บทที่ 87 รู้จักพี่รองผมไหม?

เสียงโอดครวญของ เลี่ยวหม่านชาง และ เลี่ยวซิงข่าย ดังระงมไปทั่วลานบ้าน

ประตูรถตำรวจเปิดออก เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนายก้าวลงมา นำโดย ลู่หยุนหลาน ผู้สง่างามและดุดัน

ตามมาด้วย สารวัตรอู๋ จากสถานีตำรวจประจำตำบล และเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มอีกสี่นาย

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รีบแหวกทางให้เจ้าหน้าที่เดินเข้ามา

"สารวัตรอู๋! ช่วยด้วย! ไอ้คนบ้านนอกคนนี้มันจะฆ่าผม! ดูหัวผมสิ ปูดเป็นลูกมะนาวแล้ว! มันเป็นคนทำร้ายผม! สารวัตรต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ!"

เลี่ยวหม่านชางที่รู้จักสารวัตรอู๋ รีบคลานเข้าไปหา ร้องห่มร้องไห้ฟ้อง

"สารวัตรอู๋ครับ! รีบจับมันเลย! ไอ้เลวนี่มันป่าเถื่อนมาก! ดูหน้าผมสิ บวมเป็นหมูแล้ว! รอยนิ้วมือมันยังติดอยู่เลย! พยานมีเพียบ ทุกคนเห็นมันตบผม! จับมันเข้าคุกเดี๋ยวนี้!" เลี่ยวซิงข่ายตะโกนเสริม

"สารวัตรอู๋! คุณต้องช่วยเรานะ! ลูกชายคนรองของฉัน เลี่ยวซิงปัง คุณก็รู้จักใช่ไหม? เขาทำงานอยู่สำนักงานอัยการจังหวัด! รีบจับไอ้ชั่วนี่ไปขังคุกซะ! เอาให้หนัก! ประหารชีวิตไปเลยยิ่งดี!"

"ดูสิคะ! มันทำกับผัวฉันแล้วก็ลูกฉันขนาดไหน! ผัวฉันแก่อายุหกสิบกว่าแล้ว มันยังเอาไม้หน้าสามตีหัวจนเกือบแตก! ไอ้สารเลว!" หวังซิ่วอวิ๋น เกาะแขนสารวัตรอู๋ เขย่าไปมาอย่างบ้าคลั่ง

แต่ทันใดนั้น เสียงตวาดอันทรงพลังก็ดังขัดจังหวะขึ้น

"เหยาซาน! ถ้าแกกล้าขยับอีกนิดเดียว ฉันจะยิงขาแกให้หัก!"

ทุกคนหันขวับไปมองที่ต้นเสียง

ลู่หยุนหลานยืนถือปืนจ้องเขม็งไปที่เงามืดหลังบ้านเลี่ยวเทียนติง

ร่างเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังจะแอบหนีออกทางหลังบ้านไม่ใช่ใครอื่น คือ เหยาซาน หัวหน้าแก๊งตำรวจเก๊นั่นเอง

คนอื่นอาจไม่รู้จักลู่หยุนหลาน แต่เหยาซานรู้จักดี ทันทีที่ฟื้นจากสลบ ความคิดแรกของเขาคือ "หนี"

เขาพยายามอาศัยจังหวะชุลมุนที่ครอบครัวเลี่ยวหม่านชางกำลังเบี่ยงเบนความสนใจตำรวจ เพื่อแอบย่องหนี

"ผะ... ผม..."

พอโดนขู่ยิง เหยาซานก็รู้ตัวว่าหมดทางหนี เขาทรุดฮวบลงกับพื้น ขาอ่อนแรงจนก้าวไม่ออก

ถ้าเป็นตำรวจคนอื่น เขาอาจจะพอใช้เส้นสายของพี่ชายเลี่ยวซิงข่ายช่วยเคลียร์ได้

แต่วันนี้ดวงซวยสุดขีด ดันมาเจอกับ "กุหลาบเหล็ก" ลู่หยุนหลาน ผู้ไม่เคยไว้หน้าอินทร์หน้าพรหม

ตอนแรกครอบครัวเลี่ยวซิงข่ายมัวแต่ดีใจที่ตำรวจมา จนลืมไปสนิทว่าตัวเองพาตำรวจปลอมมาด้วย

"เหยาซาน! กล้ามากนะ! กล้าใส่เครื่องแบบตำรวจมาต้มตุ๋นชาวบ้าน! ใครให้ความกล้าแกมาฮะ!" ลู่หยุนหลานตะคอกถาม

"สารวัตรลู่... ผม... ผมผิดไปแล้วครับ..." เหยาซานหน้าซีดเผือด

ใครจะไปคิดว่าแค่ช่วยเลี่ยวซิงข่ายขู่เด็กบ้านนอกคนเดียว จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นเจอลู่หยุนหลานตัวเป็นๆ

"ยืนบื้อกันทำไม? จับกุมพวกตำรวจปลอมให้หมด!"

สิ้นเสียงสั่ง เจ้าหน้าที่ตำรวจจริงก็กรูเข้าไปล็อกตัวเหยาซานและลูกน้อง ใส่กุญแจมือดังกริ๊ก

"สารวัตรครับ! นี่คือสารวัตรลู่คนดังใช่ไหมครับ? พี่รองผม เลี่ยวซิงปัง ก็ทำงานสายกฎหมายเหมือนกัน น่าจะรู้จักกันนะครับ" เลี่ยวซิงข่ายรีบตีสนิท หวังใช้เส้นสาย

"คุณคือเลี่ยวซิงข่ายสินะ? ทราบมาว่าคุณเป็นคนพาตำรวจปลอมพวกนี้มา?" ลู่หยุนหลานถามเสียงเย็น

"สารวัตรลู่ครับ อย่าปรักปรำสิครับ ผมไม่รู้จักพวกมันสักหน่อย! ผมจะไปรู้ได้ไงว่าเป็นตำรวจปลอม? ผมก็นึกว่าเป็นตำรวจจริง แค่ช่วยนำทางมาเฉยๆ!"

เลี่ยวซิงข่ายรีบปฏิเสธพัลวัน แล้วส่งสายตาให้เหยาซาน

อย่าปากโป้งนะโว้ย! ถ้ากูรอด กูจะช่วยมึงเอง! ขืนลากกูลงเหว มึงตายแน่!

"ไม่รู้?" ลู่หยุนหลานยิ้มเหยียด "เทียนติง... ขอกล้องหน่อย"

เลี่ยวเทียนติงปลดกระดุมกล้องจิ๋วส่งให้ทันที

เลี่ยวซิงข่ายหน้าซีดเผือด

ไอ้บ้านนอกนี่... รู้จักลู่หยุนหลาน?

"เลี่ยวซิงข่าย... เห็นไหมว่านี่คืออะไร? นี่คือกล้องบันทึกภาพของตำรวจ"

"ตั้งแต่เลี่ยวเทียนติงกลับมาถึงบ้าน กล้องตัวนี้ก็บันทึกทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทั้งภาพและเสียง"

"ถ้าคุณยังจะอ้างพี่ชายอีก ผมแนะนำว่าให้เก็บปากไว้พูดในศาลเถอะครับ หลักฐานคาตาขนาดนี้ รับสารภาพซะ โทษหนักจะได้เป็นเบา"

"แต่ถ้ายังดื้อด้าน... ผมรับรองว่าคุณได้ไปนอนคุกยาวๆ แน่ อย่างต่ำก็สามถึงห้าปี!" ลู่หยุนหลานขู่เสียงเข้ม

"นังผู้หญิงบ้า! พูดจาอะไรหมาๆ แบบนี้? ไม่เห็นเหรอว่าลูกผัวฉันโดนทำร้ายปางตาย? พี่ชายลูกฉันเป็นข้าราชการใหญ่โต! แกกล้าดียังไงจะมาจับลูกฉัน? ฉันจะฟ้องให้แกโดนไล่ออก!" หวังซิ่วอวิ๋นกรีดร้องชี้หน้าด่า

ครอบครัวนี้เคยตัวกับการใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจ

"แม่! หุบปากเถอะ!" เลี่ยวซิงข่ายรู้ดีว่าแม่กำลังจะพาซวย

"เจ้าสาม! แกจะกลัวอะไร? มีพี่ใหญ่พี่รองอยู่ทั้งคน! นังนี่กล้าจับแก แม่จะโทรฟ้องพี่ใหญ่ ให้มาจัดการมัน!" หวังซิ่วอวิ๋นยังไม่ลดละ

"คุณป้าคะ ดูตรงนี้นะคะ นี่คือเลขประจำตัวตำรวจของดิฉัน ดิฉันชื่อลู่หยุนหลาน สารวัตรกองปราบประจำอำเภอ ถ้าไม่พอใจการปฏิบัติหน้าที่ของดิฉัน เชิญร้องเรียนได้ตามสบายค่ะ"

"แต่ตอนนี้... กรุณาอย่าขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่! สารวัตรอู๋! จับกุมเลี่ยวซิงข่ายเดี๋ยวนี้! ข้อหาจ้างวานคนปลอมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ หลอกลวงประชาชน และทำให้เสื่อมเสียเกียรติยศของตำรวจ! คดีนี้ต้องเชือดไก่ให้ลิงดู! ฉันจะทำเรื่องส่งฟ้องถึงจังหวัดเอง!"

"เลี่ยวซิงข่าย... ขอโทษด้วยนะ นายก่อเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว พี่ชายนายก็ช่วยไม่ได้หรอก" สารวัตรอู๋ส่ายหน้า แล้วใส่กุญแจมือเลี่ยวซิงข่ายทันที

เมื่อหมดหนทางหนี เลี่ยวซิงข่ายก็จนตรอก เขาหันไปชี้หน้าเลี่ยวเทียนติงอย่างเคียดแค้น

"คุณตำรวจ! ผมไม่ยอม! ไอ้เด็กนี่มันขายสมบัติชาติ! จับผมได้ แต่ต้องจับมันด้วย! ไม่งั้นผมไม่ยอม!"