บทที่ 88 ครอบครัวเลี่ยวหม่านชางหน้าแตกยับ

"ฮึ! ตัวเองโดนจับแล้วยังคิดจะลากฉันลงเหวไปด้วยอีกเหรอ?"

เลี่ยวเทียนติง ยิ้มเย็นชา แววตาเย้ยหยัน

"เลี่ยวซิงข่าย... สมองนายคงโดนลาเตะจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง? ไหนล่ะหลักฐานว่าฉันขายสมบัติชาติ? เอาออกมาโชว์หน่อยสิ!"

"ยังต้องใช้หลักฐานอะไรอีก? เงินกองโตขนาดนี้ นายไปเอามาจากไหนถ้าไม่ใช่ขายสมบัติ?"

"อย่ามาตอแหลว่าคนจนๆ อย่างนายหามาได้เอง! ทั้งหมู่บ้านใครๆ ก็รู้ว่าบ้านนายจนกรอบขนาดไหน!"

"คุณตำรวจครับ! ต้องสอบสวนไอ้หมอนี่ให้หนัก! เงินพวกนี้ผมค้นเจอในบ้านมัน! ที่มาที่ไปต้องไม่บริสุทธิ์แน่ๆ!"

เลี่ยวซิงข่าย ตะโกนฟ้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามหาทางรอดด้วยการลากเลี่ยวเทียนติงมาเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม

"ใช่ครับคุณตำรวจ! ผมเป็นพยานได้! ผมเป็นผู้ใหญ่บ้าน รู้จักฐานะลูกบ้านทุกคนดี!"

"ไอ้เลี่ยวเทียนติงเนี่ย จนที่สุดในหมู่บ้านแล้ว! ถ้าไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย ไม่มีทางหาเงินแสนได้ในวันเดียวหรอกครับ!" เลี่ยวหม่านชาง รีบผสมโรง

"พ่อลูกคู่นี้... จินตนาการล้ำเลิศจริงๆ น่าจะไปเขียนนิยายขายนะ ไม่น่ามาเป็นผู้ใหญ่บ้านกับนักเลงเลย" ลู่หยุนหลาน พูดแขวะเสียงเรียบ

"สารวัตรลู่! พูดแบบนี้หมายความว่าไง? ประชาชนมีสิทธิ์แจ้งเบาะแสไม่ใช่เหรอครับ?" เลี่ยวซิงข่ายโวยวาย

"แน่นอน... ประชาชนมีสิทธิ์แจ้งเบาะแส แต่ฉันขอถามหน่อย... นายเป็นใคร? มีอำนาจอะไรไปบุกรุกบ้านคนอื่น แล้วรื้อค้นทรัพย์สินส่วนตัวของเขา?"

"การกระทำของนาย มันเข้าข่ายบุกรุกเคหสถานและปล้นทรัพย์รู้ไหม?" ลู่หยุนหลานย้อนถามกลับไป ทำเอาเลี่ยวซิงข่ายหน้าซีดพูดไม่ออก

"คุณตำรวจ! อย่ามาเบี่ยงประเด็น! ตอนนี้เรากำลังพูดเรื่องที่มาของเงินไอ้เทียนติง! ทำไมคุณถึงเอาแต่จ้องจับผิดลูกชายฉัน?"

"หรือว่าคุณจงใจกลั่นแกล้งพวกเรา? อย่าคิดว่าเรากลัวนะ! ตระกูลเลี่ยวของเราไม่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ หรอก!" หวังซิ่วอวิ๋น แผลงฤทธิ์อีกครั้ง

"ฮึ! ดูท่าว่าถ้าไม่เอาหลักฐานมายันหน้า พวกคุณคงไม่ยอมจบสินะ"

"อยากรู้ที่มาของเงินนักใช่ไหม? ได้! ฉันจะให้ดู!"

เลี่ยวเทียนติงแค่นเสียง แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบใบเสร็จปึกหนึ่งออกมา

"สารวัตรลู่ครับ... นี่คือใบเสร็จรับเงินที่ภัตตาคารหงยุ่นออกให้ผม ทุกครั้งที่ผมส่งของ เขาจะออกบิลให้ตลอด ตรวจสอบได้เลยครับ"

"และถ้ายังไม่พอใจ... ผมมีเบอร์โทรศัพท์ของ ผู้จัดการหยางผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของหงยุ่น โทรไปเช็กได้เลยครับ"

ลู่หยุนหลานรับใบเสร็จมาดูเพียงผ่านๆ ก็รู้ว่าเป็นของจริง เพราะเธอรู้จักกับ หยางรุ่ยเสวี่ย และ ท่านประธานหยาง เป็นอย่างดี

"ทีนี้... พวกคุณยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?" ลู่หยุนหลานชูใบเสร็จขึ้นถาม

"ฮ่าๆๆ! สารวัตรลู่... คุณเชื่อไอ้เศษกระดาษพวกนี้เหรอ? เป็นถึงสารวัตรกองปราบ ทำไมหูเบาจัง?"

"ใครๆ ก็รู้ว่าเลี่ยวเทียนติงมันเป็นแค่ชาวประมงกระจอกๆ จะไปรู้จักกับคนใหญ่คนโตในภัตตาคารหงยุ่นได้ยังไง?"

"ไอ้เทียนติง! มึงนี่มันเพ้อเจ้อจริงๆ! คิดว่าเมคเอกสารขึ้นมาแล้วตำรวจจะเชื่อเหรอ? ตลกสิ้นดี!"

เลี่ยวซิงข่ายหัวเราะเยาะอย่างไม่เชื่อสายตา

ภัตตาคารหงยุ่นคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่แม้แต่พี่ชายทั้งสองของเขายังเกรงใจ คนอย่างเลี่ยวเทียนติงจะไปมีเอี่ยวด้วยได้ยังไง?

ราชาให้ข้ามาลาดตระเวนภูเขา...

เสียงโทรศัพท์ของเลี่ยวเทียนติงดังขึ้นอีกครั้ง

"ฮัลโหล... เทียนติง... พี่รุ่ยเสวี่ยเองนะ พ่อกับอาอู๋เป็นห่วงมาก สารวัตรลู่ไปถึงหรือยัง?" เสียงหวานใสของหยางรุ่ยเสวี่ยดังลอดออกมา

เลี่ยวเทียนติงยิ้มมุมปาก แล้วกดเปิดลำโพง

"พี่รุ่ยเสวี่ย... สารวัตรลู่อยู่กับผมแล้วครับ แต่ตอนนี้ผมมีปัญหานิดหน่อย มีคนหาว่าเงินที่ผมขายของให้พี่ เป็นเงินสกปรกที่ได้จากการขายสมบัติชาติ รบกวนพี่ช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

"อะไรนะ? ใครมันกล้าใส่ร้ายน้องชายพี่? ส่งโทรศัพท์ให้สารวัตรลู่คุยกับพี่หน่อยซิ! พี่จะจัดการเอง!" หยางรุ่ยเสวี่ยของขึ้นทันที

เลี่ยวเทียนติงยื่นโทรศัพท์ให้ลู่หยุนหลาน

"สวัสดีค่ะสารวัตรลู่... ดิฉัน หยางรุ่ยเสวี่ย ประธานกรรมการภัตตาคารหงยุ่นค่ะ"

"ดิฉันขอยืนยันว่า ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา คุณเลี่ยวเทียนติงได้นำสินค้ามาส่งให้ทางเราจริง เป็นจำนวนเงินรวมเกือบสามแสนหยวน"

"ทางเรามีหลักฐานการทำธุรกรรมครบถ้วน หากสารวัตรต้องการ ตรวจสอบได้ทันทีค่ะ!"

เสียงของหยางรุ่ยเสวี่ยดังฟังชัดผ่านลำโพง ทำเอาทุกคนในลานบ้านเงียบกริบ

เลี่ยวซิงข่าย เลี่ยวหม่านชาง และหวังซิ่วอวิ๋น ยืนอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม

"เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"ไอ้เทียนติงมันเตี๊ยมคนมาหลอกแน่ๆ! มันจะไปรู้จักเจ้าของภัตตาคารหงยุ่นได้ยังไง?"

"สารวัตรลู่! อย่าไปเชื่อมัน! มันจ้างคนมาแสดงละครตบตา! ถ้าแค่นี้เชื่อได้ เดี๋ยวผมโทรให้คนอ้างว่าเป็นประธานาธิบดีบ้างก็ได้!" เลี่ยวซิงข่ายยังคงดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

"เลี่ยวซิงข่าย... ฉันขอบอกไว้นะ ฉันกับหยางรุ่ยเสวี่ยโตมาด้วยกัน จำเสียงเพื่อนตัวเองไม่ได้ก็บ้าแล้ว!"

"ถ้านายยังไม่เชื่อ... เดี๋ยวกลับไปที่อำเภอ ฉันจะพาตัวหยางรุ่ยเสวี่ยมายืนยันต่อหน้านายเลยดีไหม?"

"อ้อ... แล้วก็เมื่อวานนี้ สารวัตรอู๋ ก็เป็นคนทำคดีที่เลี่ยวเทียนติงโดนใส่ร้ายเหมือนกัน ตอนนั้นผู้จัดการการเงินของหงยุ่นก็มาเป็นพยานให้ สารวัตรอู๋ยืนยันได้!" ลู่หยุนหลานหันไปพยักหน้าให้สารวัตรอู๋

"จริงครับ! ผมยืนยันได้! วันนั้นผู้จัดการหยางมาเองเลยครับ!" สารวัตรอู๋รับลูกทันควัน

คำยืนยันจากสารวัตรอู๋เหมือนตะปูตอกฝาโลง

ครอบครัวเลี่ยวหม่านชางถึงกับเข่าอ่อน หมดทางสู้

"เลี่ยวซิงข่าย... จำเลขประจำตัวฉันไว้นะ ฉันชื่อลู่หยุนหลาน ถ้าข้องใจอะไร ไปฟ้องร้องได้ตามสบาย!"

"แต่ตอนนี้... หมดเวลาเล่นละครแล้ว! คุมตัวไป!"

ลู่หยุนหลานสั่งเสียงเฉียบขาด

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายพุ่งเข้ามาล็อกตัวเลี่ยวซิงข่าย

"อย่านะ! ห้ามจับลูกฉัน! ใครกล้าแตะลูกฉัน ฉันจะสู้ตาย!"

หวังซิ่วอวิ๋นกรีดร้องโวยวาย เข้ามาขวางทางตำรวจ ทำตัวเป็นมนุษย์ป้าเต็มขั้น!