บทที่ 86 กระทืบเลี่ยวซิงข่าย

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านดังเซ็งแซ่ แต่ เลี่ยวเทียนติง หาได้ใส่ใจ เขาเดินตรงเข้าไปหา เลี่ยวต้าเหอ แล้วลงมือแก้เชือกให้

"เทียนติง... อย่าห่วงอาเลย รีบเอาเงินหนีไปซ่อนตัวก่อนเถอะ พรุ่งนี้อาจะไปถามที่สถานีตำรวจในตำบลให้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่"

"โธ่เอ๊ย... ทำไมเอ็งถึงได้วู่วามแบบนี้? ไปทำร้ายตำรวจโทษหนักนะรู้ไหม?" เลี่ยวต้าเหอบ่นอย่างหัวเสีย ด้วยความรักและเป็นห่วงหลานจับใจ

"อาเล็ก... ผมถามคำเดียว วันนี้ใครเป็นคนตีอา? ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ผมจะเอาคืนให้สาสม!"

เลี่ยวเทียนติงมองรอยแดงช้ำบนใบหน้าอาเล็กด้วยความเจ็บปวด ความโกรธแค้นในใจลุกโชนดั่งไฟป่า

"เทียนติง... อย่าไปคิดมากเลย อาหนังหนา โดนตีแค่นี้ไม่เจ็บหรอก เอ็งรีบหนีไปเถอะ..."

"อ้อ! เอ็งรู้จักเจ้าของภัตตาคารใหญ่โตไม่ใช่เหรอ? ลองไปขอให้เขาช่วยวิ่งเต้นดูสิ เผื่อจะผ่อนหนักเป็นเบาได้" เลี่ยวต้าเหอยังคงพยายามเกลี้ยกล่อม

แต่เลี่ยวเทียนติงไม่ได้ฟัง เขาหันขวับไปจ้องหน้า เลี่ยวซิงข่าย ด้วยสายตาอำมหิต

"เลี่ยวซิงข่าย... เมื่อกี้แกตบอาฉันใช่ไหม?"

"ไอ้เด็กเวร! มึงคุยกับกูเหรอ? ใครให้ความกล้า..."

"เพี้ยะ!"

ยังไม่ทันสิ้นเสียงด่า ร่างของเลี่ยวเทียนติงก็พุ่งเข้าประชิดตัวราวกับภูตผี ฝ่ามือหนักๆ ฟาดเข้าที่หน้าเลี่ยวซิงข่ายเต็มแรง

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว เลี่ยวซิงข่ายหน้าหัน เลือดกบปาก

เขากุมแก้มบวมเป่ง มองเลี่ยวเทียนติงด้วยความตกตะลึง

ในหมู่บ้านซานไห่แห่งนี้... มีคนกล้าตบหน้าเขาด้วยเหรอ?

"เลี่ยวเทียนติง! มึงกล้าตบกู..."

"เพี้ยะ!"

ตบที่สองตามมาติดๆ แรงกว่าเดิม

"เลี่ยวซิงข่าย... เลิกทำกร่างใส่ฉันได้แล้ว! ในสายตาฉัน แกมันก็แค่เศษขยะ! ตอบมา! แกตบอาฉันใช่ไหม?"

"เออ! กูตบเอง! แล้วจะทำไม? กูอยากตบใครกูก็ตบ! ที่นี่ถิ่นกู!" เลี่ยวซิงข่ายตะคอกด้วยความบ้าคลั่ง

"เพี้ยะ! เพี้ยะ! เพี้ยะ!..."

เลี่ยวเทียนติงไม่รอช้า มือข้างหนึ่งบีบคอเลี่ยวซิงข่ายไว้ อีกข้างระดมตบไม่ยั้ง

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังรัวๆ เลี่ยวซิงข่ายหน้าสะบัดไปมา เลือดสาดกระเซ็น ฟันหลุดกระเด็นออกมาหลายซี่

เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโส ก็บวมปูดจนดูไม่ได้ สภาพไม่ต่างจากหัวหมู

ชาวบ้านที่มุงดูต่างยืนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง

ภาพเลี่ยวเทียนติงผู้เงียบขรึมและอ่อนแอในอดีต หายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มผู้ดุดันและน่าเกรงขาม

"เลี่ยวเทียนติง! ไอ้สารเลว! ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ! ลูกชายคนโตกับคนรองของฉันเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่! มึงเตรียมตัวไปนอนคุกได้เลย!" หวังซิ่วอวิ๋น กรีดร้องลั่นเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักโดนยำเละ

"ฮึ! คุกเหรอ? ผมไม่รู้หรอกว่าจะได้ไปไหม แต่ที่แน่ๆ ลูกชายป้าพามิจฉาชีพมาปลอมเป็นตำรวจหลอกชาวบ้าน โทษหนักกว่าผมเยอะ! เดี๋ยวตำรวจจริงมาถึง ก็รู้เองแหละว่าใครจะไปนอนคุก!" เลี่ยวเทียนติงตอบเสียงเรียบ

"เทียนติง... เอ็งว่าไงนะ? พวกนั้นไม่ใช่ตำรวจจริงเหรอ?" เลี่ยวต้าเหอถามด้วยความงุนงง

"ใช่ครับอา... พวกมันเป็นแค่แก๊งต้มตุ๋นที่เลี่ยวซิงข่ายจ้างมา! คิดจะเอาตำรวจปลอมมาขู่ผม... ตลกสิ้นดี!" เลี่ยวเทียนติงยิ้มเยาะ

"หา? ตำรวจปลอม?"

ชาวบ้านเริ่มหันมองหน้ากัน แล้วซุบซิบเสียงดัง

"เออจริงด้วยแฮะ... ตำรวจบ้าอะไรชักมีดมาไล่แทงคน? แปลกๆ ตั้งแต่แรกแล้ว"

"ไอ้เลี่ยวซิงข่ายนี่มันเลวจริงๆ! กล้าเอาตำรวจปลอมมาหลอกชาวบ้าน!"

เลี่ยวเทียนติงเหวี่ยงร่างเน่าๆ ของเลี่ยวซิงข่ายลงพื้น แล้วเดินไปหา เหยาซาน ที่นอนสลบเหมือดอยู่

"แคว่ก!"

เขากระชากเสื้อเครื่องแบบตำรวจจนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยสักมังกรสีน้ำเงินเต็มแผงอก และรอยแผลเป็นยาวเหยียดน่ากลัว

"เลี่ยวซิงข่าย... นี่เหรอตำรวจของแก? รอยสักสวยดีนี่!" เลี่ยวเทียนติงประชด

เลี่ยวซิงข่ายที่นอนพะงาบๆ อยู่กับพื้น เริ่มรู้ชะตากรรม

"เลี่ยวเทียนติง... ฝากไว้ก่อนเถอะมึง! วันนี้กูพลาด แต่เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่! เฮ้ย! พวกมึง! ไปพยุงไอ้เหยาซานขึ้นมา! กลับ!" เลี่ยวซิงข่ายพูดเสียงอู้อี้เพราะปากบวมเจ่อ

"จะไปไหน? คิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ เหรอ?" เลี่ยวเทียนติงขวางทางไว้

"ทำไม? กูยอมถอยแล้ว มึงอย่าได้ใจให้มากนัก!" เลี่ยวซิงข่ายขู่ฟ่อ

"ฉันไม่ได้จะขวางพวกแกหรอก แต่มีคนอื่นที่ไม่ยอมให้พวกแกไปง่ายๆ ต่างหาก!" เลี่ยวเทียนติงยิ้มเย็น

"ใครวะ? ในหมู่บ้านนี้ใครกล้าขวางกู!"

เลี่ยวซิงข่ายหันไปกราดสายตาใส่ชาวบ้านด้วยความดุร้าย หวังข่มขวัญ

ชาวบ้านที่เคยชินกับการถูกกดขี่ ต่างก้มหน้าหลบสายตาด้วยความกลัว

"เห็นไหมเลี่ยวเทียนติง! บารมีกูยังคับหมู่บ้าน! พวกกระจอกพวกนี้ไม่กล้าหือกับกูหรอก! กูไปได้หรือยัง?"

เลี่ยวซิงข่ายยิ้มเยาะ คิดในใจว่าพ้นจากตรงนี้ไปได้เมื่อไหร่ จะโทรเรียกพี่ชายให้ส่งตำรวจจริงมาจัดการเลี่ยวเทียนติงให้สาสม

แต่ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนที่รถตำรวจสองคันจะพุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าบ้าน

เลี่ยวซิงข่ายตาเป็นประกาย ความหวังเรืองรองขึ้นมาทันที

เขาแกล้งทิ้งตัวลงนอนกับพื้น ร้องโอดโอยเสียงดัง

"โอ๊ยยย! ช่วยด้วย! เลี่ยวเทียนติงมันจะฆ่าคน! ช่วยด้วยครับคุณตำรวจ! มันรังแกคนไม่มีทางสู้!"

เลี่ยวหม่านชางที่นอนเจ็บหัวอยู่ ก็รีบลุกขึ้นมาสมทบ

"คุณตำรวจ! ช่วยด้วยครับ! มีคนจะฆ่าแกงกันแล้ว!"