บทที่ 85 เลี่ยวเทียนติง... นายก่อเรื่องใหญ่แล้ว

ทันทีที่ เลี่ยวซิงข่าย ออกคำสั่ง ลูกน้องอีกสองคนที่อยู่ใกล้ เลี่ยวเทียนติง ที่สุด ก็พุ่งเข้ามาหาทันที คนหนึ่งในนั้นเงื้อมีดพกแวววาวในมือ เตรียมพร้อมจะจ้วงแทง

เหยาซาน (หัวหน้าทีมตำรวจเก๊) แม้จะยังไม่ได้ลงมือ แต่ก็หักกิ่งไม้จากรั้วมาถือไว้ในมืออย่างชำนาญ

ด้วยประสบการณ์โชกโชนในการวิวาท เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าเลี่ยวเทียนติงไม่ใช่หมูในอวย

ท่าทางนิ่งสงบแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน และการลงมือที่รวดเร็วเฉียบขาดเมื่อครู่ บ่งบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นมวยพอตัว

การมีอาวุธในมือจะช่วยให้เขาได้เปรียบ

แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เหยาซานจะได้ตั้งท่า ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

"อ๊ากกก!"

เมื่อเหยาซานหันขวับไปมอง ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ลูกน้องอีกสองคนของเขา ถูกซัดกระเด็นไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

โดยเฉพาะคนที่ถือมีด นอนบิดตัวด้วยความเจ็บปวด มีดกระเด็นไปไกล

มองดูลูกน้องทั้งสี่คนที่นอนร้องครวญคราง เหยาซานเริ่มรู้สึกใจสั่น แม้จะมีไม้ในมือแต่ก็อดหวั่นไม่ได้

"เลี่ยวเทียนติง! นายคิดจะกบฏหรือไง? กล้าทำร้ายเจ้าพนักงาน! รู้ไหมว่าโทษหนักแค่ไหน? รีบวางอาวุธมอบตัวซะ! ฉันจะพิจารณาลดโทษให้! ขืนยังดื้อดึง นายได้ไปนอนคุกตลอดชีวิตแน่!" เหยาซานชี้หน้าขู่ฟ่อเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว

"มอบตัว? ยังจะมาเล่นละครลิงอยู่อีกเหรอ? ไอ้ เหยาซาน!" เลี่ยวเทียนติงยิ้มเยาะ

"แก... แกรู้นามสกุลฉันได้ไง?" เหยาซานหน้าถอดสี

เลี่ยวซิงข่ายที่นั่งเก็กอยู่บนเก้าอี้ ก็เริ่มนั่งไม่ติดที่

เลี่ยวเทียนติงรู้ชื่อเหยาซาน แสดงว่าที่มันกล้าสู้ไม่ใช่เพราะบ้าบิ่น แต่เป็นเพราะมันรู้ความจริงแล้วว่าพวกนี้เป็นตำรวจปลอม!

"เลี่ยวเทียนติง! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แกรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่!"

เสียงตวาดดังลั่นมาจากหน้าประตูบ้าน

เลี่ยวหม่านชาง เดินวางก้ามเข้ามา มือไพล่หลัง ส่ายหัวไปมาเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังผิดหวังในตัวเด็ก

เขาเห็นเหตุการณ์จากในรถ ทนไม่ไหวที่เห็นเลี่ยวเทียนติงไล่ถล่มลูกน้องลูกชายจนเละเทะ จึงตัดสินใจลงมาจัดการเอง

"เทียนติง... เอ็งนี่มันสอนไม่จำจริงๆ ทำไมถึงได้ก้าวร้าวกับเจ้าหน้าที่แบบนี้?"

"ผู้กองเหยา... ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ให้ผมสั่งสอนเด็กมันหน่อย มันยังเด็ก ไม่รู้ความ"

เลี่ยวหม่านชางพูดจบ ก็เดินอาดๆ เข้าไปหาเลี่ยวเทียนติง ทำท่าเหมือนผู้ใหญ่ใจดีที่กำลังจะอบรมลูกหลาน

"เลี่ยวหม่านชาง... แกจะมาไม้ไหนอีก?" เลี่ยวเทียนติงถามเสียงเรียบ แววตาเย็นชา

เรื่องทั้งหมดก็เป็นฝีมือไอ้แก่นี่แหละ ต้นเหตุของความวุ่นวาย

ตอนนี้ยังจะมาทำเป็นคนดีตีหน้าเศร้า เลี่ยวเทียนติงอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะเล่นบทไหนต่อ

"เทียนติง... อย่าดื้อด้านไปหน่อยเลย การทำร้ายตำรวจมันผิดกฎหมายนะ พ่อแม่เอ็งไม่อยู่ ลุงในฐานะผู้ใหญ่บ้าน จะปล่อยให้เอ็งทำผิดต่อไปไม่ได้แล้ว!"

พูดจบ เลี่ยวหม่านชางก็พุ่งเข้ากอดรัดตัวเลี่ยวเทียนติงไว้แน่น!

เห็นแก่ตัวแบบนี้ แต่แรงชาวนาชาวไร่ก็ไม่ธรรมดา เขาล็อกแขนเลี่ยวเทียนติงไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แล้วตะโกนสั่ง

"ผู้กองเหยา! ยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบจัดการมันสิ! ในฐานะพลเมืองดี ผมช่วยจับคนร้ายให้แล้ว!"

เห็นโอกาสทอง เหยาซานก็ตาเป็นประกาย แววตาอำมหิตฉายชัด เขาเงื้อไม้ในมือขึ้นสุดแขน แล้วฟาดลงไปที่หัวเลี่ยวเทียนติงสุดแรงเกิด หมายจะน็อกให้สลบในทีเดียว

"เทียนติง! ระวัง!" เซียงเฉ่า กรีดร้องลั่น ปิดตาไม่กล้ามองภาพสยดสยอง

ชาวบ้านที่มุงดูก็ตกใจ ไม่คิดว่าเลี่ยวหม่านชางจะเล่นบทนี้

เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก ไม่มีใครห้ามทัน

ไม้กำลังจะฟาดลงมา แต่ไม่มีใครเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของเลี่ยวเทียนติง

คิดว่าจะล็อกฉันอยู่เหรอ?

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เลี่ยวเทียนติงพลิกตัววูบอย่างรวดเร็ว

การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แต่ส่งผลมหาศาล

ร่างของเลี่ยวหม่านชางที่กอดรัดเขาอยู่ ถูกเหวี่ยงมารับไม้แทนที่เขาพอดิบพอดี!

"โป๊ก!!!"

"โอ๊ยยย!!!"

เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว เลี่ยวหม่านชางกุมหัวเลือดอาบ ล้มลงไปนอนดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น

ไม้ของเหยาซานฟาดเข้ากบาลเลี่ยวหม่านชางเต็มรัก!

"ไอ้เหยาซาน! มึงตาบอดเหรอวะ! ตีพ่อกูทำไม?" เลี่ยวซิงข่ายทนไม่ไหว กระโดดผางเข้าไปดูอาการพ่อ

"พ่อ! พ่อเป็นไงบ้าง?"

"ตาแก่! ตายไหมเนี่ย?" หวังซิ่วอวิ๋น วิ่งหน้าตื่นลงมาจากรถ

"เลี่ยวเทียนติง! ไอ้สารเลว! มึงกล้าทำร้ายพ่อกู! กูไม่เอามึงไว้แน่!" เลี่ยวซิงข่ายตาแดงก่ำ ชี้หน้าด่ากราด

"เลี่ยวซิงข่าย... อย่ามาใส่ร้ายกันนะ เมื่อกี้แกก็เห็นเต็มสองตาว่าใครตีพ่อแก?"

"พี่น้องชาวบ้านครับ... ทุกคนเป็นพยานให้ผมด้วยนะครับ! เลี่ยวหม่านชางถูกไอ้ตำรวจเก๊นั่นตีหัวแตก ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!" เลี่ยวเทียนติงแบมือทำหน้าไร้เดียงสา

"แก... แก..."

เหยาซานยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก

เลี่ยวหม่านชางเป็นถึงพ่อของนายจ้าง แถมลูกชายอีกสองคนก็เป็นใหญ่เป็นโต เขาซวยแน่ๆ ที่ไปตีหัวพ่อเขาแตก

"ไอ้เหยาซาน! ไอ้สวะ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ! มึงไปจัดการไอ้เด็กเวรนั่นให้ตายคามือ! ถ้าทำไม่ได้ มึงตาย!" เลี่ยวซิงข่ายตะคอกสั่งอย่างบ้าคลั่ง

"ครับพี่สาม! ผมจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้!"

เหยาซานรู้ตัวว่าไม่มีทางเลือก ต้องแก้ตัวด้วยการจัดการเลี่ยวเทียนติงให้ได้

เขาคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่เลี่ยวเทียนติงอีกครั้ง เงื้อไม้หมายจะฟาดให้ตายจริงๆ

แต่คราวนี้ เลี่ยวเทียนติงไม่หลบ

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับมังกรพิโรธ

ทันทีที่ไม้จะถึงตัว เลี่ยวเทียนติงเตะสวนเปรี้ยงเดียวเข้าที่กลางลำตัวเหยาซาน

"อั๊ก!!!"

ร่างของเหยาซานปลิวละลิ่วไปไกลกว่าห้าเมตร ก่อนจะตกกระแทกพื้นดังตุ้บ

"อ้วก!"

เลือดสดๆ ทะลักออกจากปาก เหยาซานตาเหลือก ตาขาวพลิกขึ้น ก่อนจะแน่นิ่งไป

"ว้าว..."

ชาวบ้านฮือฮาด้วยความตกตะลึง

เลี่ยวเทียนติงเตะคนตัวควายอย่างเหยาซานปลิวได้ขนาดนั้น!

"เทียนติง... เอ็งทำบ้าอะไรลงไป? ตีตำรวจ... เอ็งจบสิ้นแล้ว!" เลี่ยวต้าเหอ ที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ ร้องไห้โฮด้วยความสิ้นหวัง

"โธ่... เทียนติง... ทำไมไม่คิดหน้าคิดหลังบ้าง!"

"งานเข้าแล้ว... ตีตำรวจเจ็บหนักขนาดนี้ ติดคุกหัวโตแน่ๆ!"

"ตระกูลเลี่ยวซวยซ้ำซ้อนจริงๆ ลูกชายเพิ่งหายป่วยก็มาก่อเรื่องใหญ่โต พ่อแม่จะอยู่ยังไงเนี่ย!"

ชาวบ้านต่างพากันส่ายหน้า สงสารในชะตากรรมของเลี่ยวเทียนติง ที่ต้องจบอนาคตลงเพราะความวู่วาม