บทที่ 92 โลกใบนี้ช่างกลมนัก

มองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาตรงหน้า เลี่ยวเทียนติง แทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า เด็กสาวที่เคยสดใสบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา จะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ เถียนเหมียวเหมี่ยว ต้องผ่านอะไรมาบ้างนะ ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้?

เห็นเลี่ยวเทียนติงยืนจ้องหน้า เถียนเหมียวเหมี่ยวก็ฉายแววรังเกียจออกมาทางสายตา

ฮึ! เจ้าคางคกอยากกินเนื้อหงส์หรือไง? ไม่ส่องกระจกดูเงาหัวตัวเองเลย ไอ้จน!

แม้จะหมั่นไส้แค่ไหน แต่เธอก็ยังรักษาฟอร์ม ไม่ด่าออกมาตรงๆ เพียงแต่พูดเสียงเย็นชา

"เลี่ยวเทียนติง... อย่าโลภมากนักเลย นี่ตั้งห้าพันกว่าหยวน นายยังไม่พอใจอีกเหรอ? งั้นบอกมาซิว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ นายถึงจะช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อหัวดื้อของฉัน?"

เลี่ยวเทียนติงสูดลมหายใจลึก จ้องมองคนแปลกหน้าในร่างเพื่อนเก่าด้วยสายตาเย็นชา

"ข้อแรก... เถียนเหมียวเหมี่ยว อย่าคิดว่าเงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง ในฐานะเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ฉันขอเตือนเธอหน่อย หาเวลามาดูแลพ่อบ้าง ท่านคือญาติคนสำคัญที่สุดของเธอนะ ฉันไม่อยากให้เธอต้องมานั่งเสียใจทีหลังตอนที่ท่านไม่อยู่แล้ว"

"ข้อสอง... อย่าคิดว่ามีเงินแล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้า คิดว่าเงินแค่นี้จะฟาดหัวฉันได้เหรอ? บอกตรงๆ นะ เงินเศษสตางค์แค่นี้ ฉันไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา!"

"ข้อสาม... ถ้าเงินแก้ปัญหาได้จริง เธอบอกตัวเลขมาเลยว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ เธอถึงจะยอมมาดูแลปรนนิบัติพ่อ? บอกมาคำเดียว ฉันเลี่ยวเทียนติงจะจ่ายให้!"

เถียนเหมียวเหมี่ยวเคยคิดว่าเลี่ยวเทียนติงคงจะเรียกร้องเงินเพิ่ม หรือไม่ก็ฉวยโอกาสขออะไรที่เกินตัว

แต่เธอคาดไม่ถึงเลยว่า เขาจะพูดตอกหน้าเธอฉาดใหญ่แบบนี้

เธอมองเลี่ยวเทียนติงราวกับมองคนสติไม่ดี

"เลี่ยวเทียนติง... นายบ้าไปแล้วเหรอ? สมองนายมีปัญหาหรือเปล่า? รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา? จะเอาเงินฟาดหัวฉัน? นายเนี่ยนะรวย? บ้านนายจนจะตายชัก ยังจะกล้าพูดจาอวดรวย!"

"ดูท่าว่านายคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ฉันเสียเวลาคุยกับคนบ้าตั้งนาน สองนาน"

"ช่างเถอะ ฉันขี้เกียจคุยกับคนบ้า เงินนายไม่เอาก็ตามใจ... เอานามบัตรฉันไว้ ถ้าพ่อหัวดื้อของฉันมีอะไรฉุกเฉิน ก็โทรมาบอกด้วย ฉันรีบ ไม่มีเวลามาเสียเวลากับนายแล้ว"

เถียนเหมียวเหมี่ยวยัดนามบัตรใส่มือเลี่ยวเทียนติง แล้วรีบเดินหนีไปห่างๆ ราวกับกลัวจะติดเชื้อบ้าจากเขา

เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้วมองตามหลังเธอไป

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงตบสั่งสอนไปแล้ว

แต่เพราะเธอคือเถียนเหมียวเหมี่ยว ลูกสาวของครูผู้มีพระคุณ เขาจึงต้องข่มใจ

เขาก้มลงดูนามบัตรในมือ

"บริษัทต่อเรือจื้อเซิง พนักงานขาย เถียนเหมียวเหมี่ยว"

"เอ๊ะ! บริษัทต่อเรือจื้อเซิง ทำไมชื่อคุ้นจัง?"

เลี่ยวเทียนติงนึกขึ้นได้ จึงล้วงกระเป๋าหยิบอีกนามบัตรหนึ่งขึ้นมาดู

"บริษัทต่อเรือจื้อเซิง ประธานกรรมการ อู๋จื้อเซิง"

เถียนเหมียวเหมี่ยวทำงานที่บริษัทของลุงอู๋ ญาติผู้ใหญ่ของลู่หยุนหลานนี่เอง!

โลกใบนี้ช่างกลมนัก!

ครั้งก่อนที่ทานข้าวกับท่านประธานหยาง อู๋จื้อเซิงเพื่อนร่วมรบของท่านก็มาร่วมวงด้วย แกเป็นคนใจนักเลง นิสัยโผงผางจริงใจ เลี่ยวเทียนติงประทับใจแกมาก

คิดได้ดังนั้น เลี่ยวเทียนติงจึงหยิบโทรศัพท์กดโทรหาอู๋จื้อเซิง

"สวัสดีครับ ผมอู๋จื้อเซิง ใครครับ?" ปลายสายรับด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ

"สวัสดีครับคุณอาอู๋ ผมเลี่ยวเทียนติงครับ จำได้ไหมครับ?" เลี่ยวเทียนติงถามอย่างนอบน้อม

"อ๋อ... พ่อหนุ่มเทียนติงนี่เอง! ครั้งก่อนเอ็งมอมเหล้าข้าซะเมาแอ๋ ข้ากะว่าจะหาโอกาสแก้แค้นอยู่พอดี! นี่เบอร์เอ็งเหรอ?" อู๋จื้อเซิงหัวเราะร่า

"คุณอาอู๋ครับ พอดีผมมีญาติห่างๆ ทำงานเป็นพนักงานขายอยู่ที่บริษัทคุณอา ชื่อเถียนเหมียวเหมี่ยวครับ เป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียว ทางบ้านก็เป็นห่วง กลัวจะไปเสียคนในเมือง เลยอยากรบกวนคุณอาช่วยสืบความเป็นอยู่ของเธอให้หน่อยครับ" เลี่ยวเทียนติงแต่งเรื่องนิดหน่อยเพื่อความเนียน

"เถียนเหมียวเหมี่ยวเหรอ? เทียนติงเอ๊ย... บริษัทอาใหญ่โต พนักงานเป็นร้อย อาคงจำไม่ได้ทุกคนหรอก แต่เอ็งไม่ต้องห่วง เดี๋ยวอาสั่งลูกน้องเช็กให้ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงรู้เรื่อง!" อู๋จื้อเซิงรับปากแข็งขัน

"ขอบคุณมากครับคุณอาอู๋... อ้อ อีกเรื่องครับ ผมกำลังจะหาซื้อเรือประมงสักลำ บรรทุกได้สักหมื่นกิโล ราคาประมาณเท่าไหร่ครับ?" เลี่ยวเทียนติงถามเรื่องเรือ

เขาตั้งใจจะพัฒนาเกาะร้างในทะเลวิญญาณหลอน การมีเรือประมงดีๆ สักลำเป็นเรื่องจำเป็น

"ถ้าเอ็งจะซื้อ อาขายให้ราคาทุนเลย! เรือขนาดหมื่นกิโล มีสามรุ่น รุ่นถูกสุด 4.5 ล้านหยวน"

"ส่วนรุ่นดีๆ เครื่องยนต์นำเข้า ก็แพงขึ้นมาหน่อย เอ็งว่างๆ ก็เข้ามาเลือกดูที่บริษัทอาได้เลย"

แม้จะพอรู้ราคาคร่าวๆ มาบ้าง แต่พอได้ยินตัวเลข 4.5 ล้านหยวน เลี่ยวเทียนติงก็ยังแอบสะดุ้ง

รุ่นถูกสุดก็ปาเข้าไปสี่ล้านห้าแล้ว... สงสัยต้องเร่งหาเงินซะแล้วสิ

หลังจากวางสาย เลี่ยวเทียนติงก็กลับเข้าไปในบ้านครูเถียน

"แค่กๆๆ..."

ครูเถียนนอนไอโขลกๆ อยู่บนเตียงเตา

"เทียนติง... หน้าตาเอ็งดูสดใสขึ้นนะ ร่างกายดีขึ้นแล้วเหรอ? แล้วยัยลูกไม่รักดีมันพูดจาลามปามอะไรเอ็งหรือเปล่า?"

เห็นครูที่เคารพรักอยู่ในสภาพนี้ เลี่ยวเทียนติงก็ปวดใจ เขารีบเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง แล้วใช้ ปราณมังกร ตรวจร่างกายครูทันที

"เทียนติง... ไม่ต้องมาห่วงครูหรอก วิชาแพทย์งูๆ ปลาๆ ที่เอ็งรู้ ก็ครูสอนให้ทั้งนั้น ร่างกายครูเป็นยังไงครูรู้ดี คงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก" ครูเถียนถอนหายใจปลงตก

แต่สักพัก ครูเถียนก็รู้สึกหนังตาหนักอึ้ง ความง่วงงุนถาโถมเข้ามา จนผล็อยหลับไปในที่สุด

เลี่ยวเทียนติงใช้ปราณมังกรช่วยปรับสมดุลร่างกายให้ครู เพื่อให้ท่านได้พักผ่อน

ไม่นานนัก เหงื่อเม็ดโป้งก็ผุดพรายเต็มหน้าผากเลี่ยวเทียนติง เขาหอบหายใจหนักหน่วง

ครูเถียนป่วยเป็นโรคปอดขั้นรุนแรง อาการเข้าขั้นวิกฤตแล้ว

แต่โชคดีที่มาทันเวลา ด้วยพลังแห่งปราณมังกร เขามั่นใจว่ารักษาให้หายขาดได้

แต่เนื่องจากอาการหนักมาก การรักษาครั้งเดียวคงไม่พอ ต้องใช้เวลาฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นอู๋จื้อเซิงโทรกลับมา แสดงว่าได้เรื่องของเถียนเหมียวเหมี่ยวแล้ว