กล้าดียังไงมาปลอมเป็นตำรวจหลอกชาวบ้าน! น่ารังเกียจจริงๆ!"

ลู่หยุนหลานพูดด้วยความโกรธจัดก่อนจะวางสายไป

"หัวหน้าเหยา... มัวยืนบื้อทำไม? รีบจับมันสิ! แล้วค่อยลากไปสอบสวน! หลักฐานคาตาขนาดนี้ มันยังจะปากแข็งอีก!" เลี่ยวซิงข่ายตบโต๊ะเร่งเร้า

"พี่สามวางใจได้! ผมทำงานไม่เคยพลาด! เฮ้ยพวกเรา! รออะไรอยู่? จับมัดให้แน่นๆ!"

เหยาซานสั่งการ ลูกน้องสองคนข้างตัวเลี่ยวเทียนติงก็พุ่งเข้ามาล็อกแขนซ้ายขวาทันที

"โอ๊ย!"

"อ๊ากกก!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกัน ร่างของตำรวจเก๊สองนายปลิวละลิ่วออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด

ไม่มีใครมองทันว่าเกิดอะไรขึ้น รู้ตัวอีกที สองคนนั้นก็นอนกองอยู่กับพื้นแล้ว

"เฮ้ย! เลี่ยวเทียนติงมันบ้าไปแล้ว! มันกล้าทำร้ายตำรวจ!"

"ชะตาขาดแน่ๆ! เล่นงานตำรวจโทษหนักถึงประหารเลยนะ!"

ชาวบ้านผู้ใสซื่อต่างพากันตกตะลึง อ้าปากค้าง

ในสายตาพวกเขา ตำรวจคือผู้พิทักษ์กฎหมายที่แตะต้องไม่ได้ แต่เลี่ยวเทียนติงกลับซัดพวกเขากระเด็นต่อหน้าต่อตา

เหยาซานและเลี่ยวซิงข่ายถึงกับตะลึงงัน

ไม่คิดว่าเลี่ยวเทียนติงจะกล้าลงมือ และไม่คิดว่าจะมีฝีมือขนาดนี้

"ไอ้เวร! มึงอยากตายใช่ไหม? กล้าทำร้ายตำรวจ!" เหยาซานตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

ด้วยสันดานนักเลง เขาไม่ยอมเสียหน้าแน่

"พวกมึงยืนบื้อทำไม? รุมมันสิวะ!"

ลูกน้องอีกสองคนเห็นเพื่อนโดนเล่นงาน ก็ชักมีดพกออกมาจากเอว เตรียมพร้อมลุย

ที่นอกรั้ว หวังซิ่วอวิ๋นและเลี่ยวหม่านชางที่แอบดูอยู่ เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้ว! กล้าตีตำรวจ! ตายแน่ๆ!" หวังซิ่วอวิ๋นร้อง

"หุบปาก! ยัยแก่โง่! ไม่เห็นเหรอว่าพวกนั้นเป็นตำรวจปลอม? ไอ้เทียนติงมันอาจจะดูออกแล้วก็ได้!" เลี่ยวหม่านชางเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี

ส่วน หยางชุ่ยหัว ที่เกาะรั้วดูอยู่ ก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม

"จบกัน... จบเห่แล้ว... เลี่ยวต้าเหอ! ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้ตัวซวยนี่! ตอนนี้มันพาแกซวยไปด้วยแล้วเห็นไหม!"

"กล้าตีตำรวจ! คราวนี้แกโดนหางเลขตายคาคุกแน่! เลี่ยวต้าเหอไอ้โง่! ทำไมไม่เชื่อฉัน!"

"เลี่ยวเทียนติง! มึงตายแน่! ข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงาน! เทวดาก็ช่วยมึงไม่ได้แล้ว!" เลี่ยวซิงข่ายตะโกนเยาะเย้ย

"เลี่ยวซิงข่าย... นึกว่าฉันโง่เหรอ? ใช้วิธีสกปรกแบบนี้คิดว่าจะตบตาฉันได้?"

"ทำร้ายเจ้าพนักงาน? ฉันถามหน่อย... พวกนายกล้าลากตัวฉันไปสถานีตำรวจไหม? พวกนาย... กล้าสู้หน้าแสงตะวันไหม?" เลี่ยวเทียนติงถามเสียงเรียบ แววตาดูแคลน

"แก... แกหมายความว่าไง?" เลี่ยวซิงข่ายเริ่มใจเสีย

"หมายความว่าไงเหรอ? เลี่ยวซิงข่าย... ช่างกล้านะที่จ้างคนมาปลอมเป็นตำรวจ! งานนี้ดูซิว่าใครจะตายกันแน่!" เลี่ยวเทียนติงตวาดลั่น

"ปลอมเป็นตำรวจ?" เลี่ยวซิงข่ายหน้าซีดเผือด

เชี่ยเอ๊ย! มันรู้ได้ไงวะ?

"พี่สาม... เอาไงดี?" เหยาซานเริ่มลนลาน

"ฮึ! หัวหน้าเหยา... อย่าไปฟังมันพล่าม! รีบจับมัน! สอบสวนให้หนักเดี๋ยวมันก็เงียบเอง!" เลี่ยวซิงข่ายสั่งเสียงเข้ม

รู้แล้วไง? จับตัวได้เมื่อไหร่ ค่อยซ้อมให้ลืมความจริงซะ!

ที่นี่หมู่บ้านซานไห่ ถิ่นข้า! ใครจะทำไม?

"ยืนบื้อทำไม? ลุยพร้อมกันสิวะ! จับมันให้ได้!"

เลี่ยวซิงข่ายสั่งการ เหยาซานและลูกน้องที่เหลือก็กรูเข้าไปหาเลี่ยวเทียนติงพร้อมกัน!