บทที่ 90 เปิดร้านข้าวต้มรอบดึกให้พี่เซียงเฉ่า

"พวกเอ็งนี่มันยังไงกัน? หน้าด้านจริงๆ!"

"เมื่อกี้ใครนะที่แหกปากจะแบ่งเงินของเทียนติง? ใครนะที่บอกว่าสมบัติหมู่บ้านต้องเป็นของส่วนรวม?"

"ตอนนี้พอรู้ว่าหลานฉันเก่ง หาเงินได้ ก็จะมาเกาะแข้งเกาะขาให้เขาพาไปรวยด้วย หนังหน้าพวกเอ็งทำด้วยอะไรวะถึงได้หนาขนาดนี้?"

เลี่ยวต้าเหอ ยืนเท้าสะเอวด่าชาวบ้านฉอดๆ ด้วยความแค้นเคือง

เมื่อกี้ตอนที่เขาโดนตำรวจเก๊จับมัด พวกนี้ยืนเชียร์กันสนุกปาก พอตอนนี้กลับมาทำเป็นพูดดี ประจบสอพลอ น่าหมั่นไส้จริงๆ

"โธ่... ต้าเหอ อย่าโกรธกันสิ พวกเราก็โดนไอ้ เลี่ยวซิงข่าย มันเป่าหูมา ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยสักหน่อย" เฮยซ้อ แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทำหน้าเศร้าเล่าความเท็จ

"เทียนติง... ย่าห้าเห็นแววเอ็งมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ว่าโตขึ้นต้องเป็นคนใหญ่คนโต เอ็งใจกว้างดั่งแม่น้ำ คงไม่ถือสาคนแก่ปากพล่อยหรอกใช่ไหมลูก?"

ชาวบ้านต่างส่งสายตาเว้าวอนมาที่เลี่ยวเทียนติง

แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีข้อเสียสารพัด ทั้งขี้อิจฉา โลภมาก ชอบนินทา แต่ลึกๆ แล้วพื้นฐานจิตใจก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

หลายปีที่ผ่านมา ตอนที่ครอบครัวเขาลำบากหาเงินรักษาตัวเขา เพื่อนบ้านเหล่านี้ก็เคยยื่นมือเข้าช่วยเหลืออยู่บ้าง

โบราณว่า "ได้รับน้ำหนึ่งหยด ต้องทดแทนด้วยน้ำพุ"

ตอนนี้เขามีกำลังพอที่จะช่วยเหลือทุกคนให้พ้นจากความยากจนได้ นี่คือโอกาสดีที่จะได้ตอบแทนบุญคุณ

"พี่น้องครับ ลุงป้าน้าอาทุกคนครับ... ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมเข้าใจดีครับ"

"ขอเวลาผมสักสองสามวัน ผมจะเข้าไปหาตลาดในตัวอำเภอ รับรองว่าจะหาราคารับซื้อที่ยุติธรรมมาให้ทุกคนแน่นอนครับ"

สิ้นเสียงเลี่ยวเทียนติง เสียงเฮก็ดังลั่นลานบ้าน

คำสรรเสริญเยินยอดังเซ็งแซ่จนเลี่ยวเทียนติงเริ่มทำตัวไม่ถูก

ที่นอกรั้ว หยางชุ่ยหัว ยืนมองภาพความสำเร็จของหลานชายด้วยความอิจฉาตาร้อน

เห็นผัวตัวเอง เลี่ยวต้าเหอ กลายเป็นคนสำคัญที่ใครๆ ก็รุมล้อมเอาใจ เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ

"ไอ้แก่ต้าเหอ! ไม่เห็นเมียตัวเองยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้หรือไง? ทำไมไม่เรียกเข้าไปเสวยสุขด้วย? ฉันก็เป็นอาสะใภ้ของคนดังนะยะ!"

"เทียนติงได้ดีเป็นคนใหญ่คนโต แต่ทำไมอาสะใภ้อย่างฉันถึงโดนทิ้งไว้ข้างหลังแบบนี้?"

เธออยากจะหน้าด้านเดินเข้าไปร่วมวง แต่พอนึกถึงคำขู่ของเลี่ยวเทียนติงเมื่อครู่ ก็ได้แต่ยืนกัดฟันกรอดด้วยความเสียดาย

สุดท้ายเธอก็ทนดูความสำเร็จของคนอื่นไม่ไหว เดินคอตกกลับบ้านไปเงียบๆ ด้วยความรู้สึกสำนึกผิดลึกๆ

หลังจากชาวบ้านแยกย้ายกันกลับไป ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ลานบ้าน

"เทียนติง... อาขอเตือนเอ็งหน่อยนะ อย่าไปยุ่งกับชาวบ้านพวกนี้มากนัก เอ็งก็รู้นิสัยพวกนี้ดี ดีแต่ปาก!"

"ถ้าเอ็งช่วยเขาหาเงินได้ก็ดีไป แต่ถ้าไม่ได้ดั่งใจ เดี๋ยวก็โดนด่าลับหลังอีก"

"อีกอย่าง ของทะเลที่ชาวบ้านหามาได้ ส่วนใหญ่เป็นของเกรดธรรมดา ตัวเล็กตัวน้อย ไม่ได้คุณภาพระดับพรีเมียมเหมือนของเอ็ง ถ้าเอาไปส่งภัตตาคารหงยุ่น เดี๋ยวจะเสียชื่อเอ็งเปล่าๆ" เลี่ยวต้าเหอบ่นด้วยความเป็นห่วง

"อาครับ เรื่องส่งภัตตาคารหงยุ่นผมไม่ทำแน่นอน ของพวกนั้นเกรดไม่ถึง แต่ผมจะหาช่องทางอื่นระบายของให้ครับ อาไม่ต้องห่วง ผมไม่เอาชื่อเสียงตัวเองไปทิ้งหรอก" เลี่ยวเทียนติงยิ้มตอบ

"เทียนติง... เดี๋ยวพี่จะไปช่วยเก็บกวาดในบ้านให้นะ พวกนั้นรื้อค้นจนเละเทะไปหมด" เซียงเฉ่า อาสา แล้วเดินเข้าไปในบ้าน

มองดูแผ่นหลังบอบบางของเซียงเฉ่า เลี่ยวเทียนติงก็นึกถึงรสชาติบะหมี่ทะเลฝีมือเธอเมื่อเช้า

ในหมู่บ้านนี้ ถ้าพูดเรื่องทำอาหาร เซียงเฉ่าคือเบอร์หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาได้กินข้าวฟรีฝีมือเซียงเฉ่าบ่อยๆ รสชาติอาหารของเธออร่อยเด็ดขาด มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ทันใดนั้น ไอเดียก็บรรเจิดขึ้นมาในหัว

ถ้าเปิดร้านข้าวต้มรอบดึกให้เซียงเฉ่าดูแล แล้วรับซื้อของทะเลจากชาวบ้านมาทำขาย ก็เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

"พี่สะใภ้เซียงเฉ่าครับ... รอเดี๋ยวครับ" เลี่ยวเทียนติงเรียกไว้ "เมื่อวันก่อนพี่บอกว่าอยากหางานทำใช่ไหมครับ?"

"ใช่จ้ะ... เทียนติงจะให้พี่ช่วยงานเหรอ? พี่ทำได้ทุกอย่างนะ ไม่เกี่ยงงาน เงินเดือนไม่ต้องเยอะก็ได้ แค่พอกินพอใช้ก็พอ" เซียงเฉ่าตอบด้วยแววตาเป็นประกาย

"พี่เซียงเฉ่า... ผมจะเปิดร้านข้าวต้มรอบดึกขายอาหารทะเลในเมือง ฝีมือพี่ระดับนี้รับรองลูกค้าตรึม! ผมจะยกหน้าที่ผู้จัดการร้านให้พี่ดูแลเลย!"

"ร้านข้าวต้ม? ให้พี่เป็นผู้จัดการ? ไม่ไหวหรอกเทียนติง! พี่แค่ทำกับข้าวเป็นนิดหน่อย ให้ไปคุมร้านใหญ่โต พี่ทำไม่ได้หรอก!" เซียงเฉ่ารีบปฏิเสธพัลวัน

"พี่ทำได้แน่นอนครับ! ผมเชื่อมั่นในตัวพี่! ตกลงตามนี้นะครับ พรุ่งนี้ผมจะเข้าเมืองไปหาทำเลเปิดร้าน!" เลี่ยวเทียนติงตัดสินใจเด็ดขาด

เปิดร้านข้าวต้มลงทุนไม่เยอะ กำไรอาจจะไม่มากมายสำหรับเขา แต่สำหรับชาวบ้านและเซียงเฉ่า มันคือโอกาสทองที่จะลืมตาอ้าปากได้

"เอ้อ... เทียนติง อาเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าเอ็งพอมีเวลา แวะไปดู ครูเถียน หน่อยสิ อาการแกแย่ลงมากแล้ว"

"แกก็น่าสงสารนะ มีลูกสาวเก่งไปทำงานเมืองนอก แต่ไม่ค่อยกลับมาดูแลพ่อ ปล่อยให้แกนอนรอวันตายอยู่ที่นี่" เลี่ยวต้าเหอถอนหายใจ

"อะไรนะครับ? ครูเถียนป่วยหนักเหรอครับ?" เลี่ยวเทียนติงตกใจ

ครูเถียนคือครูใหญ่และครูคนเดียวของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน เป็นผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้เด็กๆ ทุกคน รวมถึงเลี่ยวเทียนติงด้วย

เลี่ยวเทียนติงเคารพรักครูเถียนเสมือนพ่อคนที่สอง รองจากพ่อแท้ๆ ของเขา

"อาครับ พี่เซียงเฉ่า... ผมขอตัวไปเยี่ยมครูเถียนก่อนนะครับ"

บ้านครูเถียนอยู่ห่างไปไม่กี่หลังคาเรือน เลี่ยวเทียนติงรีบเดินไปทันที

เมื่อไปถึงหน้าบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังลอดออกมา

"พ่อคะ! หนูขอร้องล่ะ! หมู่บ้านกันดารแบบนี้พ่อจะอยู่ไปทำไม? ไปอยู่กับหนูในเมืองเถอะค่ะ!"

"ชีวิตในเมืองศิวิไลซ์ สะดวกสบายกว่าที่นี่เป็นร้อยเท่า! การแพทย์ก็ดี การศึกษาก็เลิศ ที่นี่มันนรกชัดๆ พ่อจะอาลัยอาวรณ์อะไรนักหนา?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อป่วย หนูไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่เด็ดขาด!"

"หุบปาก! แกเพิ่งไปอยู่เมืองได้กี่ปี? ลืมกำพืดตัวเองแล้วเหรอ? กล้าดูถูกบ้านเกิดตัวเอง!"

"ถ้าแกไม่อยากกลับมา ก็ไสหัวไปซะ! ถือว่าข้าไม่มีลูกอย่างแก! ข้าจะขอตายอยู่ที่หมู่บ้านซานไห่นี่แหละ!"

สิ้นเสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงไอโขลกๆ อย่างรุนแรงก็ตามมา ราวกับปอดจะฉีกออกมา