บทที่ 93 แผนนารีพิฆาตของอาสะใภ้

ทันทีที่รับสาย เสียงของ อู๋จื้อเซิง ก็ดังขึ้น

"เทียนติง... เรื่องเด็กผู้หญิงที่ให้ช่วยสืบ อาจัดการเรียบร้อยแล้วนะ"

เลี่ยวเทียนติง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติอู๋จื้อเซิงเป็นคนใจนักเลง เสียงดังฟังชัด พลังปอดดีเยี่ยม

แต่วันนี้น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนแรงและแหบแห้งผิดปกติ

"คุณอาอู๋... ไม่สบายหรือเปล่าครับ? ถ้าไม่ไหว ไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้นะครับ พักผ่อนก่อนเถอะ"

"ฮ่าๆ... โรคเก่ากำเริบน่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก" อู๋จื้อเซิงหัวเราะแห้งๆ

"จากการตรวจสอบของลูกน้อง เถียนเหมียวเหมี่ยวคนนี้เป็นพนักงานที่ขยันขันแข็งและมีความทะเยอทะยานสูงมาก"

"แต่เพราะความทะเยอทะยานที่มากเกินไป บวกกับปมด้อยเรื่องฐานะ ทำให้เธอกลายเป็นคนสุดโต่ง ยอมทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมายโดยไม่สนวิธีการ"

"ถ้าดูแค่ความสามารถ เธอมีศักยภาพพอที่จะเป็นผู้จัดการฝ่ายขายได้สบายๆ แต่ติดตรงที่ทัศนคติและนิสัยส่วนตัว ทำให้ทางบริษัทลังเลที่จะโปรโมตเธอ"

อู๋จื้อเซิงร่ายยาวรวดเดียวจบ แม้น้ำเสียงจะอ่อนแรงแต่ข้อมูลก็แน่นปึก

"คุณอาอู๋... ป่วยเป็นอะไรครับ? อาการหนักไหม? ผมพอมีความรู้เรื่องแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง ถ้าคุณอาสะดวก ผมอยากจะขอไปตรวจดูอาการหน่อยครับ" เลี่ยวเทียนติงถามด้วยความเป็นห่วง

"เฮ้อ... โรคคนแก่นั่นแหละ รักษามาเป็นสิบปี หาหมอเทวดามาทั่วสารทิศ ทั้งในและต่างประเทศ ก็ไม่หายขาดสักที ได้แต่ประคองอาการไปวันๆ"

"อ้อ... เทียนติง... เรื่องเถียนเหมียวเหมี่ยวนี่ เป็นญาติสนิทของเอ็งหรือเปล่า? ถ้าใช่... อาจะดันขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่ายขายให้เลยก็ได้นะ ความสามารถน่ะมีอยู่แล้ว แค่ต้องขัดเกลานิสัยหน่อย"

อู๋จื้อเซิงเปลี่ยนเรื่องคุย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดหวังกับฝีมือการรักษาของเด็กหนุ่มอย่างเลี่ยวเทียนติง

เลี่ยวเทียนติงนิ่งคิดสักพัก ก่อนจะตอบกลับไป

"คุณอาอู๋ครับ... เอาแบบนี้ดีกว่า ผมอยากรบกวนคุณอาช่วยอะไรสักอย่าง... ช่วยดันเธอขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้... ผมอยากให้เธอตกลงมาเจ็บๆ ครับ"

"ยิ่งสูงยิ่งหนาว ยิ่งสูงเวลาตกลงมาก็ยิ่งเจ็บ... ดูท่าแม่หนูคนนี้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเอ็งสินะ"

"แต่เทียนติง... บุญคุณของอู๋จื้อเซิง ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ เอ็งคิดดีแล้วเหรอที่จะติดหนี้บุญคุณอาเพื่อเรื่องแค่นี้?" อู๋จื้อเซิงถามหยั่งเชิง

"บุญคุณของคุณอา... ผมยินดีชดใช้ครับ" เลี่ยวเทียนติงยิ้มมุมปาก

คุณอาช่วยผมเรื่องเล็กน้อย แต่ผมจะช่วยชีวิตคุณอา... ใครติดหนี้ใครกันแน่ เดี๋ยวก็รู้

"คุณอาอู๋ ตกลงตามนี้นะครับ ผมขอติดหนี้บุญคุณครั้งนี้ และผมรับรองว่าคุณอาจะไม่ผิดหวังแน่นอน"

"ไอ้หนุ่ม! ติดหนี้คนอย่างอู๋จื้อเซิง ใช้คืนไม่ง่ายนะโว้ย! แต่เอาเถอะ... ในเมื่อเอ็งยืนยัน อาจะจัดให้ตามคำขอ จะดันแม่สาวน้อยนั่นให้สุดเพดานบินเลย"

"แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ เรื่องจะทำให้เธอตกลงมาเจ็บๆ อาไม่ขอยุ่งเกี่ยว เอ็งต้องไปจัดการเอง"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ ผมมีวิธีของผมเอง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผมจะจัดการเอง"

หลังจากวางสาย เลี่ยวเทียนติงมองดูครูเถียนที่นอนหลับสนิท แล้วพึมพำเบาๆ

"ครูเถียนครับ... วางใจเถอะครับ ผมจะดัดนิสัยลูกสาวครู แล้วพาเธอกลับมาหาครูให้ได้ ครูจะไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป"

เลี่ยวเทียนติงออกจากบ้านครูเถียน มุ่งหน้ากลับบ้าน เตรียมตัวไปดำน้ำจับหอยนางรมยักษ์ที่ผาปากอินทรี เพื่อส่งให้ภัตตาคารหงยุ่น

"ถ้ามีชุดดำน้ำ คงทำงานง่ายขึ้นเยอะ... เดี๋ยวเข้าเมืองไปเยี่ยมน้องเล็ก ต้องหาซื้อชุดดำน้ำดีๆ สักชุด ลืมไม่ได้เด็ดขาด"

พอถึงหน้าบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้จ้า

"โอ๋ๆ... ไม่ร้องนะลูก พ่อไม่ได้ทิ้งแม่กับลูกๆ นะ เดี๋ยวพ่อจะกลับบ้านไปกับลูกเอง" เสียง เลี่ยวต้าเหอ ปลอบโยนเด็กๆ

"แผนนารีพิฆาต?" เลี่ยวเทียนติงแค่นยิ้ม เข้าใจสถานการณ์ทันที

เขาผลักประตูเข้าไป ในห้องมีเลี่ยวต้าเหอกับเด็กน้อยสองคน

คนโตเป็นเด็กผู้หญิงอายุราวสิบขวบ ส่วนคนเล็กเป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณสี่ห้าขวบ

"เทียนติง... กลับมาแล้วเหรอ?" เลี่ยวต้าเหอหน้าเจื่อน ทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นหลานชาย

เด็กสองคนนี้คือลูกสาวและลูกชายของเลี่ยวต้าเหอ

"น้องชุ่ย น้องเทา ร้องไห้ทำไมครับ?" เลี่ยวเทียนติงนั่งยองๆ เช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

"พี่เทียนติง... แม่บอกให้พวกเรามาพาพ่อกลับบ้าน" เด็กชายตัวน้อย เลี่ยวเสี่ยวเทา ตอบเสียงใส

"แล้วแม่บอกไหมว่า ตอนมาตามพ่อ ต้องห้ามให้พี่เทียนติงเห็น?" เลี่ยวเทียนติงถามดักคอ

"พี่เทียนติงรู้ได้ไงครับ? หรือว่าพี่แอบฟังอยู่?" เลี่ยวเสี่ยวเทาทำตาโตด้วยความสงสัย

"เจ้าเทา! อย่าพูดมาก!" เลี่ยวเสี่ยวชุ่ย พี่สาวคนโต รีบกระตุกแขนน้องชาย แล้วจ้องมองเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาระแวดระวัง

"เสี่ยวชุ่ย... โตเป็นสาวแล้วนะเรา เสื้อตัวนี้ใส่มาสองปีแล้วมั้ง? คับจนแขนเต่อหมดแล้ว ทำไมไม่ซื้อใหม่ล่ะ?" เลี่ยวเทียนติงถามอย่างอ่อนโยน

เทียบกับน้องชายที่ไร้เดียงสา เสี่ยวชุ่ยเริ่มมีความคิดความอ่าน และดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากแม่มาไม่น้อย

"แม่บอกว่าต้องประหยัดเงินไว้ให้น้องเทาแต่งเมีย หนูเป็นผู้หญิง เป็นตัวล้างผลาญ มีข้าวกินมีเสื้อใส่ก็บุญแล้ว จะเอาอะไรนักหนา" เสี่ยวชุ่ยตอบเสียงอ่อย แววตาน้อยใจ

"แม่พูดแบบนั้นได้ยังไง? เสี่ยวชุ่ยของพี่ไม่ใช่ตัวล้างผลาญสักหน่อย! อีกอย่าง จะให้น้องเทาแต่งเมีย ก็ต้องให้พ่อหาเงินสิ ถ้าหวังพึ่งแม่เก็บเงิน ชาตินี้น้องเทาคงได้บวชตลอดชีวิตแน่"

"พี่ถามหน่อย... เคยเห็นแม่หาเงินเข้าบ้านบ้างไหม? ถ้าไม่มีพ่อทำงานหนักหาเลี้ยง พวกหนูจะได้เรียนหนังสือ ได้มีข้าวกิน มีเสื้อใส่ไหม?" เลี่ยวเทียนติงสอน

"พี่เทียนติงพูดผิดแล้ว! แม่มีเงินเยอะแยะเลย! พ่อต่างหากที่จนกรอบ! บุหรี่สักซองยังต้องขอเขาดูด! แม่ดีกว่าพ่อตั้งเยอะ!" เลี่ยวเสี่ยวเทาเถียงแทนแม่

เลี่ยวเทียนติงชำเลืองมองเลี่ยวต้าเหอ เห็นอาเล็กหน้าซีดเผือด กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกด้วยความเจ็บปวด

เหตุผลหลักที่เลี่ยวต้าเหอยอมทน หยางชุ่ยหัว มาตลอด ก็เพราะลูกสองคนนี้นี่แหละ แต่ดูเหมือนว่าลูกๆ จะโดนแม่ล้างสมองจนไม่เห็นหัวพ่อแล้ว

"เสี่ยวเทา... แม่มีเงินเยอะก็จริง แต่เงินพวกนั้นมาจากไหนรู้ไหม? ก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อนั่นแหละ! พ่อหาเงินมาให้แม่เก็บ แต่แม่กลับบอกว่าพ่อไม่ได้เรื่อง... มันยุติธรรมกับพ่อไหม?"