บทที่ 89 เลี่ยวซิงข่ายโดนรวบ

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ใครก็ได้ช่วยลูกฉันที!" หวังซิ่วอวิ๋น ตะโกนโวยวายด้วยความสิ้นหวัง

"เพี้ยะ!"

เลี่ยวหม่านชาง ตบหน้าเมียตัวเองฉาดใหญ่

"หุบปากซะที! ยัยแก่โง่! ไม่เห็นเหรอว่าเจ้าสามมันโดนจับไปแล้ว! ยังจะมาโวยวายให้เรื่องมันแย่ลงอีก!" เลี่ยวหม่านชางตะคอกใส่

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันแอบสะใจ

ปกติหวังซิ่วอวิ๋นทำตัวกร่างคับหมู่บ้าน ยิ่งกว่าผัวตัวเองเสียอีก ไม่มีใครกล้าหือด้วย วันนี้เห็นเธอโดนผัวตบต่อหน้าธารกำนัล ทุกคนก็รู้สึกเหมือนได้ระบายความแค้น

"เลี่ยวหม่านชาง! ไอ้แก่บ้ากาม! กล้าตบฉันเหรอ? ลูกชายจะโดนลากเข้าคุกอยู่แล้ว แกยังยืนเฉย! ไอ้หน้าตัวเมีย! ถ้าแน่จริงไปตบไอ้เลี่ยวเทียนติงสิ! ไปตบตำรวจสิ! มาตบฉันทำไม?"

"วันนี้ถ้าฉันไม่ตาย ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่เป็นสุขเลย!"

หวังซิ่วอวิ๋นคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าไปจิกหัวผัว ข่วนหน้าจนเลือดซิบ

"นังบ้า! ปล่อยนะโว้ย!"

สองผัวเมียผู้ยิ่งใหญ่แห่งหมู่บ้านซานไห่ เปิดศึกตบตีกันเองต่อหน้าชาวบ้านและตำรวจ สร้างความอับอายขายขี้หน้าเป็นที่สุด

"สารวัตรลู่ครับ... เอาไงต่อดีครับ?" สารวัตรอู๋ถามด้วยความระอา

"เรื่องผัวเมียตีกัน ถ้าไม่มีการทำร้ายร่างกายรุนแรง เราก็ยุ่งไม่ได้... เอาตัวเลี่ยวซิงข่ายไป!" ลู่หยุนหลานสั่งเสียงเรียบ

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายหิ้วปีก เลี่ยวซิงข่าย ที่หน้าบวมปูดเดินไปขึ้นรถ

"สารวัตรลู่! อย่าเพิ่ง! ขอผมโทรหาพี่ชายก่อน! พี่ผมเป็นอัยการ! พี่ผมช่วยได้!" เลี่ยวซิงข่ายดิ้นรน ร้องโวยวายไม่หยุด

แต่ตำรวจไม่สนใจ ยัดร่างเขาเข้าไปในรถแล้วปิดประตูดังปัง

"พ่อ! แม่! เลิกตีกันได้แล้ว! ช่วยผมด้วย! โทรหาพี่ใหญ่พี่รองเร็ว! ผมไม่อยากติดคุก!" เลี่ยวซิงข่ายตะโกนผ่านกระจกรถด้วยความหวาดกลัว

แต่พ่อแม่ของเขากำลังนัวเนียกันฝุ่นตลบ เลี่ยวหม่านชางดึงผมเมีย หวังซิ่วอวิ๋นจิกหน้าผัว เลือดอาบหน้าทั้งคู่ ไม่มีใครสนใจลูกชายเลย

"เทียนติง... มีอะไรโทรหาพี่นะ" ลู่หยุนหลานหันมาบอกเลี่ยวเทียนติง

"ขอบคุณครับพี่หยุนหลาน ไว้ผมจะเลี้ยงข้าวนะครับ" เลี่ยวเทียนติงยิ้มรับ

"สัญญาแล้วนะ ห้ามเบี้ยวล่ะ" ลู่หยุนหลานยิ้มหวานส่งท้าย ก่อนจะขึ้นรถตำรวจจากไป

หลังจากตำรวจไปแล้ว เลี่ยวเทียนติงก็หันกลับมามองสองผัวเมียที่ยังฟัดกันไม่เลิก ชาวบ้านต่างยืนดูด้วยความบันเทิงใจ ไม่มีใครคิดจะเข้าไปห้าม

"หยุดได้แล้ว!"

เสียงตะโกนของเลี่ยวเทียนติงดังก้องราวกับฟ้าผ่า ทำเอาทุกคนสะดุ้ง

"เลี่ยวหม่านชาง หวังซิ่วอวิ๋น... พวกคุณจะตีกันให้ตายผมไม่สน แต่ที่นี่บ้านผม! ออกไปตีกันที่อื่น! ไสหัวออกไปให้หมด!"

เสียงคำรามอันทรงพลังและแววตาอำมหิตของเลี่ยวเทียนติง ทำให้สองผัวเมียหยุดชะงักด้วยความกลัว

ปากอยากจะด่ากลับ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าลูกชายสุดที่รักโดนจับไปแล้ว ความกล้าก็หดหาย

"เจ้าสามล่ะ? เจ้าสามอยู่ไหน?" หวังซิ่วอวิ๋นร้องหาลูกชายเหมือนคนบ้า

"โดนตำรวจลากไปแล้วจ้า! สมน้ำหน้า! พาตำรวจปลอมมาหลอกชาวบ้าน กรรมตามทัน!" เฮยซ้อ ตะโกนสมทบด้วยความสะใจ

"อะไรนะ? โดนจับไปแล้ว? ไอ้แก่! เพราะแกคนเดียว! ถ้าแกไม่มัวแต่ตีฉัน ป่านนี้เราช่วยลูกได้แล้ว!" หวังซิ่วอวิ๋นหันไปโทษผัว

"หุบปาก! รีบกลับบ้านไปโทรหาเจ้าใหญ่เจ้าสองเร็วเข้า! มัวแต่เห่าอยู่นั่นแหละ!"

เลี่ยวหม่านชางหน้าเลือดอาบ หันมาจ้องเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาอาฆาตแค้น

"เลี่ยวเทียนติง! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง! เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่! ระวังตัวไว้ให้ดี!"

พูดจบ สองผัวเมียก็รีบแจ้นกลับบ้านไปหาทางช่วยลูกชาย

"เลี่ยวหม่านชาง จำใส่กะลาหัวไว้ด้วย... ใครไม่ยุ่งกับข้า ข้าไม่ยุ่งตอบ แต่ถ้าใครมารังแกข้า... ก็เตรียมตัวชดใช้กรรมไว้ได้เลย!" เลี่ยวเทียนติงตะโกนไล่หลัง

เมื่อเรื่องราวสงบลง เลี่ยวต้าเหอ ที่ยืนอึ้งอยู่นาน ก็วิ่งเข้ามาจับไหล่หลานชายด้วยความตื่นเต้น

"เทียนติง! อาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? มันจบแล้วจริงๆ เหรอ? เอ็งรู้จักกับสารวัตรลู่คนนั้นจริงๆ เหรอ? อาเห็นเธอคุยกับเอ็งเหมือนสนิทกันมากเลยนะ"

"อาเล็ก... ผมรู้จักเธอจริงครับ แต่ที่เธอช่วยเพราะมันเป็นหน้าที่ตำรวจ เลี่ยวซิงข่ายทำผิดกฎหมายชัดเจน ใครก็ช่วยไม่ได้หรอกครับ" เลี่ยวเทียนติงตอบเลี่ยงๆ

"แต่ว่า... ทำไมเธอถึงมาที่นี่พอดีล่ะ? แล้วเอ็งไปเอาไอ้เครื่องอัดวีดีโอของตำรวจนั่นมาจากไหน?" เลี่ยวต้าเหอยังสงสัยไม่เลิก

ชาวบ้านที่ยังมุงดูอยู่ต่างพากันหูผึ่ง รอฟังคำตอบ

"พอดีผมโทรหาเธอตอนที่เลี่ยวซิงข่ายขู่ผม เธอก็เลยรีบมา แล้วก็ให้ผมยืมเครื่องมือมาเก็บหลักฐานน่ะครับ"

"โอ้โห... เทียนติง หลานอานี่ไม่ธรรมดาจริงๆ รู้จักคนใหญ่คนโตขนาดนี้!" เลี่ยวต้าเหอยืดอกภูมิใจ

"เทียนติง... ป้าถามหน่อยสิ... เอ็งขายอะไรให้ภัตตาคารหงยุ่นเหรอ? ทำไมได้เงินเยอะจัง? ตั้งสองสามแสนแน่ะ! มันคือตัวอะไร?" เฮยซ้อ รีบถามแทรกขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นั่นสิเทียนติง! พวกเราก็หาของทะเลมาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นอะไรขายได้ราคาขนาดนี้มาก่อนเลย!"

"เทียนติง... ป้าเห็นแววเอ็งมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าต้องได้ดี! ป้าขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ! วันหลังถ้าป้าหาของทะเลมาได้ เอ็งช่วยเอาไปขายให้ป้าบ้างได้ไหม?"

"เทียนติง... ปู่กับย่าแก่แล้ว หาของมาขายก็โดนพวกพ่อค้าคนกลางกดราคาจนแทบไม่พอกิน เอ็งพอจะช่วยสงเคราะห์คนแก่ได้รับซื้อของพวกเราไปขายบ้างได้ไหมลูก?"

ชาวบ้านที่เคยดูถูกเหยียดหยาม ต่างพากันรุมล้อมเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาอ้อนวอน หวังพึ่งใบบุญ

เลี่ยวเทียนติงมองดูใบหน้าของชาวบ้านเหล่านี้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

คนเหล่านี้คือคนที่เคยซ้ำเติมตอนเขาตกต่ำ แต่ตอนนี้กลับมาประจบสอพลอเมื่อเห็นเขามีอำนาจวาสนา

โลกมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เอง...