บทที่ 91 เถียนเหมียวเหมี่ยวที่เปลี่ยนไป

แม้ไม่ต้องเข้าไปในห้อง เลี่ยวเทียนติง ก็รู้ว่าสองพ่อลูกที่กำลังทะเลาะกันคือใคร

คนแรกคือ ครูเถียนครูผู้มีพระคุณของเขา ส่วนอีกคนคือลูกสาวคนเดียว เถียนเหมียวเหมี่ยว เพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกันราวกับพี่น้อง

ตอนเด็กๆ ทั้งสองสนิทกันมาก ชาวบ้านชอบแซวเล่นๆ ว่าโตขึ้นคงได้แต่งงานกัน

แต่หลังจากเลี่ยวเทียนติงล้มป่วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขาต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อรักษาตัว ส่วนเถียนเหมียวเหมี่ยวสอบเข้าวิทยาลัยครูในตัวอำเภอได้

เลี่ยวเทียนติงจำได้แม่นว่า ความฝันสูงสุดของเถียนเหมียวเหมี่ยวคือการเป็นครู

ครูเถียนเองก็หวังว่าลูกสาวจะกลับมารับไม้ต่อ สานฝันการเป็นครูสอนหนังสือเด็กๆ ในหมู่บ้านกันดารแห่งนี้

"พ่อคะ! ทำไมพ่อถึงดื้อแบบนี้? พ่อป่วยหนักขนาดนี้แล้ว ถึงไม่อยากไปอยู่กับหนูในเมือง อย่างน้อยก็ควรไปหาหมอที่โรงพยาบาลดีๆ นะคะ!" เถียนเหมียวเหมี่ยวพูดเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

"ร่างกายพ่อ พ่อรู้ดี พ่อจะไม่ไปตายที่อื่น พ่อจะตายที่หมู่บ้านซานไห่นี่แหละ! แกงานยุ่งไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องมาสนใจพ่อหรอก กลับไปอยู่ในเมืองศิวิไลซ์ของแกเถอะ ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก!"

"พ่อสอนหนังสืออยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต ชาวบ้านเขาไม่ทิ้งพ่อหรอก เดี๋ยวเขาก็ช่วยทำศพให้เอง ไม่ต้องลำบากลูกอกตัญญูอย่างแก!"

พูดจบ ครูเถียนก็ไอโขลกๆ จนตัวงอ

สถานการณ์ตึงเครียดจนเลี่ยวเทียนติงทนฟังไม่ไหว เขาตัดสินใจตะโกนเรียก

"ครูเถียนครับ อยู่บ้านไหมครับ? ผมเทียนติงเองครับ มาเยี่ยมครูครับ"

"เทียนติง? มาทำไมลูก? ร่างกายเอ็งยิ่งไม่แข็งแรงอยู่ อย่าตากลมข้างนอกเลย รีบเข้ามาเร็ว"

น้ำเสียงของครูเถียนเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีที่ได้ยินชื่อเขา ทำให้เลี่ยวเทียนติงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เมื่อเดินเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่สะดุดตาคือหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง หุ่นดี ยืนหันหลังให้ประตู กำลังเช็ดน้ำตา

สภาพบ้านยังคงเรียบง่ายเหมือนเดิม มีเพียงเตียงเตาและเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ไม่กี่ชิ้น

"เหมียวเหมี่ยวกลับมาเหรอ? ครูเถียนอาการเป็นไงบ้างครับ?" เลี่ยวเทียนติงทักทาย

เถียนเหมียวเหมี่ยวหันกลับมา ขอบตายังแดงช้ำจากการร้องไห้

ไม่ได้เจอกันหลายปี ใบหน้าของเธอยังคงเค้าโครงเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจนเลี่ยวเทียนติงจำแทบไม่ได้คือการแต่งตัว

เธอแต่งหน้าจัดจ้าน ทาปากสีแดงสด สวมเสื้อผ้าแฟชั่นวาบหวิวทันสมัย ซึ่งดูขัดแย้งกับสภาพบ้านชาวนาอย่างสิ้นเชิง

ความรู้สึกคุ้นเคยในวัยเด็กหายไป เหลือเพียงความรู้สึกแปลกแยก

เลี่ยวเทียนติงไม่ชอบลุคนี้เลย เขาชอบเถียนเหมียวเหมี่ยวคนเดิมที่ใสซื่อบริสุทธิ์มากกว่า

"เทียนติง... ออกมาคุยกับฉันข้างนอกหน่อย ฉันมีเรื่องจะปรึกษา"

เถียนเหมียวเหมี่ยวมองเขาด้วยสายตาที่แฝงความดูแคลนเล็กน้อย น้ำเสียงที่ใช้ก็ดูเหมือนเจ้านายสั่งลูกน้อง ทำให้เลี่ยวเทียนติงรู้สึกอึดอัด

เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้ว

นี่คือเถียนเหมียวเหมี่ยวเพื่อนรักของฉันจริงๆ เหรอ?

"แกพูดกับเทียนติงดีๆ หน่อยสิ! เขาอุตส่าห์มาเยี่ยมพ่อ ไม่ได้มาหาแก! มีสิทธิ์อะไรไปสั่งเขา? นี่เหรอสิ่งที่แกเรียนรู้มาจากในเมือง? มารยาททรามจริงๆ! พ่อสอนแกมาแบบนี้เหรอ?" ครูเถียนของขึ้นอีกรอบ ไอจนหน้าแดง

"ครูเถียนครับ ใจเย็นๆ นะครับ ผมกับเหมียวเหมี่ยวเป็นเพื่อนกัน คุยกันแบบนี้เป็นปกติครับ เดี๋ยวผมออกไปคุยกับเธอแป๊บนึงนะครับ"

เลี่ยวเทียนติงรีบไกล่เกลี่ย แล้วส่งสายตาให้เถียนเหมียวเหมี่ยวเดินออกไปคุยกันข้างนอก

"เลี่ยวเทียนติง... นายเป็นเพื่อนคนเดียวในหมู่บ้านที่ฉันพอจะคุยรู้เรื่อง ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย ช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อฉันหน่อย ให้เขายอมย้ายไปอยู่กับฉันในเมือง" เถียนเหมียวเหมี่ยวเปิดประเด็นทันที

"เหมียวเหมี่ยว... สภาพร่างกายครูเถียนตอนนี้ เธอคิดว่าท่านจะทนการเดินทางไหวเหรอ?" เลี่ยวเทียนติงถามกลับ

"แล้วจะให้ฉันทำยังไง? ให้ลาออกจากงานมาเฝ้าไข้พ่อที่นี่เหรอ? บอกตรงๆ นะเทียนติง ฉันไม่อยากอยู่บ้านนอกคอกนานี่แม้แต่วินาทีเดียว!"

"เราโตแล้วนะ! ดูสภาพหมู่บ้านสิ ผ่านไปกี่ปีก็ยังจนดักดานเหมือนเดิม! นายทนอยู่ได้ไง?" เถียนเหมียวเหมี่ยวระบายอารมณ์

"เหมียวเหมี่ยว... อย่าพูดแบบนั้นสิ ในเมืองมีข้อดี บ้านนอกก็มีข้อดีของมันนะ"

"พอเถอะ! เลิกโลกสวยได้แล้ว! นายมันกบในกะลา จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความสบายในเมือง? ห้องน้ำในตัวมีชักโครกกดน้ำ นายเคยเห็นไหม? สั่งของกินของใช้ได้ตลอด 24 ชั่วโมง มีคนมาส่งถึงหน้าประตู นายจินตนาการออกไหม?"

"เหมียวเหมี่ยว... ต่อให้หมู่บ้านนี้จะแย่แค่ไหน แต่มันก็คือบ้านเกิดเธอ พ่อเธอก็อยู่ที่นี่ เธอรู้ไหมว่าพ่อต้องการเธอมากแค่ไหน?" เลี่ยวเทียนติงเสียงแข็งขึ้น

เถียนเหมียวเหมี่ยวคนนี้ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน

"บ้านเหรอ? พ่อเหรอ? อย่ามาตลก! ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน! ฉันอุตส่าห์หนีไปได้แล้ว อย่าหวังจะให้ฉันกลับมาจมปลักอยู่ที่นี่อีก! ให้ตายฉันก็ไม่กลับ!"

"แล้วพ่อฉัน... นายก็ได้ยินที่แกพูดเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ? แกไม่ได้เห็นฉันเป็นลูกแล้ว! แกอยากให้ฉันกลับมาเป็นครูบ้านนอกเหมือนแก! บ้าไปแล้ว! อนาคตฉันกำลังรุ่งโรจน์ จะให้มาดับอนาคตตัวเองที่นี่เนี่ยนะ?"

"เลี่ยวเทียนติง... ฉันไม่มีเวลามาเถียงกับนายแล้ว เย็นนี้ฉันมีนัดคุยงานสำคัญกับลูกค้าที่มีผลต่อการเลื่อนตำแหน่ง เรือสปีดโบ๊ตของเพื่อนนายจอดรอฉันอยู่ที่ท่าเรือ ฉันต้องรีบไป!"

"ฝากนายช่วยกล่อมพ่อฉันที ถ้าสำเร็จ ฉันให้ค่าจ้างพันนึง!"

พูดจบ เธอก็หยิบเงินปึกหนึ่งพร้อมนามบัตรยัดใส่มือเลี่ยวเทียนติงด้วยท่าทางหยิ่งยโส

"เถียนเหมียวเหมี่ยว! เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ ฉันแทบจำเธอไม่ได้แล้ว พ่อเธอนอนป่วยหนักขนาดนี้ เธอยังจะทิ้งท่านไปอีกเหรอ?" เลี่ยวเทียนติงมองหน้าเธอด้วยความผิดหวัง

"ทำไม? น้อยไปเหรอ? อ๋อ... ลืมไปว่าบ้านนายจน ต้องใช้เงินรักษาตัวเยอะนี่นะ"

เถียนเหมียวเหมี่ยวเบ้ปาก แล้วควักเงินในกระเป๋าออกมาเพิ่มอีกปึกใหญ่

"เอ้า! นี่อีกสี่พันกว่า! รวมเป็นห้าพันกว่าหยวน! พอใจหรือยัง? แค่พูดกล่อมพ่อฉันไม่กี่คำ ก็ได้เงินตั้งขนาดนี้ นายทำงานทั้งปียังหาไม่ได้เลยมั้ง!"

เธอยัดเงินใส่มือเขาอีกครั้ง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม